Monday, June 14, 2021

അക്ഷരജാലകം/എം.കെ.ഹരികുമാർ / സൂര്യനെ കണ്ടെത്തൽ ,metrovartha June 14,2021

 

അക്ഷരജാലകംlink
എം.കെ.ഹരികുമാർ
9995312097
Email:mkharikumar797@gmail.com

സൂര്യനെ കണ്ടെത്തൽ

റഷ്യൻ എഴുത്തുകാരൻ മാക്സിം ഗോർക്കിയുടെ 'ദ് ഡ്രീമർ 'എന്ന കഥയിലെ പ്രധാന കഥാപാത്രമായ, ഇരുപത്തിയഞ്ചു വയസ്സുള്ള ഫോമാ വാരക്സിൻ ജീവിതത്തെ വളരെ ലഘുവായി നിർവ്വചിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട് .ഇത് യഥാർത്ഥത്തിൽ അവൻ്റെ അഭിപ്രായമല്ല ,മറ്റൊരാളുടെ ആശയം ഉദ്ധരിക്കുകയാണ്.  അതിങ്ങനെയാണ്: ' ജീവിക്കുക എന്നു പറഞ്ഞാൽ അറിയുക എന്നാണ്. സ്വയമെന്താണെന്നും  എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് ജീവിച്ചതെന്നും  മനസ്സിലാക്കാതിരുന്നാൽ അതൊരിക്കലും ജീവിതമാകുകയില്ല. മനുഷ്യൻ്റെ ഏറ്റവും അധ:പതിച്ച വാസനകളുടെയും ചീത്ത ചിന്തകളുടെയും ഇരയാകുക എന്ന പ്രക്രിയയിൽ നിന്ദ്യമായ താത്കാലിക വാസം മാത്രമായിരിക്കുമത്' . ഈ അറിവ് ഓരോ നിമിഷവും തകരുകയും വീണ്ടും രൂപീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുകയാണ്.കാരണം ,സ്ഥായിയായ ഒരറിവിൽ നമുക്ക് നിലനില്ക്കാനാവുന്നില്ല. സൂര്യനാണ് എല്ലാറ്റിൻ്റെയും പ്രഭവകേന്ദ്രമെന്ന്  ഫോമാ വാദിക്കുന്നുണ്ട്. അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞുവന്ന ഒരു പട്ടിയോടുപോലും അവൻ തൻ്റെ ഉത്ക്കണ്ഠ പങ്കുവയ്ക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. സൂര്യനെക്കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും ഉൾക്കാഴ്ചയുണ്ടോ എന്ന് അയാൾ നായയോടു ചോദിക്കുന്നുണ്ട്. വിചിത്രമാണിത്. തീർച്ചയായും അവൻ്റെ തലയ്ക്കു പിറകിൽ ചക്രവാളത്തിൽ ,വാൻഗോഗിൻ്റെ ചിത്രത്തിൽ കാണുന്നപോലെ വലിയ, വളരെ വലിയ ഒരു സൂര്യനുണ്ടായിരിക്കണം.

തീവ്രമായ മഞ്ഞ

വാൻഗോഗിൻ്റെ സൂര്യൻ ഈ പ്രശ്നങ്ങളുടെയെല്ലാം ആന്തരിക ദൃഷ്ടാന്തമാണ് .ഗോർക്കിയുടെ കഥാപാത്രം ജീവിതത്തിൻ്റെ അർത്ഥം തേടി സൂര്യനെ മനസ്സിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നു. വാൻഗോഗിൻ്റേത്  ഒരു സാധാരണ സൂര്യദർശനമല്ല;  സൂര്യനെ കണ്ടെത്തലാണ്. ഇതുവരെ ആരും കാണാത്ത ഒരു സൂര്യനാണ് ഇരട്ടിമഞ്ഞജ്വാലയായി നമ്മുടെ മുന്നിലേക്ക് വരുന്നത്.ഇവിടെ അസ്തമയത്തിലെ സൂര്യൻ ആകാശത്തെ മുഴുവൻ ഉൾക്കൊള്ളുകയാണ്. സൂര്യനല്ലാതെ വേറെ ആകാശമില്ല! .വിഷണ്ണമാനസ നായ വാൻഗോഗിൻ്റെ ആന്തരമായ ഇന്ദ്രിയമാണ് സൂര്യനു വേണ്ടി ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.എപ്പോഴും ആത്മപീഢയനുഭവിച്ച വാൻഗോഗിനു തൻ്റെ ദീനങ്ങളിൽ നിന്നും അലങ്കോലങ്ങളിൽ നിന്നും പുറത്തുകടക്കാൻ ഒരു സൂര്യനെ ആവശ്യമായിരുന്നു .എല്ലാറ്റിനെയും ആലിംഗനം ചെയ്യുന്ന, വലിയ ഒരു സൂര്യൻ .

1888 ൽ പാരീസിലെ ആൾസിലാണ് വാൻഗോഗ് ഈ സൂര്യനെ വരച്ചത്.'ദ് സോവർ'(വിത്ത് വിതയ്ക്കുന്നവൻ)എന്ന് പേരിട്ടിരിക്കുന്നു. ഇതു പോലെ സൂര്യനെ കണ്ടെത്തുന്ന, അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മറ്റൊരു ചിത്രമാണ് 'സമ്മർ ഇവനിംഗ്, വീറ്റ്ഫീൽഡ് വിത്ത് സെറ്റിംഗ് സൺ ' .ഈ ഗോതമ്പു പാടത്തെ അസ്തമയത്തിൽ , സൂര്യൻ്റെ തീവ്രമഞ്ഞയിൽ വാൻഗോഗ് ജീവിതത്തെ വിശുദ്ധിയുടെ വീണ്ടെടുപ്പിലെത്തിക്കുന്നു.നിരാശയുടെ മേഘങ്ങൾ ഒന്നും തന്നെ ആ ആകാശത്തിൽ കറുപ്പ് പടർത്തുന്നില്ല. ജീവിതത്തിലേക്ക് വിതറുന്ന അനൈഹികമായ വെളിച്ചമാണത്. ഒറ്റയ്ക്കായി പോകുന്നവർക്കെല്ലാം അവരുടെ സൂര്യനുണ്ടാവും. ഇത്രയും ജ്വലനകാന്തിയോടെ, സൗന്ദര്യത്തിൻ്റെ  ബൃഹത് ലോകത്തിൻ്റെ പ്രൗഢിയോടെ എല്ലാ ചോദ്യങ്ങളെയും നിഷ്പ്രഭമാക്കുന്ന ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ,എല്ലാ പരാജയങ്ങൾക്കിടയിലും  അവസാനത്തെ ആക്കംപോലെ അത് നിലകൊള്ളുകയാണ്. മനുഷ്യർ  അനാഥനായി വിലപിക്കേണ്ടവരല്ല എന്ന് ഈ ചിത്രങ്ങൾ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.  വിഷാദച്ചുഴിയിൽ നിന്ന്  ഉയർത്തെഴുന്നേൽക്കാനുള്ള അവസരമാണിത്.

ഈ മഞ്ഞയും ഒരു കണ്ടെത്തലാണ്. സ്വാഭാവികനിറങ്ങളോ ,പ്രകൃതിയിലെ നിറങ്ങളോ തനിക്ക് സ്വീകാര്യമല്ലെന്ന് വാൻഗോഗ് നേരത്തെതന്നെ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതാണ്. അദ്ദേഹം തൻ്റെ  ആത്മപരിതോവസ്ഥയ്ക്കനുസരിച്ച് നിറങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുകയാണ്. ഈ മഞ്ഞയിൽ  ചുവപ്പിനും ഓറഞ്ചിനും  ഇടമില്ല. എന്നാൽ അത് എല്ലാവരും പരിചയിച്ച മഞ്ഞയുമല്ല. മറ്റെന്താണ്? ഈ മഞ്ഞ അറിയാവുന്നിടത്തോളം ദിവ്യമാണ്. നിറങ്ങൾ തന്നെ അഭൗമമാവുകയാണ്.

വ്യഥ ഉദാത്തമാവുമ്പോൾ

വാൻഗോഗ് പതനങ്ങളിൽ നിന്നു ഉദിച്ചുയരുന്നത് ജ്വലിക്കുന്ന പ്രകൃതിയിലൂടെയാണ്. അത് സ്വാനുഭവങ്ങളിലൂടെയും പീഡിതമായ ഘട്ടങ്ങളിലൂടെയുമാണ് അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കിയെടുത്തത്.വ്യഥകളിൽ നിന്നു ഉദാത്തവത്ക്കരിക്കപ്പെട്ട സൂര്യൻ പിറക്കുകയാണ്. സഹോദരൻ തിയോക്ക് എഴുതിയ കത്തിൽ ഇങ്ങനെ വായിക്കാം: 'യാഥാർത്ഥ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ശരിയായ ബോധത്തിനായി ഞാൻ പരിശ്രമിക്കുകയാണ്. ഞാനെന്തിനു  ഇവിടെ വന്നു? ഭീകരമായ ഒരവസ്ഥയാണ് എന്നെ പിടിച്ചുലയ്ക്കുന്നത് .ഇതെൻ്റെ  ചിന്തകളെ തടയുകയാണ്' .

ഇതിൽ നിന്ന് എന്താണ്  ഗ്രഹിക്കേണ്ടത്? ഈ തകർച്ചയിലും രോഗാവസ്ഥയിലും പുറത്തുകടക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് ജീവിതത്തേക്കാൾ വലിയ പ്രതിച്ഛായകൾ ആവശ്യമായിരുന്നുവെന്നാണ്. പുതിയ സൂര്യനെ കണ്ടെത്തുന്നത്  അങ്ങനെയാണ്.

ഓരോ ദിവസവും ഒരോ പുതിയ സൂര്യൻ ഉദിക്കുന്നു എന്ന വാക്യം പോലെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്നത് വേറൊന്നില്ല. അമെരിക്കൻ സാഹസിക സഞ്ചാരിയായിരുന്ന ക്രിസ്റ്റഫർ മക്കാൻഡ്ലസ്  പറഞ്ഞതാണിത്. ജീവിതത്തിലൊരിക്കലും സൂര്യാദയം  കണ്ടിട്ടില്ലാത്തവരുണ്ട്. അവർക്കു  വേണ്ടി എന്നും സൂര്യനുദിക്കുകയാണ്. ഇന്നലെകളിലെ സൂര്യന്മാർ അസ്തമിച്ചു; മറ്റൊരു സൂര്യൻ  പിറ്റേദിവസത്തേക്കായി  ജനിക്കുകയാണ് .സൂര്യൻ്റെ യാത്രകൾ  പ്രതീകാത്മകമാണ് ; അതിനു അവസാനമില്ല.ഉദയവും അസ്തമയവുമാണല്ലോ അതിൻ്റെ കാതൽ. അസ്തമയം അവസാനമല്ല; എന്നാലത് വേദനിപ്പിക്കുന്നതാണ്. പകൽ അവസാനിക്കുന്നത് സകല ജീവികളെയും പ്രകൃതിജാലത്തെയും നിരാശയിലാഴ്ത്തുന്നു; ഇരുട്ടാണ് പിറക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഇരുട്ട് അവസാനമല്ല. പ്രകാശം ഒരുകോടി കുതിരകളെപോലെ എവിടെ നിന്നോ കുതിച്ചെത്തുന്നു .ഇരുട്ട് സാവധാനം പിന്നോട്ടു വലിയുകയോ , പ്രകാശത്തിൽ അലിഞ്ഞില്ലാതാവുകയോ ചെയ്യുന്നു.
എത്ര മാന്ത്രികമായ ആവർത്തനങ്ങൾ !.

അളക്കാനാവാത്തത്

ജീവിതം മുഴുവൻ പ്രകൃതിയെ തേടി നടന്ന അമെരിക്കൻ വനസ്നേഹി ഹെൻറി ഡേവിഡ് തോറോ ഇങ്ങനെ എഴുതി :
'പുൽമേടുകളിൽ കൊത്തുന്ന കോഴികൾ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചതുപ്പിൽ കാലുകൾ സാവധാനം വലിച്ചുവച്ചു നടക്കാൻ , കുരുവികൾ കുതിച്ചു പറന്നുയരുന്നത് കാണാൻ ,ചിലയ്ക്കുന്ന, ഏകാകികളായ വനപക്ഷികൾ കോരപ്പുല്ലുകൾക്കിടയിൽ കൂടുകൂട്ടുന്നതിൻ്റെ മണം പിടിക്കാൻ , വയർ നിലത്തു മുട്ടിച്ചുകൊണ്ട് ഇഴയുന്ന നീർനായയെ കാണാൻ നമുക്ക് വനത്തിൻ്റെ ഔഷധം ആവശ്യമാണ് . അതേസമയം നാം  ഇതെല്ലാം പരിവേക്ഷണം ചെയ്യാനും പഠിക്കാനും ഉത്സുകരാണ്. എന്നാൽ ആ കാഴ്ചകളെല്ലാം തുറന്നു കിട്ടാത്തതും നിഗൂഢവുമായിരിക്കാനാണ് നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നത് .അതുപോലെ കരയും കടലും അനന്തമായി  വന്യമായിരിക്കാനും ;അതെല്ലാം ഒരിക്കലും പരിശോധിക്കപ്പെടാത്തതും അളക്കപ്പെടാത്തതുമായിരിക്കാനാണ് നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ; കാരണം അത് അളക്കാനാവാത്തതാണ് ' .

ഒരാളിൽനിന്ന് പ്രകൃതി ക്രമേണ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതായാണ് തോറോ   നിരീക്ഷിക്കുന്നത്. മനസ്സിൻ്റെ ആ മേഖലകളിലേക്ക് ഉപഭോഗത്തിൻ്റെയും  യന്ത്രസംസ്കാരത്തിൻ്റെയും അഭിനിവേശങ്ങൾ അലച്ചെത്തി  കൈയടക്കുകയാണ് .
നാം സാവധാനം പരിമിതികളുടെ ഒരു കൂടാരമായിത്തീരുന്നു .കൊറോണയുടെ അടച്ചുപൂട്ടലിൽ നാമനുഭവിക്കുന്ന എകാന്തമായ അലട്ടലുകളിൽ ഈ പരിമിതികൾ നമുക്കു മുഖാമുഖം വരുകയാണ്. ജീർണിച്ചതും അല്ലാത്തതുമായ മരങ്ങൾ, ഇടിവെട്ടുന്ന മേഘങ്ങൾ, മൂന്നാഴ്ചയെങ്കിലും നീളുന്ന മഴ തുടങ്ങിയതെല്ലാം നേരിൽ കാണാൻ തയ്യാറാവണമെന്ന് തോറോ  പറയുന്നത് ഈ സന്ദർഭത്തിൽ നമ്മെ ഓർമ്മകളിൽ അലിയാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുകയാണ്.

അലൗകികമായ ഉന്മാദം

നമ്മൾ ഇനിയും പോകാത്ത ഇടങ്ങളിൽ സ്വതന്ത്രമായി ചുറ്റിത്തിരിയുന്നത് അലൗകികമായ ഒരുന്മാദം  തരാതിരിക്കില്ല .ഇത് അറിവാണ്. ജീവിതംകൊണ്ട് എന്ത് ചെയ്യാമെന്ന   അറിവ്. നമ്മുടെ അതിരുകൾ ഇല്ലാതാകുന്നത് നമുക്ക് തന്നെ നേരിൽ കാണാൻ കഴിയുമ്പോൾ, നിഷ്ഫലമെന്നു കരുതിയിരുന്ന ജീവിതത്തിൻ്റെ ചില്ലകൾ ചലിക്കാൻ തുടങ്ങും, വസന്തത്തിൻ്റെ സന്ദേശം ലഭിച്ചിട്ടെന്നപോലെ.സ്വയം തീർത്ത കാരാഗൃഹങ്ങളിൽ അമരുന്ന നവീന സാംസ്ക്കാരിക മനുഷ്യൻ്റെ വ്യഥകൾ വാസ്തവത്തിൽ ,പ്രകൃതിയുമായി ബന്ധമുള്ളതല്ല .അത് മിക്കവാറും സ്വയം സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കുന്നതാണ്.

സി. പി. വത്സൻ എന്ന കവിയുടെ ചില വരികൾ ഈ അവസ്ഥയ്ക്ക് ആഴം നല്കുന്നുണ്ട്. അദ്ദേഹം  എഴുപതുകളിൽ തീക്ഷ്ണമായി എഴുതിയിരുന്നു. 'സംക്രമണം' മാസികയിൽ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ചില കവിതകൾ വായിച്ചതോർക്കുന്നു. ഇപ്പോഴത്തെ കവികൾ വത്സനെ അറിയാനിടയില്ല. കാരണം അദ്ദേഹം പതിറ്റാണ്ടുകളായി ഒന്നും എഴുതാറില്ല. ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതിനു യാതൊരു തെളിവും പൊതുസമൂഹത്തിനു നല്കാതിരിക്കാൻ വത്സൻ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹം എനിക്ക് എന്നും പ്രിയമുള്ള കവിയാണ്. അസാധാരണമായ സംവേദനാത്മകത ആ കവിതകളിലുണ്ട്. വത്സൻ്റെ 'പരപ്പനങ്ങാടി കുറിപ്പു'കളിലെ ഒരു ഭാഗം ഇവിടെ ചേർക്കുകയാണ്:

ചന്ദ്രാ,
കാറ്റിൻ്റെ നിലവിളിക്ക്
കാതോർക്കൂ
കടലിൻ്റെ നിലവിളിക്ക്
കാതോർക്കു
അടഞ്ഞുതീരുന്ന വാതിലുകൾ
ഒന്നൊന്നായി എണ്ണിത്തിട്ടപ്പെടുത്തൂ
വിടരാത്ത പൂവുകൾക്ക് വേണ്ടി
ഒരു തവണയെങ്കിലും
നിലവിളിക്കൂ
ഒറ്റത്തവണ .

എത്രയേകാന്തം പകലുകൾ
ചില്ലകളിൽ സിരകളിൽ 
വിളർത്ത ചുണ്ടുകളിൽ
വിരിഞ്ഞു വിരിഞ്ഞുതീരുന്ന ഏകതാനമായ പൂക്കളിൽ
എത്ര സങ്കീർണതയുടെ
തൂവലുകൾ '

ഈ വരികളിൽ കവി സ്വയം ഒരു ബിംബമായി ലയിച്ചു ചേർന്നിരിക്കുകയാണ്; കാലത്തിൽ  സ്വയം നഷ്ടപ്പെടുന്ന അവസ്ഥ.

വാക്കുകൾ

1)യഥാർത്ഥ സ്നേഹം പ്രേതത്തെപോലെയാണ്; എല്ലാവരും അതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കും; എന്നാൽ കണ്ടിട്ടുള്ളവർ വളരെക്കുറച്ച് മാത്രം.
ഫ്രാൻസ്വാ റോച്ച്ഫുക്കോ ,
ഫ്രഞ്ച് നോവലിസ്റ്റ്

2)ഒരു നാവികനു പരന്ന കടലിനെ  അറിയാവുന്നതുപോലെ, ഒരു സ്ത്രീക്ക് അവൾ പ്രേമിക്കുന്ന പുരുഷൻ്റെ മുഖവും വശമാണ്.
ബൽസാക്ക് ,
ഫ്രഞ്ച് നോവലിസ്റ്റ്

3)നോവൽ ശരിക്കും ഒരു കവിതയാണ്. ഇതെഴുതണമെങ്കിൽ ,ഒരാൾക്ക് ആത്മാവിൽ പരമശാന്തതയും ആഴമുള്ള മനസ്സും ഉണ്ടായിരിക്കണം .
ദസ്തയെവ്സ്കി ,
റഷ്യൻ എഴുത്തുകാരൻ

4)നിങ്ങൾ എന്തിനുവേണ്ടിയാണോ  അന്വേഷിക്കുന്നത്, അതെന്താണെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് അറിയില്ലെങ്കിലും എങ്ങനെ നോക്കണമെന്ന് അറിഞ്ഞിരിക്കണം.
റോബർട്ടോ ബൊലാനോ ,
ചിലിയൻ എഴുത്തുകാരൻ

5)എഴുതുമ്പോൾ ഞാൻ ദുർബ്ബലരുടെ കൂടെ നിൽക്കാനാണ് ശ്രമിച്ചിട്ടുള്ളത്; ശക്തിയുള്ളവരുടെ പക്ഷം സാഹിത്യത്തിൻ്റെ പക്ഷമല്ല.
യെൽഫ്രീഡ് ജൽനക്ക്,
ഓസ്ട്രിയൻ നോവലിസ്റ്റ്

കാലമുദ്രകൾ

1)ഒ.എൻ.വി

ഒ.എൻ.വി സ്വന്തം കവിതകൾ ആലപിക്കുന്നത് സംഗീതമധുരമായാണ്. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ 'കുഞ്ഞേടത്തി' കേൾക്കണം .വീണ്ടും കേൾക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കും. ഒരു കുട്ടിയുടെ മനസ്സ് കവി വീണ്ടെടുക്കുകയാണ്‌.ഏടത്തിമാർ ഒരു സംസ്കാരമായിരുന്നു.

2)സത്യൻ

പ്രമുഖ സിനിമാനടനായ സത്യൻ വിടപറഞ്ഞിട്ട് അമ്പതുവർഷമായിരിക്കുന്നു. വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസമാണ്. 'എൻ്റെ വീണക്കമ്പിയെല്ലാം വിലയ്ക്കെടുത്തു അവർ എൻ്റെ കൈയിൽ പൂട്ടുവാനൊരു വിലങ്ങു തീർത്തു' എന്ന് സത്യൻ സ്ക്രീനിൽ പാടി അഭിനയിക്കുമ്പോൾ ,അത്  ഇന്നലെകളിലെ അനുഭവമല്ല ,ഇന്നിൻ്റെയാണ്.

3)സുകുമാർ അഴീക്കോട്

മലയാള സാഹിത്യവിമർശനത്തിൽ അദ്വൈതചിന്തയ്ക്കും ഉപനിഷത്തിനും പ്രാമുഖ്യം നല്കിയ ഒരേയൊരു എഴുത്തുകാരനാണ് സുകുമാർ അഴീക്കോട് .അദ്ദേഹം സൗന്ദര്യചിന്തയ്ക്ക് ദാർശനികമായ ഭാരതത്വം നല്കി ദൃഢപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.എന്നാൽ ലൗകികനായ അഴീക്കോട് ഒരിക്കൽ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: മീനീല്ലാതെ എനിക്ക് ജീവിക്കാനാവില്ല.

4)പി. എ. മുഹമ്മദ് റിയാസ്

എല്ലാ പഞ്ചായത്തിലും വിനോദസഞ്ചാര സൗകര്യമൊരുക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞ മന്ത്രി മുഹമ്മദ് റിയാസിനു ഒരു നിവേദനം സമർപ്പിക്കുകയാണ്. എല്ലാ പഞ്ചായത്തിലും അഞ്ചേക്കർ വനം പദ്ധതി നടപ്പാക്കണം. വേനൽക്കാലത്ത് തണുപ്പും ആശ്വാസവും ലഭിക്കുന്ന പ്രകൃതിയുടെ പൊതുഇടങ്ങൾ ആവശ്യമായിരിക്കുന്നു. ഒറ്റപ്പെട്ട ഇടങ്ങളിൽ ചിലർ വൃക്ഷത്തൈകൾ വെച്ചുപിടിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു ചടങ്ങ് മാത്രമാവുകയാണെന്ന് നാം കണ്ടു കഴിഞ്ഞല്ലോ.

5)സജി ചെറിയാൻ

സന്ദിഗ്ദ്ധഘട്ടങ്ങളെ തരണം ചെയ്ത് മുൻപേ പരിചയസമ്പന്നനായ സാംസ്കാരികമന്ത്രി സജി ചെറിയാനു  ഇനി സാംസ്കാരികരംഗത്തെ സ്ഥാപിത താല്പര്യങ്ങളെയും ഗ്രൂപ്പുകളെയും  സമ്മർദ്ദവ്യക്തിത്വങ്ങളെയുമാണ് നേരിടേണ്ടി വരുക. എന്നാൽ പാർട്ടിക്ക് പുറത്തുള്ളവർക്ക് കൂടി സ്വീകാര്യതയും  പങ്കാളിത്തവുമുള്ള ഇടപെടലാണ് കാലം അവശ്യപ്പെടുന്നത്.

വായന

വി.പ്രവീണയുടെ 'അഷ്ടമൂർത്തി'(മലയാളം, ജൂൺ 6 ) ,വി.കെ.കെ.രമേശിൻ്റെ 'കൂവം ' (മാതൃഭൂമി അഴ്ചപ്പതിപ്പ് ,ജൂൺ 6 ) എന്നീ കഥകൾ പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ രസിപ്പിച്ചില്ല. ഒരു ബൃഹത് ആഖ്യാനത്തിനായി ഇന്നാരും കഥ വായിക്കുന്നില്ല. അതിൻ്റെ ആവശ്യമില്ല. ചെറുകഥ ഒരു ഫ്ളാഷ് പോലെയാണ്. അതിൻ്റെ സൗന്ദര്യം പകൽ  മുഴുവൻ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന വെട്ടത്തിലല്ല ;മിന്നലിൻ്റെ പ്രകാശത്തിലാണ് അത് ലാവണ്യമാകുന്നത്. ചെറുകഥ എഴുതുന്ന ആൾ ഒരു കവിയായിരിക്കണം. പി.ടി.നരേന്ദ്രമേനോൻ ,മേലത്തു ചന്ദ്രശേഖരൻ ,അഗസ്റ്റിൻ ജോസഫ് തുടങ്ങിയവരെപോലെ സമ്പൂർണ കവിയാകണ്ട; കവിതയുടെ ഒരു തിരി ഉണ്ടായിരുന്നാൽ മതി. ജയനാരായണൻ, വിക്ടർ ലീനസ് എന്നിവർ കഥ എഴുതുമ്പോൾ ഈ കവിത വായനക്കാർക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതാണ്. ജീവിതത്തെ  സകല മനുഷ്യപരിമിതികൾക്കും  മുകളിൽനിന്ന് നോക്കാനാവണം. കുറെ സംഭവങ്ങൾ നിരത്തുന്നതോ  പൂർവ്വകാലകഥകളുടെ ഘടന അനുകരിക്കുന്നതോ ആവിഷ്കാരത്തിനു തടസ്സമാണ്. ഭാവാത്മകത കഥയിൽ  അനിവാര്യമാണ്. പ്രവീണയുടെ  'അഷ്ടമൂർത്തി ' വല്ലാതെ യാന്ത്രികമായിപ്പോയി. ഒരു സ്ത്രീയുടെ മൃതശരീരത്തിലെ എട്ടുമറുകുകൾ ചേർത്തുവരച്ച് അഷ്ടഭുജമുണ്ടാക്കുന്നതാണ് കഥയിലെ ഗവേഷണ വിഷയം. ഇതൊക്കെ വിരസമാണെന്ന് അറിയിക്കട്ടെ.

വി .കെ .കെ .രമേശിനു നല്ല നർമ്മത്തോടെ കഥ പറയാൻ കഴിവുണ്ട്. കൂവം നദിയെ  പ്രമേയമാക്കിയത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. പക്ഷേ ,ഒരു കഥയിൽ നിന്ന് ലഭിക്കേണ്ട ലാവണ്യാനുഭവം കിട്ടിയില്ല. എവിടെയോ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുന്ന പോലെ.

  .

Monday, June 7, 2021

അക്ഷരജാലകം/എം.കെ.ഹരികുമാർ / പൂമ്പാറ്റയും സെൻ ബുദ്ധനും/merovartha June 3, 2021

 അക്ഷരജാലകം link

എം.കെ.ഹരികുമാർ

9995312097

Email :mkharikumar797@gmail.com


പൂമ്പാറ്റയും സെൻബുദ്ധനും



ചൈനീസ് ബുദ്ധമതത്തിലെ മഹായാന പ്രസ്ഥാനത്തിലെ മനനപ്രധാനമായ ഒരു തത്ത്വമാണ് സെൻ .ധ്യാനപ്രശാന്തതയാണ് ഇതുകൊണ്ട് അർത്ഥമാക്കുന്നത്. മനുഷ്യനിൽ അളവറ്റ പ്രശാന്തതയുണ്ട്. ഒരു വാക്കിലല്ല അതിരിക്കുന്നത്; മനസിലാണ്. മനസ്സിനുള്ളിൽ അചുംബിതമായിരിക്കുന്ന ആ പരമ ശാന്തതയെ നമ്മൾ സാവധാനം സമീപിക്കണം; അതാർജിക്കണം. സെൻഗുരുക്കന്മാർ കഥകൾ, ഉപകഥകൾ എന്നിവയിലൂടെയാണ് ഈ കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിച്ചിട്ടുള്ളത്. നൂറ്റാണ്ടുകളായി സെൻ കഥകൾ  വായിക്കപ്പെടുന്നു. പ്രാചീന ഗുരുക്കന്മാരുടെ ഒരു ബോധനമാർഗമാണത്.സെൻ സന്യാസിമാർ അചാരങ്ങളിലോ ,അന്ധവിശ്വാസങ്ങളിലോ ,വലിയ താത്ത്വിക പ്രബോധനങ്ങളിലോ അവർ ആകൃ ഷ്ടരാവില്ല.



മനസ്സ് ഒരു കൃത്രിമവസ്തു വാകുന്നതിനെ സെൻമതം എതിർക്കുന്നു. മനസ്സിനെ അമിതമായ ആസക്തി ,ഉത്ക്കണ്ഠ,ബുദ്ധിപരമായ വ്യഗ്രത എന്നീ പ്രക്രിയകളിലൂടെ കളങ്കിതമാക്കുകയാണത്രേ ചെയ്യുന്നത്. മനസ്സ് കുറേക്കൂടി ശുദ്ധമാണ്. അതിൽ നിഷ്കളങ്കവും സുതാര്യവുമായ തലങ്ങളുണ്ട്. കൃത്രിമ മനസ്സിനെ നശിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ ഒരു വ്യക്തി തനിക്ക് കൈമോശം വന്ന സ്വർഗ്ഗത്തെയാണ് വീണ്ടെടുക്കുന്നത്.ആ  ആരോഗ്യകരമായ വികാരങ്ങളുടെ  കാർമേഘങ്ങളിൽ നിന്ന് മനസ്സിനെ മോചിപ്പിച്ചാൽ  സത്യത്തോട് വേറൊരു വീക്ഷണം തെളിഞ്ഞു കിട്ടും. 


വെള്ളം നിറച്ചുവച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു കപ്പിലേക്ക് കുറച്ചുകൂടി വെള്ളം ഒഴിക്കാമോ എന്ന് ഒരു സെൻഗുരു ചോദിച്ചത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. ശിഷ്യൻ വെള്ളം കപ്പിലേക്ക് ഒഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.എന്നാൽ ഒരു തുള്ളിപോലും ആ കപ്പിൽ പുതുതായി  ചേർക്കാനായില്ല. നിറഞ്ഞ പാത്രം തിരസ്കരിക്കുകയേയുള്ളു. നാം ഒഴിഞ്ഞപാത്രമാകണം.


ലോകം പുതിയത്


നാം ആചാരവും ,വിശ്വാസവും, തത്ത്വവും മനസ്സിൽ നിറച്ചുവച്ചിരിക്കുകയാണ്. അവിടെ പുതിയ ശബ്ദങ്ങൾക്കു പ്രസക്തിയില്ല .പുതിയതൊന്നും അവിടെ ഏശുകയില്ല. അവിടെ ഒരു പാഠവും സ്വീകരിക്കപ്പെടുകയില്ല. കാരണം ആ മനസ്സിൽ മറ്റെല്ലാം  കുത്തിനിറച്ചിരിക്കുകയാണ്.  അതുകൊണ്ട് സെൻബുദ്ധിസ്റ്റുകൾ പറയുന്നത് ,മനസ്സ് അതിൻ്റെ  സ്വാഭാവികഗതികളിലേക്ക്, ശുദ്ധതകളിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകട്ടെ എന്നാണ്.അപ്പോൾ അവിടെ  പ്രകൃതിയുടെ ഏതൊരു വസ്തുവിനും പ്രവേശിക്കാനാകും. ലോകം തന്നെ നവീനമായി അനുഭവപ്പെടും. മനസ്സ് സിദ്ധിയാലെന്നപോലെ അന്തർദർശനത്തിൻ്റെ അനുഭവത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കും. അപ്പോൾ മനസ്സ് മറ്റൊന്നിനാലും ബന്ധിതമാകാത്ത വിധം സ്വാതന്ത്ര്യം പ്രഖ്യാപിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. 


എല്ലാ ഭാരങ്ങളിൽ നിന്നും മനസ്സ് വിമോചിതമാവുമ്പോൾ  തനതായ രസമുകുളങ്ങൾ ഉത്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുകയാണ്. മനസ്സ് അതിൻ്റെ യഥാർത്ഥ അവസ്ഥയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തുന്നു. അങ്ങനെ ആന്തരികമായ പ്രശാന്തത അല്ലെങ്കിൽ പ്രാസാദസൗഖ്യം ഒരു പൂമ്പാറ്റ പറക്കുന്ന സൗമ്യതയോടെ  പ്രത്യക്ഷമാകുകയാണ്. മനസ്സ് ഒരു പൂമ്പാറ്റയാവുകയാണ്.


നിറചന്ദ്രൻ അവിടെയുണ്ട്


 ചില സെൻകഥകൾ പരിശോധിച്ചാൽ ഇതു വ്യക്തമാകും. ഒരു രാത്രിയിൽ സെൻഗുരുവിൻ്റെ വീട്ടിൽ കയറിയ കള്ളൻ നിരാശനായി .കാരണം, അവിടെ മോഷ്ടിക്കാൻ വിലപിടിപ്പുള്ള ഒന്നും തന്നെ ഇല്ലായിരുന്നു. കള്ളനെ പിടികൂടിയ ഗുരു തൻ്റെ  നിസ്സഹായവസ്ഥ അറിയിച്ചു.കള്ളൻ വെറുംകൈയോടെ പോകരുതെന്ന് ഗുരുവിനു നിർബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം തൻ്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഊരി നൽകി കള്ളനെ സന്തോഷത്തോടെ മടക്കിയയച്ചു. തുടർന്ന് പുറത്തുവന്ന ഗുരു ആകാശത്തേക്ക് ശുന്യമായ മനസ്സോടെ നോക്കി. അവിടെ വെൺനിലാവ് പ്രസരിപ്പിച്ചു നിന്ന നിറചന്ദ്രനെ സമാശ്വാസത്തോടെയാണ് അദ്ദേഹം കണ്ടത്. അദ്ദേഹം  ഇങ്ങനെ ആത്മഗതം ചെയ്തു: 'ഈ നിറചന്ദ്രനെ ആർക്കും അപഹരിക്കാൻ ആവില്ലല്ലോ'. 


ഗുരുവിന് ആ നിറചന്ദ്രൻ നല്കിയത് ആന്തരമായ ശാന്തിയാണ്;താൻ നിസ്വനല്ല എന്ന ബോധം .ഒരു സെൻവിശ്വാസിക്ക് ,ജീവിതം അനുഭവിക്കാനുള്ളതാണ് ;തർക്കിച്ചു ജയിക്കാനുള്ളതല്ല.തർക്കിച്ചാലോ, ബുദ്ധിപരമായി വ്യാഖ്യാനിച്ചാലോ നിറവുണ്ടാവുകയില്ല. ജീവിതം അനുഭവിക്കുമ്പോഴാണ് മനസ്സിലാകുന്നത്‌.


സെൻഗുരുവിൻ്റെ അടുത്തുവന്ന് സ്വർഗ്ഗവും നരകവും ഏതാണെന്ന് പറഞ്ഞുകൊടുക്കാമോ എന്ന് ചോദിച്ച യോദ്ധാവിൻ്റെ കഥയിൽ സത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു വെളിപ്പെടുത്തലാണുള്ളത്. ഗുരു അയാളോട് ചോദിച്ചു, നിങ്ങളാരാണെന്ന്. അയാളുടെ മുഖഭാവം ഒരു യാചകനെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുകയാണെന്നും താങ്കൾക്കെങ്ങനെ സ്വന്തം രാജാവിനെ സംരക്ഷിക്കാനാവുമെന്നും ഗുരു സംശയം പ്രകടിപ്പിച്ചു. ഇത് കേട്ട് ക്രുദ്ധനായ യോദ്ധാവ് വാൾ ഉറയിൽ നിന്നെടുത്ത് ഗുരുവിനെ ആക്രമിക്കാൻ മുതിർന്നു . ആ സമയം ഗുരു  ഇതാണ് നിങ്ങൾ അന്വേഷിച്ച നരകം എന്ന് അയാളോടു വിശദീകരിച്ചു. തൻ്റെ പ്രവൃത്തിയിലെ അരുതായ്ക തിരിച്ചറിഞ്ഞ യോദ്ധാവ് വാൾ ഉറയിലേക്കു തന്നെ വച്ചു. ഇതു കണ്ട ഗുരു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: 'ഇതാണ് നിങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചു നടന്ന സ്വർഗ്ഗം'! . ഇതിൽ നിന്നു യോദ്ധാവിനു സ്വർഗ്ഗത്തെക്കുറിച്ചും  നരകത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള ഒരു ഏകദേശ ധാരണ ലഭിച്ചു. പ്രബോധനങ്ങൾകൊണ്ടോ , സൂക്തങ്ങൾകൊണ്ടോ മനസ്സിനുള്ളിൽ കയറാത്ത സത്യങ്ങളാണ് സെൻ ഗുരുക്കന്മാർ അനായാസമായി പഠിപ്പിച്ചത്.


സുന്ദരിയെ ഉപേക്ഷിച്ചവൻ


നദി മുറിച്ചുകടക്കാൻ പോയ രണ്ടു സന്യാസിമാരുടെ കഥയാണ് മറ്റൊന്ന്. ഒരു മുതിർന്ന സന്യാസിയും  യുവസന്യാസിയും ചേർന്ന് ഒരു യാത്രയ്ക്ക് പുറപ്പെട്ടതായിരുന്നു .യാത്രയ്ക്കിടയിൽ  നദി മുറിച്ചുകടക്കാനായി അല്പസമയം കാത്തു നിന്നപ്പോഴാണ് അകലെ സുന്ദരിയായ ഒരു യുവതിയും അതിനു  ശ്രമിക്കുന്നത് കണ്ടത് .ഉടനെ മുതിർന്ന സന്യാസി യുവതിയെ തൻ്റെ  കരങ്ങളിൽ ബന്ധിച്ച് നദിയുടെ അക്കരെയെത്തിച്ചു. എന്നാൽ  യുവസന്യാസിക്ക് ഇത് ഉൾക്കൊളളാനായില്ല. സ്ത്രീകളെ സ്പർശിക്കരുതെന്നാണ് ചട്ടം .പിന്നെ ഇതെങ്ങനെ സംഭവിച്ചു? .അയാൾ ഇതിനെപ്പറ്റി  മുതിർന്ന സന്യാസിയോടു ചോദിച്ചു. എന്നാൽ ആ സന്യാസി യുവാവിനോട് ഇങ്ങനെയാണ് പറഞ്ഞത്: 'നി ഇനിയും ആ യുവതിയെ തോളിൽ നിന്നും  ഇറക്കിയില്ലേ ?'


നദിക്ക് കുറുകെ കടക്കാൻ യുവതിയെ സഹായിച്ചതോടെ അതവസാനിച്ചു.അത് മനസ്സിലിട്ടു വേവിക്കുന്നതാണ് പ്രശ്നം. പഴയകാര്യങ്ങൾ ഓർത്തു വിഷാദിക്കുന്നത് നമ്മുടെ ശാന്തത നശിപ്പിക്കാനേ ഉപകരിക്കൂ. പ്രകൃതിയിൽ നിന്നു നമുക്കു എന്താണോ മനസ്സിലാക്കാനുള്ളത്  അത് ഉൾക്കൊള്ളുക. അതിനെക്കുറിച്ച് മനസ്സിൽ നീറ്റലുണ്ടാക്കുന്നത് ജീർണതയിലാണ് എത്തിക്കുക.


ദേഷ്യം എങ്ങനെ നിയന്ത്രിക്കാമെന്ന് ചോദിച്ച ശിഷ്യനോട് സെൻഗുരു ദേഷ്യം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്നാൽ  ശിഷ്യനു അപ്പോൾ ദേഷ്യം പുറത്തെടുക്കാനായില്ല .ഉടനെ തന്നെ ഗുരുവിൻ്റെ ഉത്തരവും വന്നു: 'തൻ്റെ  ജീവിതസത്തയുടെ ഭാഗമല്ല ദേഷ്യം; അതുകൊണ്ടാണ് പെട്ടെന്ന് അത് പ്രകടിപ്പിക്കാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ സാധ്യമാകാതെ വന്നത്. തൻ്റേതല്ലാത്ത ഒന്നിനെ തനിക്കു ആവശ്യമില്ല എന്നു തീരുമാനിച്ചാൽ പിന്നെ ദേഷ്യമുണ്ടാവുകയില്ലെന്ന് ഗുരു ഉപദേശിച്ചു.


പ്രാചീനമായ ധ്യാനം


ചൈനയിലെ താങ് രാജവംശകാലത്താണ് സെൻ രീതി ആരംഭിച്ചത് .ചാൻ എന്നാണ് ചൈനീസ് നാമകരണം. അത് ഇന്ത്യയുടെ പ്രാചീനമായ ധ്യാനം തന്നെ ആണെന്ന് പറയുന്നവരുണ്ട്. ഇന്ത്യയിൽനിന്നുള്ള ബുദ്ധസന്യാസി ബോധിധർമ്മനാണ് 'ചാൻ'ചൈനയ്ക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തിയതത്രേ . അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടാണ് ബോധിധർമ്മൻ്റെ കാലം . എന്നാൽ ചൈനയിൽനിന്നെത്തിയ ചാൻ ജപ്പാനിൽ സെൻ ആയി രൂപാന്തരം പ്രാപിച്ച് വികസിച്ചത് പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലാണ് ; ബുദ്ധമതം അവിടെ എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടു മുതൽ  പ്രചരിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നെങ്കിലും .


ആന്തരികവിശ്രാന്തിയാണ് സെൻ അർത്ഥമാക്കുന്നത്‌. ഭൗതിക വസ്തുക്കളിൽനിന്നോ ,ബാഹ്യസൗന്ദര്യങ്ങളിൽനിന്നോ നമുക്ക് ചിരന്തനമായ സ്വാസ്ഥ്യം ലഭിക്കുകയില്ലെന്നാണ് ഈ സന്യാസിമാർ പറയുന്നത്‌.

'ബുദ്ധനെ കൊല്ലുക 'എന്നൊരു സെൻ ചൊല്ലുണ്ട്. നമ്മളുടേതായി കരുതുന്നതിനെയെല്ലാം വിട്ടുകളയുക എന്നാണർത്ഥം. സെൻ ഒരാശയചർച്ചയല്ല;ഓരോ നിമിഷത്തിൻ്റെയും തിരിച്ചറിവാണ്, ഇഴുകിച്ചേരലാണ്‌.


'ഒരു സമുദ്രത്തിൻ്റെ മുഴുവൻ ചലനങ്ങളുടെയും പ്രതിനിധാനമാണ് തിര .അതുപോലെ നിങ്ങളും ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൻ്റെ മുഴുവൻ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെയും പ്രതിനിധാനമാണ് ' - ഒരു സെൻഗുരു പറഞ്ഞു. നാം ഒരു കാര്യം ചെയ്യുമ്പോൾ നമ്മെതന്നെ എരിച്ചുകളയുകയാണ് വേണ്ടതെന്ന് സെൻ ആചാര്യന്മാർ പറയുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ് ?.നമ്മുടേതായതെല്ലാം മനസ്സിനു പുറത്തു നിന്ന് കടന്നു വരുന്നതാണ്. അതിൽ നമ്മളില്ല എന്നതാണ് ശരി.എന്നാൽ യുക്തിയും അസത്യവും വികാരവും അതിൽ പ്രകടമായിരിക്കും. അവയെല്ലാം സ്വസ്ഥത നശിപ്പിച്ചകൊണ്ടിരിക്കും.


 

വാക്കുകൾ 


1)യഥാർത്ഥ പ്രണയം നിശ്ശബ്ദമായാണ്   വരുന്നത് ;പരസ്യവാചകങ്ങളോ മിന്നുന്ന ലൈറ്റുകളോ ഇല്ലാതെ .ആരുടെയോ മണിയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നവെങ്കിൽ നിങ്ങൾ കാതുകൾ പരിശോധിക്കുക.

എറിക് സീഗൾ ,

അമെരിക്കൻ എഴുത്തുകാരൻ


2)നാം കോപിക്കുമ്പോൾ ,മറ്റുള്ളവരുടെ തെറ്റുകൾ നമ്മുടെ മേൽ പ്രതികാരം ചെയ്യുകയാണ്.

അലക്സാണ്ടർ പോപ്പ്,

ഇംഗ്ളീഷ് കവി



3)ജീവിതത്തിൽ മൂല്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് നാലു ചോദ്യങ്ങളുണ്ട് :എന്താണ് പരിശുദ്ധമായത് ,എന്തിൽനിന്നാണ് ആത്മാവ് ഉണ്ടായിരിക്കുന്നത്, ജീവിക്കുന്നതിൻ്റെ അർത്ഥമെന്താണ്? എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് മരിക്കുന്നത്? എല്ലാത്തിനുമുള്ള ഉത്തരം ഒന്നാണ്: സ്നേഹം മാത്രം.

ലോർഡ് ബൈറൺ,

ഇംഗ്ളീഷ് കവി 


4)ഓരോ വ്യക്തിയും മറ്റു പലരുമാണ്; ഒരാളും അവനവനല്ല.

മാർട്ടിൻ ഹൈഡഗ്ഗർ,

ജർമ്മൻ ചിന്തകൻ


5)നമ്മെ കുത്തുകയോ മുറിവേൽപ്പിക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ മാത്രമേ വായിക്കാവൂ  എന്നാണ് ഞാൻ വിചാരിക്കുന്നത്. വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പുസ്തകം നമ്മുടെ തലയിൽ പ്രഹരിച്ചു ഉണർത്തുന്നില്ലെങ്കിൽ, നമ്മളെന്തിനാണ് വായിക്കുന്നത്?

ഫ്രാൻസ് കാഫ്ക ,

ജർമ്മൻ - ബൊഹീമിയൻ എഴുത്തുകാരൻ


കാലമുദ്രകൾ



1)ഉമ്പായി


മഴക്കാലത്ത്, മറ്റു അലോസരങ്ങളില്ലെങ്കിൽ, ഉമ്പായിയുടെ ഗസലുകൾ ഒരു അപാരത  നല്കാതിരിക്കില്ല. മഹാമാരിയും കാലാവസ്ഥാവ്യതിയാനങ്ങളും  മനുഷ്യനെ ഏകാകിയാക്കുക മാത്രമല്ല, ഭൂതകാലത്തിലേക്കു തിരിച്ചു നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.


2)രാജേഷ് ചേർത്തല


പ്രമുഖനായ ഹിന്ദുസ്ഥാനി സംഗീതജ്ഞൻ ഹരിപ്രസാദ് ചൗരസ്യയുടെ ശിഷ്യനായ രാജേഷ് ചേർത്തല ഓടക്കുഴൽ തരംഗമാവുകയാണ്. ലോകത്തിലെ ഏത് സ്ഥലവും കാലവും ഓടക്കുഴലിലൂടെ ആവിഷ്കരിക്കാമല്ലോ.രാജേഷ് നമ്മുടെ കാലത്തിൻ്റെ അലങ്കോലങ്ങളിൽ നിന്ന് മനോഹരമായ ഒരു ശബ്ദശ്രേണി കണ്ടുപിടിക്കുന്നു.


3)സിവിക്ചന്ദ്രൻ 


എഴുത്തുകാരികളുടെ ആത്മഹത്യയെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കുന്ന ഡോ.പി.കെ.ഭാഗ്യലക്ഷ്മിയുടെ 'തണുപ്പിൻ്റെ പരവതാനികളിൽ ' എന്ന പുസ്തകത്തെ അവലോകനം ചെയ്തുകൊണ്ട് സിവിക്ചന്ദ്രൻ (പ്രഭാതരശ്മി, മെയ് ) എഴുതിയ ഈ വാക്യം ശ്രദ്ധേയമായി തോന്നി: 'എങ്കിലും തങ്ങളുടെ മരണം ദുരൂഹമായിരിക്കണം എന്നവരാഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ എന്തിന് കാരണങ്ങൾ ചികഞ്ഞു പോകണം  ? 


4)എ.അയ്യപ്പൻ


ആധുനിക കാലഘട്ടത്തിലെ സമാനതകളില്ലാത്ത അവധൂതകവിയായ എ. അയ്യപ്പൻ്റെ  ജീവിതത്തെ അധികരിച്ച് പത്രപ്രവർത്തകനായ എസ്. സുധീശൻ എഴുതിയ 'ഒസ്യത്തിൽ ഇല്ലാത്ത രഹസ്യങ്ങൾ' എന്ന നോവൽ പുറത്തുവന്നിരിക്കുന്നു. വ്യക്തിപരമായ പ്രതിഛായയിൽ അഭിരമിക്കാതെ, കവിതയുടെ വാഴ്വിനുവേണ്ടി അലയുകയായിരുന്നല്ലോ അയ്യപ്പൻ .


5)കെ. ദാമോദരൻ 

(1912-1976)


മാർക്സിസ്റ്റ് ചിന്തകനും ഗ്രന്ഥകാരനുമായ കെ. ദാമോദരൻ ഒരു കവിതയിൽ ഇങ്ങനെ എഴുതി:

'സ്നേഹിക്കാനാണെന്മോഹം ,

സ്നേഹിക്കയാണെൻ ധർമ്മവും

സ്നേഹിക്കപ്പെടുകയെ

ന്നൂഹിക്കാൻപോലും വയ്യ' .


വായന


അക്ബർ കക്കട്ടിൽ അമ്പതിലേറെ  പുസ്തകങ്ങൾ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. വളരെ മൃദുവായി, മനുഷ്യമനസിലേക്ക് അരിച്ചിറങ്ങുന്ന കഥകളാണ് അക്ബർ  എഴുതിയത്. നല്ല നർമ്മബോധമുണ്ടായിരുന്ന അക്ബർ സ്നേഹസമ്പന്നനുമായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് രേഖ കെ. എഴുതിയ 'ജനാധിപത്യം കക്കട്ടിൽ റിപ്പബ്ളിക്കിൽ' എന്ന ലേഖനം (സാഹിത്യചക്രവാളം, ഫെബ്രുവരി ) ആ കഥാകാരൻ്റെ ഭാവനാഭൂപടത്തിൻ്റെ  ഒരു ഏകദേശരൂപം തരാൻ പര്യാപ്തമാണ്. ഒരർത്ഥത്തിൽ ഇതൊരു ആദരനിവേദനമാണ്. അക്ബറിൻ്റെ കഥകളിൽ വായനക്കാരനു പൂർണസ്വാതന്ത്യമുണ്ടെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ലേഖിക അദ്ദേഹം ഒരു മിസ്റ്റിക് മനസ്സിൻ്റെ ഉടമയായിരുന്നുവെന്നും ചിന്തിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ അക്ബർ 'ആധുനികതയുടെ മലവെള്ളപ്പാച്ചിലിനൊപ്പം ഒഴുകാതിരുന്ന  വായനക്കാരുടെ തലമുറയെ തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു' എന്ന് രേഖ എഴുതിയത് എന്തിനാണ്? ആധുനികത ഭാവനയുടെയും സൗന്ദര്യത്തിൻ്റെയും ബുദ്ധിയുടെയും കലയുടെയും ഒരു ഉന്നതതലമാണ്. അവിടെയെത്താൻ കഴിയാത്തവരാണ് അതിനെ ആക്ഷേപിക്കുന്നത്. സാധാരണ എഴുത്തുകാർക്ക് അവിടേക്ക് എത്തണമെങ്കിൽ ദീർഘദൂരം താണ്ടണം.കലണ്ടർ ചിത്രം വരയ്ക്കുന്നവനിൽ നിന്ന് ഹെൻറി മാറ്റി സിലേക്കും വാൻഗോഗിലേക്കുമുള്ള ദൂരമാണത്.


രാജേഷ് ബി.സി. 'നീലിമ '(പ്രസാധകൻ, മെയ് )എന്ന പേരിൽ  എഴുതിയ കവിതയിൽ കുറേ സംഭാഷണങ്ങൾ മാത്രമാണുള്ളത്. ഇതിൽ കവിതയുടെ അളവ് സീറോയാണ്. ഒരാൾ വെറുതെ കുശലം പറയുന്നതെഴുതി കവിത എന്ന പേരിൽ മാസികക്ക് അയച്ചുകൊടുക്കാൻ രാജേഷിനു എങ്ങനെ ധൈര്യം വന്നു? .ഒരു ടീസ്പൂൺ കവിതയെങ്കിലും ഇതിൽ വേണ്ടതായിരുന്നു.ആത്മാവിൽ വൈകാരികമായ ഒരൗഭമസമ്മർദ്ദമുള്ളപ്പോഴാണ് കവിതയെഴുതാനിരിക്കേണ്ടത്.


    



 


Tuesday, June 1, 2021

അക്ഷരജാലകം/എം.കെ.ഹരികുമാർ /പൂച്ചകൾക്കു സമാധാനം /metrovartha may 31

 അക്ഷരരാലകം ലിങ്ക്

അക്ഷരജാലകം

എം.കെ.ഹരികുമാർ

9995312097

Email: mkharikumar797@gmail.com



പൂച്ചകൾക്കു സമാധാനം



ഏതാണ്ട് പത്തു വർഷത്തോളം, ജർമൻ ചിന്തകനായ ഫെഡറിക് നിഷേ ഏകാന്തവാസം നയിച്ചു .രോഗങ്ങളാൽ  വലഞ്ഞപ്പോൾ പോലും അദ്ദേഹം മറ്റാരെയും കാണാൻ തയ്യാറായില്ല ;സ്വയം ചികിത്സിച്ചു. ആരെങ്കിലുമായി സംസാരിക്കാനും ഇടപഴകാനും പറ്റാത്ത വിധം നിഷേ ഏകാന്തതയെ ഒരു ദുർഗമായി പരിവർത്തനപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. 'മനുഷ്യനുമായുള്ള ഇടപെടലുകളിലെല്ലാം മുറിവ് മാത്രമാണെനിക്ക് കിട്ടുന്നത്' - അദ്ദേഹം ഒരിക്കൽ പ്രതികരിച്ചു. നിഷേയെക്കുറിച്ച് മഹാസാഹിത്യകാരനായ സ്‌റ്റെഫാൻ സ്വീഗ് എഴുതിയ 'നിഷേ' എന്ന കൃതി പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയ വിൻസ്റ്റോൺ പറയുന്നത് ഒരു സ്വതന്ത്രമനസ്സ് ഒരിക്കലും അസ്തിത്വത്തിൻ്റെ  കുഴപ്പിക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങളിൽ നിന്ന് അപകർഷതയോടെ പിന്മാറുകയില്ലെന്നാണ്. ജീവിതമെന്താണ് ,അനുഭവത്തിൻ്റെ  ആത്യന്തികമായ അവസ്ഥ എന്താണ് എന്ന് അറിയാതെ പിന്മാറാത്ത ചിലരുണ്ട് .അവർ ജ്ഞാനം എന്ന ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് അപകടകരമായി  സഞ്ചരിക്കുന്നു. അവർ അതിനായി സ്വയമൊരു പരീക്ഷണവസ്തു വാകുന്നു. നിങ്ങൾ ജ്ഞാനത്തിനായി യുദ്ധം ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ  മനുഷ്യാവസ്ഥയുടെ അഗാധതകളുടെ ഭീകരമുഖങ്ങളെ നേരിടേണ്ടിവരും. ആ അഗാധതകൾ നിങ്ങളിലേക്ക് പ്രവഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും.


"എല്ലാ സുരക്ഷയും ഒഴിവാക്കിക്കൊണ്ട് അപകടകരമായ വിധം അഗാധഗർത്തത്തിനു മുകളിലൂടെ ഒരു ചരടിലെന്ന പോലെ നടക്കുന്ന പ്രകൃതമായിരുന്നു നിഷേയുടേത്' വിൽസ്റ്റോൺ കുറിക്കുന്നു. ഏതു  നിമിഷത്തിലും  വീണു പോയേക്കാവുന്ന സാഹചര്യത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ടുകൊണ്ടാണ് നിഷേ സ്വയമൊരു പരീക്ഷണവസ്തുവായത്.


സ്റ്റെഫാൻ സ്വീഗ് എഴുതി: ' ഏറ്റവും അഗാധമായ ,ദുരന്താഭിമുഖ്യമുള്ള ജന്മവാസനയാൽ നിഷേ തൻ്റെ  സാമ്പ്രദായികമല്ലാത്ത ജീവിതം നിർമ്മിച്ചു'. മനുഷ്യന് ജീവിക്കാനാകുന്ന അപകടാവസ്ഥയുടെ  ഉയർന്നതലം അനുഭവിക്കാൻ നിഷേ എല്ലാ ദൈവങ്ങളെയും ഉപേക്ഷിച്ചതായി സ്വീഗ്  വിലയിരുത്തുന്നുണ്ട്.



ഉത്ക്കണ്ഠയില്ലാത്തവർ


എന്നാൽ നിഷേ നേരിട്ട ഇരുണ്ടമാർഗ്ഗം, ദുർഗമമായ മനുഷ്യാവസ്ഥയുമായുള്ള അഭിമുഖം തുടങ്ങിയവ മനുഷ്യൻ്റെ  തത്ത്വചിന്തയുടെ സൃഷ്ടിയാണെന്ന് വാദിക്കുകയാണ് ഇംഗ്ളീഷ് ചിന്തകനും ഗ്രന്ഥകാരനുമായ ജോൺ ഗ്രേ . അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ നിരീക്ഷണങ്ങളും മനനങ്ങളും കണ്ടെത്തലുകളും വേറൊരു പാതയിലാണ് മുന്നേറുന്നത്. 'ഫെലിൻ ഫിലോസഫി: കാറ്റ്സ് ആൻഡ് ദ് മീനിംഗ് ഓഫ് ലൈഫ്' എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ പൂച്ചയെ കണ്ടുപഠിക്കണമെന്ന് നിർദ്ദേശിക്കുന്നുണ്ട്. പൂച്ചകൾക്ക് ഉത്കണ്ഠയോ ആത്മബോധമോ ഇല്ല. അവയ്ക്ക് സ്നേഹത്തിൻ്റെ കെട്ടുപാടുകളില്ല . അനശ്വരതയെ ക്കുറിച്ചോ ,സാന്മാർഗികതയെക്കുറിച്ചോ വേവലാതിയില്ല . അതുകൊണ്ട് പൂച്ചക്കു സമാധാനമുണ്ട്. മനുഷ്യനു എങ്ങനെ ഈ  ഏകാന്തതയെ അതിജീവിക്കാം? ആധുനിക തത്ത്വചിന്തകന്മാരേക്കാൾ  പൂച്ചകളാണത്രേ നമുക്ക് അഭികാമ്യം. കാരണം അവയ്ക്ക് നമ്മെ പലവിധത്തിൽ പഠിപ്പിക്കാൻ കഴിയും. ജീവിത നിരാശയിൽപ്പെട്ട് തകർന്ന കാലത്ത് ഇംഗ്ലീഷ് എഴുത്തുകാരൻ സാമുവൽ ജോൺസൺ പൂച്ചയിൽ നിന്നാണ് പ്രചോദനം  നേടിയതെന്ന് ജോൺ ഗ്രേ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. സംതൃപ്തമായ ഏകാന്തതയാണ് പൂച്ചയുടേത്; നമ്മെപ്പോലെ അവയ്ക്ക് സംഘർഷമില്ല, ഭ്രാന്തില്ല . മനുഷ്യന് വേഗത്തിൽ മനുഷ്യത്വം നഷ്ടമാകുന്നു. എന്നാൽ പൂച്ചകൾ ഒരിക്കലും പൂച്ചയാകാതിരിക്കുന്നില്ല.


ജോൺ ഗ്രേ എഴുതുന്നു: ' നാം സൃഷ്ടിച്ച ഉത്കണ്ഠകളിൽ നിന്ന് വഴിതിരിച്ചു വിടുന്നതിനാണ് നാം തത്ത്വചിന്ത കണ്ടുപിടിച്ചത് '. മനുഷ്യർക്ക് സ്വന്തം ചിന്തകളിൽ തന്നെ നിലനിൽക്കാനാകില്ല. ഒരു വഴിപിരിയിൽ അത്യാവശ്യമാണ്. മനുഷ്യൻ പൊതുവേ ഉത്കണ്ഠാകുലനാണല്ലോ. അവന് വ്യഗ്രതയാണ് മുഖ്യം. ഇതാണ് നമ്മെ പൂച്ചകളിൽ നിന്നു വ്യത്യസ്തരാക്കുന്നതെന്നാണ് ജോൺ ഗ്രേ ചിന്തിക്കുന്നത്.പൂച്ചകൾ  വിശക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ ,ഇണചേരുന്നില്ലെങ്കിൽ ,മറ്റു പേടിക്കേണ്ടതായ യാതൊന്നുമില്ലെങ്കിൽ ഒരു ശാന്തതയുടെയുള്ളിലേക്ക് വലിയും, സംതൃപ്തിയോടെ. സ്വയം നിർവൃതി നേടും.ഇത് മനുഷ്യനു  അസാധ്യമാണ്' .


മനുഷ്യൻ വേദനയുടെ നെരിപ്പോടിനകത്തിരുന്നാണ്  സമാധാനത്തെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കുന്നത്. അവനു സമാധാനം വേണമെങ്കിൽ കലഹവും വേണം. കലഹമില്ലാതാകാൻ അവനാഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. ആഗ്രഹിച്ചാലും സംഭവിക്കില്ല. കാരണം, അവനിൽ  പൊരുത്തപ്പെടാവുന്ന ഘടകങ്ങൾ എപ്പോഴും ഏറ്റുമുട്ടലിലായിരിക്കും.



പൂച്ചയ്ക്ക് അതിൻ്റെ ജീവിതം


 ജോൺ ഗ്രേ പറയുന്നു: 'സമാധാനം എന്ന ആശയത്തിന് വേണ്ടി പൂച്ചകൾ തത്ത്വചിന്തയുണ്ടാക്കുന്നില്ല; അവർ അങ്ങനെ ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ അത് വിനോദത്തിനു വേണ്ടി മാത്രമായിരിക്കും. മനുഷ്യനു  അപ്രാപ്യമായ ഒരു ഇലാസ്തികതയാണ്  പൂച്ചയുടേത് .പൂച്ച ഒരന്യ ജീവിയെപോലെയാണ് ,അവ നമ്മളോടു ഇണങ്ങുന്നെങ്കിൽ പോലും. പൂച്ചകൾ അവയുടെ ജീവിതമാണ് ജീവിക്കുന്നത് .അതുകൊണ്ട് അവയ്ക്ക് മനുഷ്യൻ്റെ പ്രീതിക്കോ  അംഗീകാരത്തിനോ വേണ്ടി നിൽക്കേണ്ടി വരുന്നില്ല' .


പൂച്ചയ്ക്ക് നമ്മെ സന്തോഷിപ്പിക്കേണ്ടതില്ല. എന്നാൽ അവയ്ക്കുള്ളിൽ അടിഞ്ഞുകൂടിയിട്ടുള്ള സ്വാഭാവികമായ ലാഘവത്വം അസ്തിത്വഭാരമില്ലാതാക്കുന്നു.നോർവ്വീജിയൻ ചിത്രകാരനായ എഡ്വേർഡ്  മഞ്ച്‌ (1863- 1944) വരച്ച 'ദ് സ്ക്രീം' (1893) മനുഷ്യൻ്റെ അശാന്തിയുടെ മൂർത്തിമദ്ഭാവമാണ് ആലേഖനം ചെയ്യുന്നത്. സ്വന്തം അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചോർത്ത്, പതനങ്ങൾക്ക് മുമ്പിൽ നിലതെറ്റി വീഴുന്ന മനുഷ്യാവസ്ഥയെയാണ്  ആ ചിത്രം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്. മനുഷ്യൻ്റെ നിതാന്തമായ അശാന്തി ഈ ചിത്രം സന്നിവേശിപ്പിക്കുന്നു.


മനുഷ്യൻ തനിച്ചിരിക്കുന്നതിനെ തത്ത്വചിന്താപരമാക്കുന്നു. എന്നിട്ട് അതിനെ മഹത്വവൽക്കരിക്കുന്നു. അതിലൂടെ ദുരിതമുള്ളവനാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു .അപ്പോഴും തനിച്ചാകുന്നതിൽ നിന്ന് പിന്മാറുന്നില്ല. ജോൺ ഗ്രേ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കാം:

'മനുഷ്യൻ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്, പ്രവർത്തിക്കാതിരിക്കുന്നതിൽ നിന്നു  രക്ഷനേടാനാണ് .വിരസതയാണ് വലിയ ഭീഷണി .മനുഷ്യൻ്റെ സന്തോഷം പെട്ടെന്ന് അവസാനിക്കും; ലൈംഗികതയോ, മദ്യമോ ,സ്വർണമോ ,ഭക്ഷണമോ എന്തായാലും കുറെ കഴിയുമ്പോൾ ബോറടിക്കും. അതോടെ നേരത്തെ സന്തോഷം ലഭിക്കാനിടയാക്കിയത് എന്താണോ അതിനു  അവനെതിരാവും. എന്നാൽ പൂച്ചകൾ ബോറടിക്കുന്നില്ല' .


സ്വാഭാവിക നന്മകൾ


എന്തുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യർ നശ്വരതയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ച്  ആധിപിടിക്കുന്നത് ?അതവൻ്റെ  തത്ത്വചിന്തയുടെ പ്രശ്നമാണോ?  അവനവനെക്കുറിച്ച് അമിതമായി ചിന്തിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് നശ്വരത ഒരു സമസ്യയായി മാറുന്നത്. അങ്ങനെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് ഉത്ക്കണ്ഠയുണ്ടാകുന്നു. എന്നാൽ പൂച്ചകൾ മരണത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുമ്പോൾ അവ അതിന് പൂർണമായി സജ്ജരാവുന്നു. അവ  മരണത്തെക്കുറിച്ചോർത്ത് രോഗിയാവുന്നില്ല.


ഗ്രേ പറയുന്നു: ' പൂച്ചകൾക്ക് മരണത്തെക്കുറിച്ച് ഒരാശയമില്ല . നിങ്ങൾ ജീവിക്കേണ്ടത് ജീവിതത്തിൻ്റെ  വൈകാരികത ഉൾക്കൊള്ളുന്നതിനു വേണ്ടിയായിരിക്കണം;ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന കഥകൾക്കു വേണ്ടിയാകരുത് '. അമിതമായി ബൗദ്ധികമാകുന്നതോടെ മനുഷ്യർക്ക് അവരുടെ സ്വാഭാവിക നന്മകളും സിദ്ധികളും നഷ്ടമാകുകയാണോ ?ചിന്തിച്ചു നരകത്തെ സൃഷ്ടിക്കുകയാണോ ?


മികച്ച ജീവിതം അമിതമായി ബുദ്ധി ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ടുള്ളതാണെന്ന പാശ്ചാത്യചിന്തയെ പൂച്ചകൾ നിരാകരിക്കുന്നതായാണ് താൻ മനസ്സിലാക്കുന്നതെന്ന് ഗ്രേ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.ഉത്ക്കണ്ഠയാണ് തത്ത്വശാസ്ത്രത്തിൻ്റെ ഉറവിടം .പൂച്ചകൾക്കു ഉത്ക്കണ്ഠകളുടെ ശാപമില്ല . മനുഷ്യർക്ക് ഈ ലോകം, തന്നെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്ന ഒരിടമാണ്. എന്നാൽ പൂച്ചകൾക്ക് അമൂർത്ത ചിന്തകളില്ലാത്തതുകൊണ്ട് അവർ സ്വതന്ത്രരാണ്. ജോൺ ഗ്രേ സമർത്ഥിക്കുന്നത് ഇതാണ്: തത്ത്വശാസ്ത്രങ്ങൾ പരാജയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ജീവിതം യുക്തികൊണ്ട് ക്രമീകരിക്കാമെന്ന്  ചിന്തകന്മാർ സങ്കല്പിക്കുന്നു. ഒന്നുകിൽ നഷ്ടമില്ലാത്ത ഒരു മാർഗ്ഗം മനസ്സുകൊണ്ട് നിർമ്മിക്കാം; അല്ലെങ്കിൽ അതിനുവേണ്ടി വികാരങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കണം. നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നത് യാദൃശ്ചികതയും ശരീരത്തിലെ വികാരങ്ങളുമാണ് .അതേസമയം  ജീവിതവും തത്ത്വചിന്തയും ഈ പ്രശ്നത്തിൽ നിന്നു നമ്മെ വഴിതിരിച്ചുവിടുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്‌ ' .


വാക്കുകൾ 



1)മികച്ച പ്രണയം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിന് പകരം എല്ലാം തികഞ്ഞ പങ്കാളിയെ തേടി സമയം പാഴാക്കുകയാണ് നാം.

ടോം റോബിൻസ്,

അമെരിക്കൻ നോവലിസ്റ്റ്


2)അമ്മയുടെ കൈകൾ ആർദ്രതകൊണ്ടാണ് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്; കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് ആ കൈകളിൽ ഭദ്രമായി ഉറങ്ങാനാവും.

വിക്ടർ യൂഗോ,

ഫ്രഞ്ച് എഴുത്തുകാരൻ



3)ജീവിതത്തിലൊരിക്കലെങ്കിലും പരാജയപ്പെടുകയോ ഇടറുകയോ ചെയ്യാത്ത ആളുകളെ എനിക്കിഷ്ടമല്ല. അവരുടെ വിജയത്തിനു ജീവനില്ല; അതിനു വലിയ വിലയുമില്ല .ജീവിതം അതിൻ്റെ സൗന്ദര്യം അവർക്കു മുന്നിൽ  തുറന്നിട്ടില്ല എന്നാണ് ഇതിനർത്ഥം.

ബോറിസ് പാസ്റ്റർനാക്ക്,

റഷ്യൻ സാഹിത്യകാരൻ



4)പ്രശസ്തി നല്ലതാണ് ;പക്ഷേ ചീത്തക്കാര്യം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ അത് ഇരുപത്തിനാലുമണിക്കൂറും കൂടെയുണ്ടാവും.

ഗാർസിയ മാർക്കേസ് ,

കൊളംബിയൻ എഴുത്തുകാരൻ


5)നമുക്ക് ഒരിക്കലും മതിവരാത്ത ഒരേയൊരു കാര്യം പ്രണയമാണ് ;നാം ഒരിക്കലും മതിയാവോളം നല്കാത്ത ഒരേയൊരു കാര്യവും പ്രണയമാണ്.

ഹെൻറി മില്ലർ,

അമെരിക്കൻ എഴുത്തുകാരൻ



കാലമുദ്രകൾ 


1)ആനന്ദ് 


'ഖസാക്കിൻ്റെ ഇതിഹാസ 'ത്തിനു ശേഷമുള്ള മികച്ച നോവൽ ഏതെന്ന ചോദ്യം പലപ്പോഴും ഉയർന്നു കേൾക്കാറുണ്ട്. ആനന്ദിൻ്റെ 'ഗോവർധൻ്റെ യാത്രകൾ ' അതിനുള്ള ഉത്തരമാണ്. ഭാരതേന്ദു ഹരിശ്ചന്ദ്രയുടെ പ്രഹസനത്തിലെ ഒരു കഥാപാത്രത്തെ ഉപയോഗിച്ചാണ് ആനന്ദ് ഈ പുതിയ ക്രാഫ്റ്റ് സൃഷ്ടിച്ചത്.


2)സച്ചിദാനന്ദൻ


എഴുപത്തഞ്ച് വയസ്സ് തികയുന്ന സച്ചിദാനന്ദനു ആശംസകൾ. അയ്യപ്പപ്പണിക്കരെ പോലെ ,കവിതയ്ക്ക് ഗദ്യം മതി എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച കവികളിലൊരാളാണ് സച്ചിദാനന്ദൻ. ഈ ഗദ്യം പക്ഷേ , സാമ്പ്രദായികമല്ല; വാർത്താവിനിമയത്തിനും കുശലാന്വേഷണങ്ങൾക്കുമുള്ള ഗദ്യമല്ല; മറ്റൊരു രാഗമാണത് .


3)എൻ .വി .കൃഷ്ണവാരിയർ


സ്നേഹമുള്ള മനുഷ്യനും അനുകമ്പയുള്ള പത്രാധിപരുമായിരുന്നു എൻ. വി. കൃഷ്ണവാരിയർ .കവിത വാരികയിൽ ചേർക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചുകൊണ്ട് എൻ.വി. തനിക്കെഴുതിയ കത്ത് പോലും ഹൃദ്യമായിരുന്നുവെന്ന് ഒരു സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞത് ഓർക്കുകയാണ്.


4)പിണറായി വിജയൻ 


ജനാധിപത്യത്തിൻ്റെ എല്ലാം മർമ്മവും കണ്ടറിഞ്ഞ ഒരു നേതാവിനെയാണ് കഴിഞ്ഞ അഞ്ചുവർഷം പൂർത്തിയാക്കിയ മുഖ്യമന്ത്രി പിണറായി വിജയനിൽ നാം കണ്ടത് .അദ്ദേഹം വരണ്ട വാദങ്ങൾ നിരത്തിയില്ല ;പകരം ജനക്ഷേമത്തിൻ്റെ പുതിയ വാതിലുകൾ തുറന്നു. ആധുനിക സമൂഹത്തിൻ്റെ  ആവശ്യങ്ങൾക്കൊത്ത് രാഷ്ട്രീയത്തെ വിപുലീകരിച്ചു.


5)ഡോ.വി.എസ്.ശർമ്മ


ഡോ.വി.എസ്.ശർമ്മ സംയുക്തമായ ഒരു ഭാരതദർശനത്തെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ചിന്തകനാണ് .'ആദ്യം വേണ്ടത് വിരാട് പൂജയാണ് - ചുറ്റുമുള്ളവരെ പൂജിക്കൽ ' എന്ന സ്വാമി വിവേകാനന്ദൻ്റെ വാക്യം ഒരു ലേഖനത്തിൽ ശർമ്മ ഉദ്ധരിച്ചത് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ആധുനിക വീക്ഷണം വ്യക്തമാക്കുന്നതാണ്.


6)ജോസഫ് മുണ്ടശ്ശേരി


സി.ജെ. തോമസിനു കേരളീയ നവോത്ഥാനത്തെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും ,ജോസഫ് മുണ്ടശ്ശേരി അതിൻ്റെ ആന്തരികശക്തി എന്താണെന്ന് സമൂഹത്തോട് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. നവോത്ഥാനത്തിൻ്റെ സന്ദേശം കവിതയിലാണ് മുണ്ടശേരി അന്വേഷിച്ചത്. അദ്ദേഹം മലയാളകവിതയെ പുനർവായനയ്ക്ക് വിധേയമാക്കി, പുന:ക്രമീകരിച്ചു.



വായന


സണ്ണി തായങ്കരിയുടെ 'കറുത്ത സുവിശേഷം ' എന്ന പുതിയ കഥാസമാഹാരം (പേപ്പർ പബ്ലിക്ക) വായിച്ചു.അനീതിയോടു പ്രതിഷേധിക്കുന്ന കഥകളാണിത്. പ്രതിഷേധിക്കുന്നവരുടെ രചനകൾ ഒരുകാലത്ത് ആർത്തിയോടെ ആളുകൾ വായിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ എഴുത്തുകാർ ഒന്നിലും പ്രതിഷേധിക്കാത്തവരായി. പ്രതിഷേധത്തിന് പകരം ബഹുമതികളും പൂച്ചെണ്ടുകളുമാണ് അവർ തേടുന്നത്. സ്വന്തം പ്രതിച്ഛായയിൽ അമിതമായി അഭിരമിക്കുന്ന ഒരെഴുത്തുകാരനു  സത്യസന്ധമായി എഴുതാനാവില്ല. അസത്യമായിരിക്കും അങ്ങനെയുള്ളവർ  ആഘോഷിക്കുക. സണ്ണിയുടെ 'വെറും ശരീരം' , 'വിശുദ്ധൻ ' , 'ചില ശരണാലയ വിഹ്വലതകൾ ' എന്നീ കഥകൾക്ക്  പ്രതിഷേധം എന്ന ഗുണമുണ്ട്.ഇത് കൂടുതൽ കലാപരമായി മുന്നാട്ടു പോകുമെന്ന് വിശ്വസിക്കാം.



ഒരു കഥാകൃത്തിനു വേണ്ട പ്രധാന ഗുണങ്ങളിലൊന്ന് സ്വഭാവദൃഢതയാണ്. വ്യക്തിപരമായ സ്വഭാവദൃഢതയല്ലിത്. ഒരു കഥ എഴുതുമ്പോൾ ഈ ഗുണം വേണം. എന്താണോ പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്, അതിൽ ആണ്ടിറങ്ങിച്ചെന്ന് ,അതുമായി  ഇഴുകിച്ചേരണം. ഈ ഗുണം പലർക്കുമില്ല.എം.ഡി രത്നമ്മ എത്രയോ കാലമായി എഴുതുന്നു. അവരുടെ 'മരണാനന്തരം ചെയ്യേണ്ടത് ' പ്രഭാതരശ്മി, ഏപ്രിൽ ) എന്ന കഥയിൽ ഒരു  കുടുംബത്തിലെ കുറെ സംഭവങ്ങൾ വിവരിക്കുന്നു. ആ വീട്ടിൽ ആദ്യം അച്ഛൻ മരിച്ചു, പിന്നെ അമ്മയും .അമ്മ മരിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് എഴുതിവച്ച കത്തിൽ പറഞ്ഞതുപോലെ മരണാനന്തര കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നു.ഇതെങ്ങനെ ഒരു കഥയാകും? ഇതൊക്കെ എല്ലാവർക്കും അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങളാണ്.ഒരു കഥാകൃത്തെന്ന നിലയിൽ ഒന്നും കണ്ടെത്തുന്നില്ല .വായിക്കുന്നവരുടെ മനസ്സിൽ കലാനുഭൂതി പോകട്ടെ, ഒരു വികാരവും ജനിപ്പിക്കാൻ ഈ കഥ പ്രാപ്തമല്ല.ഇത്തരം സംഭവങ്ങൾ സ്ഥൂലമായി വിവരിക്കുന്നത് നിഷ്പ്രയോജനമാണ്.


വി. കെ. കെ. രമേശിൻ്റെ  'തല മാറട്ടെ, ( പ്രസാധകൻ ,മെയ് ), എം. ബി. മിനിയുടെ 'കൊക്കര കൊക്കരണി' ( പച്ചമലയാളം, മെയ് ) എന്നീ കഥകളിൽ കഥാകൃത്തിൻ്റെ സ്വഭാവദാർഢ്യമില്ല. രമേശ് കഥ പറയുന്നതിലുപരി , കഥയ്ക്ക് ആവശ്യമില്ലാത്ത വിവരണങ്ങളിലാണ് ആകൃഷ്ടനാകുന്നത്. ഇത് വായനയുടെ ഏകാഗ്രത നശിപ്പിക്കുന്നു. മിനിയുടെ കഥയിൽ വായനക്കാരനെ വായന എന്ന പ്രക്രിയയിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിക്കാനുള്ള വിവരണ സവിശേഷതയില്ല .പവിത്രമായ ഒരു കർമ്മം ചെയ്യുന്നപോലെയാണ് കഥ തുടങ്ങേണ്ടത്. കാരണം വായനക്കാരൻ്റെ മനസ്സ് കഥാകൃത്തിനു ലഭിക്കേണ്ടതുണ്ട്.


വി .പി .ശിവകുമാറിൻ്റെ 'പ്രതിഷ്ഠ ' , സാറാ ജോസഫിൻ്റെ 'സ്കൂട്ടർ ' എന്നീ കഥകളിൽ കാണുന്ന സ്വഭാവദാർഢ്യം ഇന്നത്തെ കഥകൾക്ക് അന്യമായിരിക്കുന്നു. പദധ്യാനം പോലെ പ്രമേയധ്യാനവും പ്രധാനമാണെന്ന് ഓർക്കണം.


കവിത


മോഹൻകുമാർ .പി എഴുതിയ  'മറുകരയുടെ ആത്മഗതങ്ങൾ ' ( മലയാളം ,ഏപ്രിൽ 23) എന്ന കവിതയിൽ ഇങ്ങനെ വായിക്കാം:


ഷോപ്പിംഗിനിടയിൽ

ശ്രീകാര്യത്തു വച്ച്

കൊറോണ വന്നു

മരിച്ചവളെ പരിചയപ്പെടുന്നു"


അപരലോകം ചിലപ്പോഴൊക്കെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരെ സ്പർശിക്കുന്നു എന്ന് ഈ വരികൾ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു.



മൊയ്തു മായിച്ചാൻകുന്നിൻ്റെ ഹൈക്കു കവിതകൾ (മലയാളം) ചിന്തിപ്പിക്കാനുതകുന്നതൊന്നും തന്നില്ല.


'എന്തിനാണിങ്ങനെ 

നാണം കുണുങ്ങുന്നു

ഈ നൂറ്റാണ്ടിലും ' (തൊട്ടാവാടി)

എന്ന ഹൈക്കു ആവർത്തനവിരസമായി  തോന്നി.


'മൈലാഞ്ചി ചെടി മാത്രം അവളോടൊപ്പം 

കുഴിമാടത്തിൽ കിടന്നു ,


എന്ന ഹൈക്കുവാകട്ടെ അസമർത്ഥമായി എഴുതപ്പെട്ടതാണ്. ഈ വരികളിൽ സൗന്ദര്യമില്ല .


'പട്ടം പറത്തുന്ന കുട്ടി ആകാശം തൊടാനാവാതെ നൂലറ്റം വരെ ' എന്ന വരിയിൽ കൃത്യമായ അവതരണം സാധ്യമായില്ല .


Tuesday, May 25, 2021

അക്ഷരജാലകം/എം.കെ.ഹരികുമാർ / എമിലി സോളയുടെ മഞ്ഞുമലകൾ /metrovartha 24-5-2021/

 അക്ഷരജാലകംlink

പുറം

9995312097

ഇമെയിൽ: mkharikumar797@gmail.com



ഒരു തരത്തിൽ



[18] ഒരു തരത്തിൽ. ഒരു തരത്തിൽ. ഒരു തരത്തിൽ അവ സൃഷ്ടിക്കുക ഒരു തരത്തിൽ ഒരുപോലെ സംഭവിക്കുന്നു. ഒരു തരത്തിലുളളതും അല്ലാത്തതുമാണ്. 


'ദ് ഡെത്ത് ഓഫ്  ഒലിവിയർ ബികെയ്ലാ ' ( 1884)എന്ന ചെറുനോവൽ (27 പേജ്) വായിച്ചപ്പോഴാണ് ഈ  മഹാനായ എഴുത്തുകാരൻ്റെ പാദങ്ങളിൽ തൊട്ടു വണങ്ങണമെന്ന് തോന്നിയത്. മരണാനന്തരം എന്താണെന്ന് താത്വികമായി അന്വേഷിക്കുന്നവരെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. മരണം പലർക്കും തത്ത്വചിന്താപരമായ വിഷയമാണല്ലോ. എമിലി സോള മറ്റൊരു മാർഗമാണ് സ്വീകരിക്കുന്നത്.ഈ നോവലിൽ ഒലിവിയർ എന്ന കഥാപാത്രം സ്വന്തം മരണത്തെ അനുഭവിക്കുകയാണ് ,അപ്രതിരോധ്യമായി. ഒരാൾ മരിക്കുന്നതും തുടർന്ന് ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും ചേർന്ന് ഘോഷയാത്രയായി ശവക്കല്ലറയിൽ അടക്കുന്നതും അയാൾ തന്നെ വീക്ഷിക്കുകയാണ്. ശരിക്കും അയാൾ ഒരു നിരീക്ഷകനും റിപ്പോർട്ടറും വിമർശകനുമാവുകയാണ്. അയാൾക്കപ്പോൾ രണ്ടു മുഖങ്ങളുണ്ട്: ഒന്ന് ,ശവത്തിൻ്റേത് ;രണ്ട് ,ശവത്തിൻ്റെ യഥാർത്ഥമായ നിരീക്ഷകൻ്റേത് .


മരണഭയം


ചെറുപ്പത്തിലേ തന്നെ കടുത്ത മരണഭയമുണ്ടായിരുന്ന ഒലിവിയർ എപ്പോഴും ,ഏതൊരു സാഹചര്യത്തിലും മരണവുമായി ഒരു മുഖാമുഖം സാധ്യമാക്കിയിരുന്നു. മരണത്തിൻ്റെ പൊരുൾ ഗ്രഹിക്കാനായാണ് ഈ കഥാപാത്രം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്. അയാൾ ഒരു ദിവസം താൻ മരിച്ചതായി മനസ്സിലാക്കുന്നു. അയാളുടെ ഭാര്യ മൃതദേഹത്തിനരികിൽ വന്നിരിക്കുന്നതും ബന്ധുക്കൾ മരണാനന്തര ശുശ്രൂഷ നടത്തുന്നതും പിന്നീട് ശ്മശാനത്തിലേക്ക്  കൊണ്ടുപോകുന്നതും സംസ്കരിക്കുന്നതും വിവരിക്കുന്നു. പിന്നീട് ശവക്കല്ലറയ്ക്കുള്ളിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് പുറത്തുവരാൻ വേണ്ടി നടത്തുന്ന കഠിനപരിശ്രമമാണ് കാണുന്നത്. അയാൾ കുഴിയിൽ നിന്ന് അത്ഭുതകരമായി പുറത്തുവന്ന്  പാരീസ് നഗരത്തിലേക്ക് നടന്നെത്തുന്നു. വീടിനടുത്തുള്ള ഒരു റസ്റ്റോറൻ്റിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ടു ചർച്ചകൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. അതിനു ശേഷം ഭാര്യയെ കാണുന്നു. അവൾക്കു ഉടനെ ഒരു പുനർവിവാഹം ഉണ്ടെന്നു മനസ്സിലാക്കിയ ഒലിവിയർ പിന്മാറുകയാണ്. അയാൾക്ക് വലിയ  കുറ്റബോധം തോന്നി.മാർഗരീത്തയെ താൻ നന്നായി സ്നേഹിച്ചില്ലെന്നും ഒരിക്കലും നല്ലൊരു ഭർത്താവായില്ലെന്നും ഓർത്ത് വ്രണിതനാവുന്നു. സ്വയം ഒറ്റപ്പെടുത്തിയ അയാൾക്ക് അവളോടു സഹതാപം തോന്നി. അതുകൊണ്ട് ഭാര്യയെ കണ്ട് സംസാരിക്കാനോ ശല്യപ്പെടുത്താനോ താത്പര്യം തോന്നിയില്ല. അയാൾ അവളെക്കുറിച്ച് നല്ല സ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ടു. തുടർന്ന്  അയാൾ ആ നഗരം വിടുന്നു.


ജീവിതത്തിൽ എല്ലായ്പ്പോഴും വിഷാദത്തെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട അയാൾക്ക് പക്ഷേ, ജീവിക്കാൻ വല്ലാത്ത ആഗ്രഹമായിരുന്നു. ഒരിക്കലും അയാൾ മരണവുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. ഭൂമിയിൽനിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നത് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും കഴിയാതിരുന്ന ആ മനുഷ്യനു തൻ്റെ മരണത്തിനുശേഷം ഈ ലോകം എങ്ങനെയായിരിക്കുമെന്നു  ചിന്തിക്കുന്നതുപോലും അലോസരമുണ്ടാക്കിയിരുന്നു.ജീവിതമൊരു സ്വപ്നമാണ്; എന്നാൽ അത്  മരണംകൊണ്ടവസാനിക്കരുത്. മരണത്തിലും ജീവിതാനന്തരമായ സ്വപ്നമാണത്രേ ഉള്ളത്.മരിക്കുന്നവൻ്റെ കാഴ്ചപ്പാടിലൂടെ ലോകത്തെ  നിരീക്ഷിക്കുന്ന എമിലി സോള പ്രത്യാശയാണ് നല്കുന്നത് .


അവസാനിക്കാത്ത ജീവിതം


ചലനമറ്റത് ,ജീവനില്ലാത്തത് ഈ കൃതിയിൽ ജീവിതത്തിൻ്റെ ചൈതന്യമായി പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. മരിച്ചവൻ്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ കുറേക്കൂടി സത്യസന്ധമാവുകയാണ്. അദൃശ്യനായ ഒരു നിരീക്ഷകനായി അയാൾ എപ്പോഴും അലയുന്നുണ്ടാവും. കാരണം, അയാളും ജീവിതമാണല്ലോ ഹൃദയത്തിൽ കരുതിയിരുന്നത്. അതയാൾക്ക് തുടരാതിരിക്കാനാവില്ല . അതുകൊണ്ട് അയാൾ മരിച്ചുകിടക്കുമ്പോഴും ചുറ്റുമുള്ളവരെ നോക്കുന്നു; അവർക്കൊപ്പം ജീവിക്കുന്നു. എല്ലാ ജീവിതങ്ങളുടെയും നിരർത്ഥകതയെ ,നൈമിഷികതയെ വെല്ലുന്ന സചേതനത്വമാണ് എമിലി സോള നില്കുന്നത്. മനുഷ്യൻ അവൻ്റെ  അസാന്നിദ്ധ്യത്തിൽ പോലും ജീവിക്കുകയാണ്. അവൻ്റെ പാരവശ്യങ്ങൾ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോടൊപ്പമാണ്. മരണത്തിലാണ് ജീവിതം; അത്  മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്നേയുള്ളു.  രണ്ടും തമ്മിൽ അഭേദ്യമായ ബന്ധമുണ്ട്. ഒരാൾ മരിക്കുന്നത് ശാരീരികമായാണ്.അയാളുടെ ജീവിതം എങ്ങനെയാണ് അവസാനിക്കുന്നതെന്ന കുഴപ്പിക്കുന്ന ചോദ്യം നോവലിസ്റ്റ് ഉയർത്തുന്നതായി സങ്കല്പിക്കുന്നതിൽ സൗന്ദര്യമുണ്ട്.


കൊറോണക്കാലത്ത് മനുഷ്യന് ജീവിക്കാൻ പ്രതീക്ഷ തരുന്ന രചനയാണിത്. മരണത്തെ മറ്റൊരു രീതിയിൽ നോക്കിക്കാണുകയാണ്.  മരണമില്ലെന്നും മരിച്ചവനും മറ്റൊരു രീതിയിൽ ജീവിക്കുകയാണെന്നും വ്യക്തമാക്കുന്നു. മരണമല്ല ,ജീവിതമാണ് എപ്പോഴും ശേഷിക്കുന്നത്. അങ്ങനെ മരണത്തെ തോല്പിക്കുക എന്ന ആഹ്വാനമാണ് ഇവിടെ മുഴങ്ങുന്നത്.


നാച്ചുറലിസം


ഫ്രാൻസിലെ രണ്ടു കുടുംബങ്ങളുടെ സാങ്കല്പികകഥ ഇരുപതു നോവലുകളിലൂടെ പരമ്പരയായി വിസ്തരിച്ച് പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുള്ള ഈ എഴുത്തുകാരൻ ഒരു മഹാശയനായി നില്ക്കുകയാണ്. 'ലെ റോഗൺ മക്വാർ' എന്നാണ് ആ ബൃഹത് പരമ്പര അറിയപ്പെടുന്നത്. മാർസൽ പ്രൂസ്ത് ,വിക്ടർ യുഗോ ,ഫ്ളോബേർ ,ബൽസാക്ക് തുടങ്ങിയ ഫ്രാൻസിലെ ഹെവി വെയ്റ്റ് എഴുത്തുകാർക്കൊപ്പമാണ് എമിലി സോളയുടെ സ്ഥാനം. അദ്ദേഹം യാഥാർത്ഥ്യത്തെ തൻ്റെ അന്തരംഗ മനോഭാവത്തിനനുസരിച്ച് ഇഴപിരിച്ചെടുക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. സ്വന്തം അനുഭവങ്ങളുടെ തടവറയിൽ , നിയന്ത്രണമില്ലാതെ ,നരകയാതന നേരിടുന്നവരെ അനുകമ്പയോടെ നോക്കിക്കാണുന്ന രീതിയാണ് അദ്ദേഹം അവലംബിച്ചത്. ഇതിനെ നാച്ചുറലിസം എന്ന് വിളിക്കുന്നു .അദൃശ്യതകളെയും അചേതന വസ്തുക്കളെയും ജീവൻ വയ്പിക്കുന്ന കലയിലൂടെ സോള ലക്ഷ്യംവെച്ചത് മാനുഷികതയുടെ അറിയപ്പെടാത്ത മേഖലയുടെ കണ്ടെത്തലാണ്. 


എന്താണ് പ്രകൃതി? എങ്ങനെയത് അനുഭവിക്കാം ?നമ്മുടെ പെരുമാറ്റത്തിലൂടെയാണ് മറ്റുള്ളവർ മാനുഷികതയെ ,ജൈവലോകത്തെ, പ്രകൃതിയെ അറിയുന്നത്. ഒരാൾ എത്രത്തോളം ഓർമ്മകളോടെ, സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറുന്നുവോ അത്രത്തോളം പ്രകൃതി വിപുലീകരിക്കപ്പെടുകയാണ്.ഒരു രസതന്ത്രജ്ഞനോ ,ഊർജതന്ത്രജ്ഞനോ ഖരവസ്തുക്കളിൽ നടത്തുന്ന പരീക്ഷണങ്ങൾക്ക് സമാനമാണ് സാഹിത്യകാരൻ തൻ്റെ കഥാപാത്രങ്ങളിലും അഭിവാഞ്ചകളിലും സാമൂഹികമായ അറിവുകളിലും പ്രവർത്തിക്കുന്നതെന്ന കാഴ്ചപ്പാട്  സോളയുടെ കൃതികൾ വായിക്കുന്നവർക്ക് ബോധ്യപ്പെടാതിരിക്കില്ല .


അടിത്തട്ടിൽ നിന്ന് 


സോള ഇങ്ങനെ എഴുതി: 'എനിക്ക് ഒരു ലഹരിയേയുള്ളു.ഇരുട്ടിൽ  കഴിയുന്നവരെ ബോധപ്രകാശത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരണം; ഏറെ യാതനയനുഭവിച്ച, സന്തോഷത്തിനായി നിയുക്തമായിട്ടുള്ള മനുഷ്യകുലത്തിൻ്റെ പേരിൽ .എൻ്റെ തീവ്രമായ പ്രതിഷേധം വാസ്തവത്തിൽ ,എൻ്റെ മനസ്സിൻ്റെ  അടിത്തട്ടിൽ നിന്നുള്ള കരച്ചിലാണ് ' .


സോളയുടെ 'ഡെത്ത് ഓഫ് ഒലിവിയർ ബികെയ്ലാ ' എന്നെ ഏറ്റവും സ്വാധീനിച്ച രചനയാണ്. ഇത് വായിച്ചതോടെ എൻ്റെ ചിന്തകൾ മറ്റൊരു വഴിക്ക് നീങ്ങി പ്രബലമായ ഒരു ജീവിത പ്രശ്നവിചാരധാരയായിത്തീർന്നു. മനുഷ്യൻ്റെയുള്ളിൽ തലതാഴ്ത്തി, പമ്മികിടക്കുന്ന മരണഭയമാണ് സോള തൻ്റെ ആഭ്യന്തരകലഹത്തിലൂടെ അനാവരണം ചെയ്യുന്നത്.


ഇന നോവലിൽ ഇങ്ങനെ വായിക്കാം: 'എൻ്റെ പീഡനം മറ്റുള്ളവർക്കും അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടോ എന്നറിയില്ല. എന്തായാലും ,എൻ്റെ ജീവിതം മരണം കൊണ്ടുള്ള ഒരു മുറിവാണ്. ആ മരണം എനിക്കും ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്ന എല്ലാറ്റിനും ഇടയിൽ എപ്പോഴും വന്നുനിൽക്കുകയാണ്. ഞാൻ മാർഗരീറ്റയുമായി ചെലവഴിച്ച ഏറ്റവും സന്തോഷകരമായ നിമിഷങ്ങളെ ഈ ചിന്ത എത്രമാത്രം വിഷലിപ്തമാക്കിയെന്ന് എനിക്കോർമ്മയുണ്ട്' .


ഒരു കഥ ഭാവന ചെയ്യുന്നതിൽ മാത്രമല്ല സോള വിജയിക്കുന്നത് . മനുഷ്യാവസ്ഥയുടെ ഇതുവരെ കാണാത്ത ഒരു ഭാഗം അനുഭവിപ്പിക്കുന്നതിലാണ് ഈ എഴുത്തുകാരൻ്റെ പ്രസക്തി.


വായന


മാടമ്പ് കുഞ്ഞിക്കുട്ടനുമായി നടത്തിയ അവസാനത്തെ അഭിമുഖം എന്ന പേരിൽ ഒരു വാരാന്തത്തിൽ അച്ചടിച്ചുവന്നത്  മാടമ്പിനു തന്നെ വിനയാകുമോ എന്നാണ് സംശയം. മാടമ്പിനെ എനിക്ക് പരിചയമുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം സത്യസന്ധമായി ,നിഷ്കളങ്കമായി  സംസാരിക്കുന്നതായാണ് അനുഭവം. എന്നാൽ ഈ അഭിമുഖത്തിൽ  അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ പേരിൽ അഭിമുഖകാരൻ കുത്സിതബുദ്ധി ഉപയോഗിച്ച് സ്വന്തം അജണ്ട നടപ്പാക്കാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്. ഇത്  ഏറ്റവും ചീത്തസ്വഭാവമാണ്. തനിക്ക് എന്തെങ്കിലും ലക്ഷ്യമുണ്ടെങ്കിൽ അത് പുറത്തുപറയാനുള്ള ആർജ്ജവം കാണിക്കണം. എന്തിഭിപ്രായവും എഴുതാൻ നമുക്ക് അമെരിക്കൻ നവമാധ്യമങ്ങൾ കിട്ടിയിട്ടുണ്ടല്ലോ. പിന്നെന്തിനു വാരാന്തപ്പതിപ്പുകളെ വികൃതമാക്കുന്നു. ''ശ്ളോകങ്ങളാണ് ഇഷ്ടം. കുമാരനാശാൻ്റെ ശ്ളോകങ്ങളൊഴിച്ച് എല്ലാം ഇഷ്ടം" എന്ന് മാടമ്പ് പറഞ്ഞത്രേ .ശുദ്ധ കളവാണിത്. അദ്ദേഹം അങ്ങനെ പറയില്ല .അരുതാത്ത കാര്യങ്ങൾ മാടമ്പിൻ്റെ തലയിൽ കെട്ടിവയ്ക്കാൻ ,മരണാനന്തരം നടത്തുന്ന നികൃഷ്ട നീക്കമായി മാത്രമേ ഇതിനെ കാണാനാവൂ.മാടമ്പിനെ കാവ്യവിരുദ്ധനും മികച്ച കവിതകൾ ആസ്വദിക്കാൻ കഴിവില്ലാത്തവനുമാക്കാൻ ചിലർ ശ്രമിക്കുകയാണോ എന്ന് ശങ്കിക്കുകയാണ്. ചില പ്രമുഖർ അന്തരിച്ച ഉടനെ, 'അവസാനത്തെ അഭിമുഖം' നിർമ്മിക്കാൻ ഏതാനും പേർ കരാറെടുക്കുകയാണ്‌. ഇങ്ങനെ ധാരാളം അഭിമുഖങ്ങൾ ഇപ്പോൾ അച്ചടിച്ചുവരുന്നുണ്ട്. ഇത്തരക്കാർക്ക്  വിശ്വാസ്യതയില്ല .

 

വാക്കുകൾ 

1)മനുഷ്യഹൃദയം കടൽപോലെയാണ്, അതിൽ വലിയ കാറ്റുണ്ട്, അതിൽ  തിരമാലകളും അഗാധതകളുമുണ്ട് ; രത്നങ്ങളുമുണ്ട്.

വിൻസൻ്റ് വാൻഗോഗ് ,

ഡച്ച് ചിത്രകാരൻ


2)എല്ലാ മനുഷ്യരുടെയും ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാനുള്ളത് ഭൂമി നല്കുന്നുണ്ട്; എന്നാൽ എല്ലാവരുടെയും അത്യാഗ്രഹത്തിനുള്ളത് കിട്ടില്ല.

മഹാത്മാഗാന്ധി 


3)മനസ്സു തുറന്നുപിടിക്കുക .നിങ്ങൾ ഒരു തടവുകാരനല്ല;നിങ്ങൾ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ആകാശങ്ങൾ തേടി പറക്കുന്ന ഒരു പക്ഷിയാണെന്ന് കാണാം.

ഹാറുകി മുറകാമി,

ജാപ്പനീസ് എഴുത്തുകാരൻ


4)ഞാൻ നിശ്ശബ്ദത എന്ന വാക്കുച്ചരിക്കുകയാണെങ്കിൽ ,അതോടെ നിശ്ശബ്ദതയില്ലാതാകും.

വിസ്ലാവാ സിംബോർസ്ക ,

പോളിഷ് പെൺകവി


5)പ്രേമമാണ് നമ്മുടെ യഥാർത്ഥ വിധി .നമ്മൾ ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിതത്തിൻ്റെ  അർത്ഥം തേടാൻ പോകരുത്; അത് മറ്റൊരാളോടൊപ്പമാണ് തിരയേണ്ടത്.

തോമസ് മെർട്ടൺ ,

അമെരിക്കൻ ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞൻ



കാലമുദ്രകൾ


1)ജോൺ എബ്രഹാം 


ഒരു സിനിമ സംവിധാനം ചെയ്യാൻ വേണ്ടി ജോൺ എബ്രഹാം ഒരു പ്രമേയം അന്വേഷിക്കുന്നതുപോലും വിപ്ലവകരമാണ്. സിനിമയുടെ കഥ പറച്ചിൽ എന്ന സങ്കല്പത്തെ ഉടച്ചുകളഞ്ഞ 'അമ്മ അറിയാൻ'ഓർക്കുക. സിനിമയെടുക്കാനായില്ലെങ്കിൽ തൻ്റെ ജീവിതത്തിനു ഒരർത്ഥവുമില്ലെന്നു തുറന്നു പറഞ്ഞ കലാകാരനാണദ്ദേഹം .


2)കെ. കെ. കൊച്ച് 


എൺപതുകളിലും തൊണ്ണൂറുകളിലും കെ.കെ. കൊച്ച് എന്ന എഴുത്തുകാരൻ ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവന്ന ബഹിഷ്കൃത സമൂഹത്തിൻ്റെ ചരിത്രചിന്തകൾ എപ്പോഴോ തമസ്കരിക്കപ്പെട്ടു.മുഖ്യധാരാ ആനുകാലികങ്ങൾ ആവിഷ്കരിച്ച പൊരുത്തപ്പെടലുകളുടെ ആഘോഷങ്ങൾക്കിടയിൽ നേരിയ വിയോജിപ്പുകൾക്കു പോലും സ്ഥാനമില്ലാതായി .


3)സിൽക്ക് സ്മിത


മലയാളി പ്രേക്ഷകർക്ക് സിൽക്ക് സ്മിത ഒരു ആവശ്യഘടകമായിരുന്നു. കാല്പനികപ്രേമത്തിൻ്റെയും ചതുരവടിവ് തണ്ണീർമത്തൻ ഗാനങ്ങളുടെയും പെരുമഴയിൽ നിന്നു രക്ഷനേടാൻ അല്പം ലൈംഗിക ഭാവന പ്രേക്ഷകനു അനിവാര്യമായിരുന്നു. സ്മിത എന്ന നടി സ്വയമൊരു കലാവസ്തുവാകുന്നതിലൂടെയാണ് അത് സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെട്ടത്.


4)പെരുവനം കുട്ടൻമാരാർ


ഒരു തരത്തിൽ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടേണ്ടിയിരിക്കുകയല്ലേ? ഒരു തരത്തിൽ ഒരുകൂട്ടം


5)


പാശ്ചാത്യവും പൗരസ്ത്യവുമായ തത്ത്വശാസ്ത്രങ്ങളെ അപഗ്രഥിച്ച് ആലോചനയ്ക്ക് ഇഴകൾ പാകാൻ കഴിവുള്ള ഒരു എഴുത്തുകാരനും ധിഷണാശാലിയുമാണ് ഫാ.ഡോ.കെ.എം.ജോർജ്. ഒരു തരത്തിൽ ഒരുകൂട്ടം. 


Tuesday, May 18, 2021

അക്ഷരജാലകം/എം.കെ.ഹരികുമാർ /സൗഹൃദത്തിൻ്റെ നിരാനന്ദം /metrovartha, may17, 2021

 അക്ഷരജാലകംlink

എം.കെ.ഹരികുമാർ

9995312097

Email :  mkharikumar797@gmail.com


സൗഹൃദത്തിൻ്റെ നിരാനന്ദം


എഴുത്തുകാരൻ്റെ സ്വാതന്ത്ര്യചർച്ചകളൊക്കെ ആവർത്തനവിരസവും അർത്ഥശൂന്യവുമായി. എന്തു സ്വാതന്ത്ര്യമാണ് വേണ്ടത്? ദൈവങ്ങളെ  നിന്ദിക്കാനാണോ ? യാതൊരു ഉപദ്രവവും ചെയ്യാത്ത ദൈവങ്ങളെ നിന്ദിച്ച് വിവാദമുണ്ടാക്കുന്നത് ക്ളീഷേയാണ്; ആവർത്തനം കൊണ്ടു അർത്ഥനഷ്ടം സംഭവിച്ചതാണത്. വിവാദമുണ്ടാക്കി അധികാരികളിൽനിന്ന് ശിക്ഷ വാങ്ങാനാണെങ്കിൽ ഷെല്ലിയെ മറക്കാൻ കഴിയില്ല . വിദ്യാർത്ഥിയായിരിക്കെ കവിതയെഴുതിയതിൻ്റെ പേരിൽ പഠിപ്പ് അവസാനിപ്പിക്കേണ്ടി വന്ന ഷെല്ലിയാണ് നമ്മുടെ മുന്നിലുള്ളത്. ഡി.എച്ച്. ലോറൻസിൻ്റെ വഴി അനുകരിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല. ലോറൻസ് ലോകജനതയെ ലൈംഗികത എന്താണെന്നു പഠിപ്പിച്ചു.അതോടെ അധികാരികൾ ഞെട്ടി വിറച്ചു. ലോറൻസിൻ്റെ 'ലേഡി ചാറ്റർലീസ് ലവർ ' എന്ന നോവൽ ബ്രിട്ടൻ  നിരോധിച്ചിരുന്നല്ലോ. അത് വിറ്റ  പ്രാദേശിക ഷോപ്പുടമ ജയിംസ് ഡെലേസിയെക്ക് അഞ്ഞൂറ് ഡോളർ പിഴയും ഒരു മാസം തടവുമാണ് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടം (1929) വിധിച്ചത്. മാത്രമല്ല ,ഡി.എച്ച് .ലോറൻസ് വരച്ച ഒരു ചിത്രം അതേ വർഷംതന്നെ പോലീസ് ഗ്യാലറിയിൽ നിന്നു നീക്കം ചെയ്യുകയുണ്ടായി. ചിത്രം വരയ്ക്കുന്നത് ജനങ്ങളെ  വഴിതെറ്റിക്കാനാണത്രേ! . എഴുത്തുകാരൻ്റെ സ്വാതന്ത്ര്യസങ്കല്പം ഇനി ഇതുപോലെയാണ് അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതെങ്കിൽ  പ്രഹസനമായിരിക്കും .


കമിതാക്കൾക്കു ശരീരം വേണ്ട


എഴുത്തുകാരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യമല്ല, ഡേറ്റയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യമാണ് ഇന്നു  ഏറ്റവും പ്രസക്തമായി വരുന്നത്‌. നമ്മൾ ഇൻറർനെറ്റിലേക്ക് വിടുന്ന ഓരോ സന്ദേശവും ഡേറ്റയാണ്. ഈ ലോകത്തിലുള്ള എന്തും ഡേറ്റയാകാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഒരാൾ തൻ്റെ  വീട്ടുമുറ്റത്ത് കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന രണ്ട് പൂച്ചക്കുട്ടികളുടെ ഫോട്ടോയെടുത്ത്  ഇൻസ്റ്റഗ്രാമിലോ ഫേസ്ബുക്കിലോ പോസ്റ്റ് ചെയ്താൽ, അതയാളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യമല്ല ;ആ പൂച്ചക്കുട്ടികളുടെ ചിത്രങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച ഡേറ്റയുടെ  സ്വാതന്ത്ര്യമാണ്. അതിനെ തടയാൻ  മനുഷ്യർക്കു അവകാശമില്ല.മനുഷ്യനല്ല ,ഡേറ്റയാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നത് .മനുഷ്യനു ഇന്നു  പ്രതീതി ജീവിതമാണല്ലോ ഉള്ളത്.


സമൂഹമാധ്യമങ്ങളിൽ, ഇൻറർനെറ്റ് ഉപകരണങ്ങൾ അനുവദിച്ച മാധ്യമങ്ങളിൽ ജീവിക്കാൻ മനുഷ്യർക്ക് ശരീരം ആവശ്യമില്ല .സ്വയമൊരു  ശരീരമാണെന്ന് അറിയാതെയുള്ള ഈ ജീവിതം നമ്മെ എത്രമാത്രം, മാളത്തിലെ എലിയെ പോലെ, ഭയചകിതനാക്കിയിരിക്കുന്നു. ഒരു മാളത്തിലിരുന്നാൽ ലോകം മുഴുവൻ അറിയാമെന്ന മിഥ്യാധാരണയിൽ ആളുകൾ പൊതുവേ അകപ്പെട്ടിരിക്കയാണ്.  ക്ലിക്ക്, ലൈവ്, ഡിജിറ്റൽ , ടെലിവിഷൻ ,ഇൻറർനെറ്റ് ,സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ സവിശേഷതകൾ  ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഉത്തര- ഉത്തരാധുനികമായ ഈ കാലത്ത് കാമുകീകാമുകന്മാർക്ക് പോലും  ശരീരം വേണ്ട. അശരീരിയായി പ്രേമിക്കുന്നതിലാണ് ഉന്മാദവും വിഷാദവുമുള്ളത്. ഈ ഉന്മാദ - വിഷാദ ശീലമാകട്ടെ പ്രാണവായു പോലെ എല്ലാവർക്കും പ്രിയങ്കരവുമാണ്.


ഇത് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻ്റെ മറ്റൊരു മാനമാണ് .എന്താണ് ഈ സ്വാതന്ത്ര്യം? ഡി.എച്ച് .ലോറൻസ് ആവിഷ്കരിച്ച സ്വാതന്ത്ര്യസങ്കല്പമല്ലിത്. ഇത് സ്വാതന്ത്ര്യം എന്ന പ്രമേയമാണ്, അല്ലെങ്കിൽ ഉള്ളടക്കമാണ്. മനുഷ്യരല്ല, സ്വാതന്ത്ര്യമാണ് ആവിഷ്കരിക്കപ്പെടുന്നത്. ഒരു വലിയ തെന്നിന്ത്യൻ ഗായിക മരിച്ചുവെന്ന് വാർത്ത ചമച്ച് അത്  പ്രചരിപ്പിക്കാനുള്ള  സ്വാതന്ത്ര്യമാണത്.എത്രയോവട്ടം ചില ഗായികമാരെ കൊല്ലുന്നു! .ഇത്  ഔദ്യോഗികമോ, നിയമാനുസൃതമോ  ആയിട്ടുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമല്ല;  സ്വാതന്ത്ര്യം എന്ന ഉന്മാദ വിഷാദമാണ് .ശരീരമില്ലാതെ ജീവിക്കുന്നവർ ഇതിൽ വ്യാജമായി ജീവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ് .


സ്വാതന്ത്ര്യവും മുറിവും


അയ്യായിരം സുഹൃത്തുക്കളെ  സൗജന്യമായി തരാൻ കഴിവുള്ള കൃത്രിമ ബുദ്ധിശക്തി അല്ലെങ്കിൽ മെക്കാനിസം ഫേസ്ബുക്ക് നിലനിർത്തിയിരിക്കുന്നു .അവിടം  എഴുത്തുകാരൻ പ്രതിഷേധിക്കാനുള്ള  ഇടമാക്കിയാൽ ആരാവും അത് കേൾക്കുക? ശരീരമില്ലാത്തവർ തന്നെ. അയ്യായിരം സുഹൃത്തുക്കളുമായി നമുക്ക് ബന്ധമില്ല. അവരിൽ എത്ര പേരെ അറിയും ? പരസ്പരം അറിയാതെ സ്നേഹിക്കുകയോ പ്രേമിക്കുകയോ ചെയ്യാമത്രേ. പരസ്യമായി തെറി പറയാനും, നഗ്നവീഡിയോകൾ പ്രചരിപ്പിക്കാനും സ്വയം ഒരു ലൈംഗിക ഉപകരണമായി രൂപാന്തരം പ്രാപിക്കാനും ഒരാൾക്ക് കഴിയുന്നതിൻ്റെ സ്വാതന്ത്ര്യമാണിത്. ഇത് വ്യക്തികളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യമല്ല, സ്വാതന്ത്യം എന്ന ഉള്ളടക്കമാണ്. ഇവിടെ സമൂഹമര്യാദയോ ഉത്ക്കണ്ഠയോ ഇല്ല . 


വ്യക്തി ഒരു ജീവിതമല്ല 


സ്വാതന്ത്ര്യമാണ് എല്ലായിടത്തേക്കും അതിക്രമിച്ചു കടക്കുന്നത്. വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യമല്ലത്; വ്യക്തി എന്ന സ്വാതന്ത്ര്യമാണ്. ഏത് വ്യക്തിയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം എന്ന ചോദ്യമില്ല. കാരണം വ്യക്തികൾ മറയ്ക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്.അവരുടെ ഫോട്ടോകൾ ,ഇമോജികൾ, സന്ദേശങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ മാത്രമേയുള്ളൂ. ചിലപ്പോൾ വ്യാജമായ പേരുകൾ മാത്രമേ കാണൂ. ഇന്നു വ്യക്തി ഒരു ജീവിതമല്ല.ഒരു പ്രതിനിധാനം മാത്രമാണ്. ഒരു സുഹൃത്തിനെ കിട്ടുന്നതുകൊണ്ട് ഒന്നും സംഭവിക്കുന്നില്ല. കാരണം അവർ പരസ്പരം അജ്ഞാതരായിരിക്കുകയാണല്ലോ. അവർക്ക് ശരീരമില്ലല്ലോ. സൗഹൃദത്തിലൂടെ നാം നിരാനന്ദത്തിലേക്കാണ് നീങ്ങുന്നത്. ആയിരക്കണക്കിന് സൗഹൃദങ്ങളുടെ പ്രതീതിലോകത്ത് ജീവിച്ച് മതിമറന്ന്, വിഷാദത്തിൻ്റെ നുരയിലും പതയിലുംപെട്ട് ആഹ്ലാദിച്ച് സൗഹൃദം നിരാനന്ദമയമായി അവസാനിക്കുന്നു. സൗഹൃദം ഉണ്ടാക്കിയ നിരാനന്ദത്തെ മറികടക്കാൻ നിശബ്ദതയുടെ ഒരുകാലത്തിനു മാത്രമേ കഴിയൂ.


സൗഹൃദം രഹസ്യവും അശരീരവുമായിരിക്കുന്നു. അതു മുറിവാണുണ്ടാക്കുന്നത്. എന്നാൽ അത് നമ്മുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം എന്ന ഇതിവൃത്തമാണ്, സാഹസമാണ്. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ സ്വാതന്ത്ര്യം ഇങ്ങനെ ആഘോഷിക്കാനുള്ളതാണ്. ഒരു വലിയ മാളിലെ ഫുഡ്കോർട്ടിൽ ചെന്ന് ഇഷ്ടമുള്ള ,വിലകൂടിയ ഭക്ഷണം വാങ്ങിക്കഴിച്ച് ,സമൂഹത്തിൽ പ്രത്യേക സാംസ്കാരികമൂല്യത്തെ സ്വന്തമാക്കി സാംസ്കാരിക ബുദ്ധിജീവിയാകുന്നതിനുള്ള  സ്വാതന്ത്ര്യമാണിത്.


സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻ്റെ മഹാവ്യാപനമാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ ഇമോക്കികൾക്കാണ് സ്വാതന്ത്ര്യം; നമുക്കല്ല. സൗഹൃദം നിരാധാരമായ ഒരു ശൂന്യതയായി മാറുമ്പോൾ, അവിടെ മനസ്സോ ,ഓർമ്മയോ ഇല്ല; ക്രൂരതയുടെ ജനാധിപത്യവത്ക്കരണം ഇങ്ങനെ ,പൂർത്തിയാവുകയാണ്. സൗഹൃദം എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും മുറിഞ്ഞു പോകാവുന്നതും  പുനരാരംഭിക്കാവുന്നതുമാണ്; കാരണം ,അതിനു വികാരശുദ്ധതയില്ല.


വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ഒരു സുഹൃത്തിനെ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ കണ്ടുമുട്ടുന്നു; കുറെ സ്വാതന്ത്ര്യം  പൊടുന്നനെ കോരിച്ചൊരിയപ്പെടുന്നു. ഓർമ്മകളുടെ മത്തുപിടിച്ച രാത്രികൾ കൊഴിഞ്ഞുവീഴുന്നു. താമസിയാതെ ആ മീഡിയ അക്കൗണ്ടുകളിലൊന്ന്  അടച്ചുപൂട്ടി ഒരാൾ സ്വാതന്ത്ര്യം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു ;പിന്നെ ഒരു വിനിമയ മുണ്ടാകുന്നില്ല. ശരീരമില്ലാതിരുന്നതുകൊണ്ട് മുഖം രക്ഷിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല .സ്വന്തം  സ്നേഹങ്ങളെ 'വിശുദ്ധ'മായി ഓടയിലൊഴുക്കിക്കളയാൻ ഇതുപോലെ വേറൊരു തലമുറയ്ക്കും സാധിച്ചിട്ടില്ല.


ചട്ടങ്ങളിൽ സുരക്ഷിതർ


ഇന്ന് സിവിലിയൻ മാർഗരേഖകൾ  പ്രകാരം ഒരാൾ ചട്ടങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചു ചെന്നു സ്വന്തമാക്കുകയാണ്.കുമാരനാശാൻ പറഞ്ഞതു പോലെ 'മാറ്റുവിൻ ചട്ടങ്ങളെ ' എന്നു ധീരമായി പറയില്ല. കാരണം ചട്ടങ്ങളാണ് സ്വാതന്ത്ര്യം നല്കുന്നത്. ശരീരം ഏല്പിക്കാൻ ഡോക്ടർ, മനസ്സ് ഏല്പിക്കാൻ ആത്മീയ പരിശീലകർ , ചിന്തകൾക്കു  സെൽഫ് ഹെൽപ് പുസ്തകങ്ങൾ, കണ്ണുകൾക്ക്  ടെലിവിഷനും ഇൻ്റർനെറ്റ് വീഡിയോകളും ഉള്ളപ്പോൾ ചട്ടങ്ങൾ ഒരാളെ സുരക്ഷിതമാക്കുകയല്ലേ  ചെയ്യുന്നത്? അതേസമയം ചട്ടങ്ങളിൽ സ്വയം മുഴുകുമ്പോൾ തന്നെ സമൂഹമാധ്യമങ്ങളിൽ ശരീരമില്ലാതെ വായുവിൽ നീന്തിത്തുടിച്ച് സ്വാതന്ത്ര്യം ആഘോഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. മറ്റുള്ളവരാണ് ,അവിടെ ഒരാളുടെ അനുഭവങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്നത്. മറ്റുള്ളവരുടെ കമൻ്റുകൾ, നിർദ്ദേശങ്ങൾ, ലൈക്കുകൾ, ചിത്രങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ ഒരാളുടെ മാനസികനിലയെ നിർമ്മിക്കുകയും  തകർക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.


പ്രമുഖ ഓസ്ട്രിയൻ കവി റെയ്നർ മരിയ റിൽകേ എഴുതിയ 'ദ് നോട്ട് ബുക്സ് ഓഫ് മാൾട്ടേ ലോറിഡ്സ് ബ്രിഗ്ഗി ' (1910) എന്ന ഒരേയൊരു നോവലിൽ, സത്യാന്വേഷണത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു ചിന്ത അവതരിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരുപക്ഷേ, നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ഇന്ദ്രിയമാണിത്. ഓരോരുത്തരുടെയും ദുർഗ്രഹമായ പാത.

'നിങ്ങളുടെ മനസ്സിലെ  പരിഹരിക്കാനാകാത്തതിനൊടെല്ലാം  ക്ഷമയോടെയിരിക്കുക; ആ  ചോദ്യങ്ങളെ തന്നെ സ്നേഹിക്കുക - പൂട്ടിയിട്ട മുറികളെ പോലെയും അന്യഭാഷകളിൽ എഴുതപ്പെട്ട പുസ്തകങ്ങളെ പോലെയും. നിങ്ങൾക്ക് നിവർത്തിക്കാനാകാത്ത ഉത്തരങ്ങൾക്കായി തിരയേണ്ട; കാരണം നിങ്ങൾക്കതിൽ ജീവിക്കാനാവില്ല. എല്ലാറ്റിലും ജീവിക്കുകയാണ് പ്രധാനം. നിങ്ങളുടെയുള്ളിലെ ചോദ്യങ്ങളിൽ ആണ്ടിറങ്ങുക.ക്രമേണ നിങ്ങൾ പോലും അറിയാതെ, ആ  ഉത്തരത്തിലേക്ക് ഒരു വിദൂര സമയത്ത് എത്തിച്ചേരാനാകും' .


വാക്കുകൾ 


1)ഇരുട്ടിനെ പേടിക്കുന്ന കുട്ടിയോട് നമുക്ക് പൊറുക്കാം; എന്നാൽ ആളുകൾ പ്രകാശത്തെ ഭയപ്പെടുമ്പോഴാണ് ജീവിതത്തിലെ യഥാർത്ഥ ദുരന്തം സംഭവിക്കുന്നത്.

പ്ളേറ്റോ,

ഗ്രീക്ക് ചിന്തകൻ


2)സാഹിത്യം അധഃപതിക്കുന്നത് രാഷ്ട്രം അധ:പതിക്കുന്നതിൻ്റെ  ലക്ഷണമാണ്.

ഗൊയ്ഥെ ,

ജർമ്മൻ കവി


3)മാനസിക പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പുസ്തകത്തെക്കാൾ നല്ലൊരു പരിഹാരം വേറെയില്ല.

ഇർവിംഗ് സ്റ്റോൺ ,

അമെരിക്കൻ എഴുത്തുകാരൻ


4)കവിയുടെ മനസ്സിൻ്റെ കണ്ണുകളായി ക്യാമറ പ്രവർത്തിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഒരിക്കലും നല്ലൊരു ചലച്ചിത്രം ഉണ്ടാകുകയില്ല.

ഒർസൺ വെൽസ് ,

അമെരിക്കൻ സംവിധായകൻ 


5)ഏകാന്തതയെ ഭയമാണെങ്കിൽ കല്യാണം കഴിക്കരുത്.

ആൻറൺ ചെക്കോവ് ,

റഷ്യൻ കഥാകൃത്ത്


കാലമുദ്രകൾ 


1)മാടമ്പ് കുഞ്ഞുക്കുട്ടൻ


മലയാളത്തിലെ എഴുത്തുകാരുടെ ക്ളിക്കുകളിലോ ,ഒപ്പുശേഖരണ പ്രക്രിയകളിലോ പങ്കാളിത്തം വഹിക്കാതെ, ഒരുറുമ്പിനെ പോലെ ,സ്വന്തം ഇച്ഛയാൽ പല വഴികൾ തേടി നടന്ന ജ്ഞാനിയായ സ്വാതന്ത്ര്യദാഹിയായിരുന്നു മാടമ്പ് കുഞ്ഞുക്കുട്ടൻ .


2)ഡെന്നീസ് ജോസഫ് 


സിനിമയുടെ ജനപ്രിയതയെ നവീനകാലത്തിനു ഇണങ്ങുന്ന വിധത്തിൽ പുന:ക്രമീകരിക്കുകയും പുതിയ ആഖ്യാന വഴികൾ കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്ത തിരക്കഥാകൃത്താണ് ഡെന്നീസ് ജോസഫ്. നമ്പർ 20 മദ്രാസ് മെയിൽ ഉദാഹരണം.


3)വൈക്കം മുഹമ്മദ് ബഷീർ 


ബഷീർ സ്വന്തം സാഹിത്യമണ്ഡലം കണ്ടെത്തിയത് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ  ജീവിതത്തിലെ അലച്ചിൽ എന്ന വിധിയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ്. ബഷീർ ഇന്ത്യ മുഴുവൻ  അലഞ്ഞിരുന്നില്ലെങ്കിൽ, പലവിധ ജോലികൾ ചെയ്തിരുന്നില്ലെങ്കിൽ, ദാരിദ്ര്യം അനുഭവിച്ചിരുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഉറപ്പായും മറ്റൊരു മധ്യവർഗ്ഗ സാഹിത്യമാവും രചിക്കുക.


4)എം. സുകുമാരൻ


പതിറ്റാണ്ടുകളോളം ഒന്നും എഴുതാതിരിക്കാനാണ് എം.സുകുമാരൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്.  അതോടെ എഴുതിയതിനു പുതിയ വ്യാഖ്യാനങ്ങളുണ്ടായി. പരാജയപ്പെട്ടവരുടെ ജീവിതമാണ് അദ്ദേഹം അപഗ്രഥിച്ചത്. എഴുത്തുകാരനു കർമ്മം പോലെ അഗാധവും വ്യാപ്തിയുള്ളതുമായ മൗനവും ആവശ്യമാണ്. 


5)കെ.ആർ.ഗൗരിയമ്മ 


കെ.ആർ .ഗൗരിയമ്മ രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്ക് വന്നതിനു സാമൂഹികമായ, ആദർശപരമായ  കാരണങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. അവർക്ക് അത് തൊഴിലോ പ്രലോഭനമോ ആയിരുന്നില്ല. പതിറ്റാണ്ടുകളോളം  അധികാരത്തിലിരുന്ന ഗൗരിയമ്മ ജീവിതത്തോടു വിടപറഞ്ഞപ്പോൾ അവരുടെ കൈകൾ പരിശുദ്ധമായിരുന്നു.


വായന 


കുഞ്ഞപ്പ പട്ടാന്നൂർ പതിറ്റാണ്ടുകളായി എഴുതി തൻ്റേതായ ഒരു ഇടതുപക്ഷം സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഈ കവി ഒന്നിൻ്റെയും ഔദ്യോഗികഭാഷയോ ,കവിത്വമോ നേടാനാഗ്രഹിക്കാതെ, സ്വാനുഭവത്തിൻ്റെ നാട്ടുപച്ചകൾ തേടി നടന്നു.'സ്മാരകം' (സ്നേഹരാജ്യം ,ഏപ്രിൽ ) എന്ന കവിതയിൽ ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നു:


'കാതലുള്ള കിനാവുകൾ 

പൂതലിക്കുന്ന കാലത്ത് 

കനലുകൾ 

ഓരോന്നോരോന്നായി 

കരിക്കട്ടകളായി

തീരുന്നനേരങ്ങളിൽ 

നേരിൻ്റെ നെഞ്ചുകാക്കാൻ

ആരുണ്ടു കാവലാളാവാൻ?'


ഈ വേദന കവി തുടക്കം മുതലേ വഹിച്ചുപോന്നിരുന്നു.കൊറോണയുടെ വർത്തമാനകാല ദുഃഖമാണ് കവി ആവിഷ്കരിച്ചത് .


ആത്മീയമായ അന്വേഷണമാവുകയാണ് ഷൗക്കത്തിൻ്റെ ലേഖനം, 'മനുഷ്യനാവുക എന്നാൽ ' (എഴുത്ത്, ഏപ്രിൽ ). 'ജീവിതത്തിൻ്റെ ലക്ഷ്യം ജീവിതമാകുന്നിടത്താണ് ,ജീവിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളുടെ ധന്യതയിലായിരിക്കണം നമ്മുടെ ശ്രദ്ധയെന്നു നാം അറിഞ്ഞു തുടങ്ങുക' എന്ന് എഴുതുന്നിടത്ത്  ആത്മീയാനുഭവം അനായാസേന ആർ ജിക്കുകകയാണ് . ജീവിതത്തിലായിരിക്കുന്നത് ജീവിച്ചുകൊണ്ടാവുമ്പോൾ ചിന്ത തന്നെ പ്രവൃത്തിയായി മാറും


അജിത്ത് ശേഖരൻ എഴുതിയ 'കാട് കയറുന്നവൻ' (മാധ്യമം ആഴ്ചപ്പതിപ്പ് ,ഏപ്രിൽ 5) ഇന്നത്തെ  മനുഷ്യൻ്റെ തിരിച്ചുപോക്കിനുള്ള ത്വര ഉണർത്തിവിട്ടു. കാടുകയറാൻ ആരും ആഗ്രഹിച്ചു പോകുന്ന നിമിഷങ്ങളുണ്ട്.


' അയാൾക്ക് 

കാട് കേറണമായിരുന്നു.

കരിമ്പാറ 

കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിലെ 

അള്ളുകളിലിരുന്നു തീ 

പടർത്തി 

ചൂട് കായണമായിരുന്നു 

കനലായ കനലെല്ലാം

കുഴലൂതിത്തെളിച്ചു

കിഴങ്ങുചുട്ടുള്ളിലെ 

തീയണയ്ക്കണം"


വളരെ സരളമെന്നു തോന്നുമെങ്കിലും, ഈ വരികളിൽ കവി നാഗരികൻ്റെ മനസ്സിലെ ശൂന്യതയാണ് പുറത്തെടുക്കുന്നത് .ജലാർദ്രതകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട് ,എങ്ങും  വേരുറയ്ക്കാനാവാതെ അലയുന്നവന് കവി കാട് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്നു , അവൻ്റെ മനസ്സിൻ്റെ ആഴങ്ങളിലുണ്ടായിരുന്നത്.ആ കാട് അകലെയല്ല.


Wednesday, May 12, 2021

അക്ഷരജാലകം/എം.കെ.ഹരികുമാർ / ഒരു തർക്കോസ്കി സമസ്യ/metrovartha 10-5-2021

 അക്ഷരജാലകംlink

എം.കെ.ഹരികുമാർ

9995312097

Email mkharikumar797@gmail.com


ഒരു തർക്കോവ്സ്കി സമസ്യ



മനുഷ്യൻ്റെ യഥാർത്ഥവും സഫലീകരിച്ചിട്ടില്ലാത്തതുമായ ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂർത്തീകരിച്ചു കൊടുക്കുന്ന ഒരിടം ഭൂമിയിൽ ഉണ്ടാകുമോ ?അങ്ങനെ ഉണ്ടായാൽ തന്നെ അവിടെ ചെന്നിട്ട് ആഗ്രഹം സാധിക്കാതെ തിരിച്ചു പോരുന്നവരുണ്ടാകുമോ ?എങ്കിൽ  അവർക്ക് എന്തോ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. ആ കൂട്ടത്തിൽ ഒരുപക്ഷേ, നമ്മളെല്ലാം ഉണ്ടാകും. കാരണം ഏറ്റവും ആന്തരികമായ ആഗ്രഹങ്ങൾ എന്താണെന്ന് നമുക്കറിയില്ലല്ലോ. അറിഞ്ഞാൽ തന്നെ അതിനൊപ്പം നില്ക്കാനുള്ള ത്രാണി നമുക്കുണ്ടാകുമോ ? മനുഷ്യൻ്റെയുള്ളിൽ നടക്കുന്ന സംഘട്ടനം ചെകുത്താനും ദൈവവും തമ്മിലാണെന്ന് സ്വാനുഭവത്തിൻ്റെ വെളിച്ചത്തിൽ റഷ്യൻ എഴുത്തുകാരനായ ദസ്തയെവ്സ്കി പറഞ്ഞത് ഇതിനു തെളിവല്ലേ ? തൻ്റെയുള്ളിൽ പിശാചും പുണ്യവാളനുമുണ്ടെന്നും ആർക്കാണ് അധിപത്യമെന്നു വ്യക്തമാകുന്നില്ലെന്നും അതാണ് തൻ്റെ നരകാവസ്ഥയ്ക്കു കാരണമെന്നുമാണ് ദസ്തയെവ്സ്കി  മുഴുവൻ കുതികളിലൂടെയും ആവിഷ്കരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചത്. മനുഷ്യൻ ഒരു ചീത്തമൃഗമാണെന്ന് ബ്രിട്ടീഷ് കലാകാരനായ ബ്രിയോൺ ജിസിൻ പറഞ്ഞത് ദസ്തയെവ്സ്കിയുടെ അദ്യ നോവൽ 'നോട്സ് ഫ്രം അണ്ടർഗ്രൗണ്ടി'ൻ്റെ  പശ്ചാത്തലത്തിൽ ശരിയായ പ്രസ്താവമാണ്. 


പ്രമുഖ റഷ്യൻ സംവിധായകനായ ആന്ദ്രേ തർക്കോവ്സ്കി (1932-1986) യുടെ 'സ്റ്റാക്കർ '(1979) എന്ന സിനിമ മനുഷ്യാവസ്ഥയുടെ അസാധാരണവും ഗഹനവുമായ ചില മേഖലകളിലേക്ക് നമ്മെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോവുകയാണ്. ലോകസിനിമയിലെ എക്കാലത്തെയും മികച്ച അമ്പത് ചിത്രങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്താൽ അതിൽ നിശ്ചയമായും സ്റ്റാക്കർ ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കും. ഈ ചിത്രത്തിൻ്റെ ഛായാഗ്രഹണം നിർവ്വഹിച്ച അലക്സാണ്ടർ ക്ന്യാഷിൻസ്കി പ്രമേയത്തെ എങ്ങനെ മറ്റൊരു കാഴ്ചയുടെ ഭാഷയാക്കി പുന:സൃഷ്ടിക്കാമെന്നു കാണിച്ചുതന്നു.സിനിമാ ഛായാഗ്രഹണം  ഒരാഖ്യാനമാണ് ;ഫോട്ടോഗ്രാഫിയല്ലത്.


ചിത്രത്തിലെ സംഗീതത്തിന് ജീവൻ നല്കിയ എഡ്വേർഡ് ആർതിമേവ് മനുഷ്യപ്രകൃതിയെയാണ്, അതിൻ്റെ  ആന്തരാത്മാവിനെയാണ് ശബ്ദങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ചൂഴ്ന്നെടുത്തത്.ഈ ചിത്രത്തിൽ എഴുത്തുകാരനായി വരുന്ന കഥാപാത്രം പറയുന്ന പോലെ ബാഹ്യമായ സംഗീതവുമായി ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുന്ന മറ്റൊരു സംഗീത വ്യവസ്ഥ മനുഷ്യനിലുണ്ടെന്നു വ്യക്തമാക്കുന്ന അനുഭവമാണിത്.സഹോദരന്മാരായ ആർകദിയും  ബോറിസ് നടനോവിച്ച് സ്ടൂഗാത്സ്കിയും ചേർന്നെഴുതിയ  'റോഡ്സൈഡ് പിക്നിക് 'എന്ന നോവലാണ് സിനിമയ്ക്ക് പ്രേരണയായിട്ടുള്ളത്‌. തർക്കോവ്സ്കിയോടൊപ്പം ഈ സഹോദരൻമാരും ചേർന്നാണു 'സ്റ്റാക്കറു'ടെ തിരക്കഥയെഴുതിയത്.


ഓരോ പ്രഭാതം പോലെ


സ്റ്റാക്കർ ഒരു  വഴികാട്ടിയാണ്; അപകടകരമായ വിധം വഴി കാട്ടുന്ന അയാൾ നിർദ്ദോഷിയായ മോഷ്ടാവുമാണ്. അപ്രാപ്യവും വന്യവും  വിജനവുമായ ഒരു സങ്കേതത്തിലേക്ക് അയാൾ ആവശ്യക്കാരെ കൊണ്ടുപോകുന്നു. അവിടെ ചെന്നാൽ മനുഷ്യർക്ക് അവരുടെ ദീർഘകാലമായുള്ള ആഗ്രഹങ്ങൾ സഫലമാകുമെന്നാണ് വിശ്വാസം. പവിത്രവും പുരാതനവുമായ ഒരു കർമ്മമേഖലയായാണ് ആ സ്ഥലത്തെ (സോൺ) സ്റ്റാക്കർ കാണുന്നത്‌.ജീവിതം മുരടിക്കുമ്പോഴാണ് , ഇരുട്ടുകൊണ്ട് അടയുമ്പോഴാണ് ചിലർ ഈ സങ്കേതം തേടി വരുന്നത്. ജീവിതത്തിൻ്റെ അർത്ഥശൂന്യതയെ ,സ്ഥിരം ചാലുകളെ  മറികടക്കാനായി നമ്മൾ എന്തെല്ലാം കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നു! . അതിൽ  ചിലതെല്ലാം ദിവ്യമാണ്. യുക്തിക്ക് അവിടെ സ്ഥാനമില്ല . സിനിമയുടെ തുടക്കം മുതലേ സംവിധായകൻ  ഇരുട്ടും വെളിച്ചവുമുപയോഗിച്ച് ചമയ്ക്കുന്ന ദൃശ്യങ്ങൾ ഓരോ പ്രഭാതം പോലെ സാവധാനം വിടരുകയാണ്.ഒരു പൂവ് ഇതളുകൾ വിടർത്തുന്ന പോലെ ശുദ്ധമാണ്, നിഷ്കളങ്കമാണത്. ചെളിയും വെള്ളവും നിറഞ്ഞ വൃത്തിഹീനമായ പ്രദേശത്തുനിന്നാണ് രണ്ടു സന്ദർശകരോടൊപ്പം (ഒരാൾ സയൻസ് പ്രൊഫസറും മറ്റേയാൾ സാഹിത്യകാരനും) സ്റ്റാക്കർ ആഗ്രഹസാഫല്യത്തിൻ്റെ ഇരുണ്ട താഴ്വരയിലെ കെട്ടിടത്തെ ലക്ഷ്യമാക്കി യാത്ര തിരിക്കുന്നത്.


അവർ യാത്രയിലുടനീളം ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിക്കുന്നു , ആരും അറിയരുത്! . അവരുടെ വാഹനം നിഗൂഢമായ ഒരിടത്തെ ലക്ഷ്യമാക്കി കുതിക്കുകയാണ്. എന്നാൽ അതിനു രഹസ്യസ്വഭാവമുണ്ട്.അതിക്രമിച്ചു കടക്കുന്നത് ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടാൽ ശിക്ഷ ഉറപ്പാണ്. അതുകൊണ്ട് അവർ റെയിൽവേട്രാക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്നു. റെയിൽവേ പോലീസിൻ്റെ വെടിയുണ്ടകൾക്കിടയിലൂടെ സാഹസികമായി  സഞ്ചരിക്കുന്നു. തുടർന്ന് ഒരു റെയിൽകാർ മോഷ്ടിച്ചെടുത്താണ് രഹസ്യസങ്കേതത്തിനടുത്തുള്ള കാട്ടിൽ എത്തുന്നത്. സർക്കാരിൻ്റെ  ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള ആ സ്ഥലത്ത് കാലുകുത്തുന്നത് ശിക്ഷാർഹമായിരിക്കെ ,സ്റ്റാക്കറെ  അതിന് പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത് തൻ്റെ  വിശ്വാസമാണ്; തൻ്റെ ആദർശമാണ്. നഷ്ടപ്പെടലിൻ്റെ അമിതഭാരംകൊണ്ട് തൻ്റെ പ്രതീക്ഷകളുടെ ചിറകുകൾ കരിഞ്ഞുപോയെങ്കിലും, അയാൾ ഏകാന്തമായ ഒരനുഷ്ഠാനം പോലെ ആ നിയമലംഘനം തുടരുകയാണ്. സോൺ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ആ സങ്കേതത്തിലേക്ക് അയാൾ  സഞ്ചാരികളെ നയിക്കുന്നു. അവിടെ ചില കെട്ടിടാവശിഷ്ടങ്ങളും പൊന്തക്കാടുകളുമാണ് കാണാനാകുന്നത്.സ്റ്റാക്കർ അവിടെ നേരത്തേ പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും കൃത്യമായി വഴി അറിയില്ല. വഴികൾ മാറിപ്പോകുന്ന ഒരു അവസ്ഥയാണുള്ളത്.കൂടെ വന്ന രണ്ടു പേരെ ട്രാക്കിനരികിൽ നിർത്തിയ ശേഷം കുറ്റിക്കാടുകൾക്കിടയിലൂടെ നടന്ന സ്റ്റാക്കർ മോഹാലസ്യപ്പെട്ട് താഴെ വീഴുന്നതും പച്ചിലകളിൽ മുഖം ചേർത്ത് തേങ്ങുന്നതും അയാളുടെ മനോഗതം തുറന്നു കാട്ടുന്നു. ഭയവും വിശ്വാസവുമാണ് അയാളെ കീഴടക്കുന്നത്; അയാൾ പ്രകൃതിയുടെ മടിത്തട്ടിൽ ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ പറ്റിക്കൂടാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ആ രംഗം തർക്കോവ്സ്കി എന്ന സംവിധായകൻ്റെ അപാരതയാണ് ബോധ്യപ്പെടുത്തിയത്.പിന്നീട് അയാൾ തിരിച്ചു വന്ന് അവരെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോകുന്നു.


സാരഥിയില്ലാത്ത വാഹനം


സഞ്ചാരികളുടെ മനോനിലയ്ക്കനുസരിച്ചാണ് വഴി തെളിയുന്നതെന്ന് അയാൾ ഇടയ്ക്ക് സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. അവരാണ് പാത കണ്ടുപിടിക്കേണ്ടത്. അതവരുടെ വിധിയാണ്. ദുരൂഹതയുടെയും  ഭയത്തിൻ്റെയും അന്തരീക്ഷത്തിൽ, പെട്ടെന്ന് അവിടെ ജലപ്രവാഹമുണ്ടാകുന്നു. നടന്നു പരീക്ഷീണിതരായ സഞ്ചാരികൾ ജലം ഒഴിഞ്ഞ ഒരു തുണ്ട് ഭൂമിയിൽ കിടന്നു ഞരങ്ങുന്നു. മനുഷ്യൻ്റെ  നിഷ്കളങ്കതയും അലിവുള്ള ഹൃദയവുമാണ് ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂർത്തീകരിക്കാനെത്തുന്നവരെ സഹായിക്കുന്നതെന്ന് സ്റ്റാക്കർ പറഞ്ഞെങ്കിലും, അതൊന്നും  സഞ്ചാരികൾ ഏറ്റെടുക്കുന്നില്ല. മനുഷ്യൻ ജനിക്കുമ്പോൾ മൃദുഹൃദയനാണ് ;മരിക്കുമ്പോൾ കഠിനഹൃദയനുമാണെന്നു അയാൾ വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്. 


ഓരോ നിമിഷത്തിലും ഈ സിനിമ ജീവിതത്തിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുകയാണ്. സാരഥിയില്ലാത്ത ഒരു വാഹനം പോലെ അത് ഇറക്കത്തിലേക്ക് ഓടുന്നു. ജീവിതത്തിൻ്റെ  അനുനിമിഷം സങ്കീർണമാകുന്ന, കുതറുന്ന , അപരിഹാര്യമാകുന്ന, പകിടകളിയിലെന്ന പോലെ നിസ്സഹായമാകുന്ന, വിപരീതങ്ങളുടെ അധീശത്വത്തിൽ അമരുന്ന, എപ്പോഴും കെണികളിലകപ്പെടുന്ന ഒരു  നൈരന്തര്യമാണ് 'സ്റ്റാക്കറി'ലൂടെ പുറത്തുവരുന്നത്‌.സങ്കേതത്തിലേക്ക് എത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നവർ ദിശതെറ്റി അലയുന്നു. അവർ തെറ്റു ചെയ്യാതെ തന്നെ ശിക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. അവർ പരസ്പരം കലഹിക്കുന്നു. ഉത്തരമുണ്ട് ;എന്നാൽ  ചോദ്യങ്ങൾ അറിയില്ല. അല്ലെങ്കിൽ  ചോദ്യങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം; ഉത്തരങ്ങൾ കൈവിട്ടുപോയിരിക്കുന്നു .ചോദ്യവും ഉത്തരവും മാറിപ്പോകുന്ന അവസ്ഥ.


ദുരൂഹമായ ജീവിതരാശിയിൽ ഒരു പുതിയ ഊർജത്തിനു വേണ്ടി, സ്വപ്നത്തിനു വേണ്ടി, സാഹസത്തിനു വേണ്ടി ബുദ്ധിപരമായ പുതിയ ഇന്ദ്രിയത്തിനു വേണ്ടി, അജ്ഞാതത്വത്തെ ഭേദിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് അവർ ഈ നിഗൂഢ സ്ഥലം തേടി യാത്രപോകുന്നത് . അവർ നിയമം ലംഘിച്ചും മരണത്തിൻ്റെ  വായ്ത്തലയിലൂടെ നടന്നുമാണ് അവിടെയെത്തുന്നത്.സ്റ്റാക്കർക്ക് ഈ സ്ഥലത്തെപ്പറ്റി പലതും പറയാനുണ്ട്. മനുഷ്യൻ്റെ വിധിയായി അയാൾ അത്  വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു. അവിടെ ഋജുവായ പാതകളില്ലത്രേ. എപ്പോഴും  ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂർത്തീകരിക്കുന്ന സോണിൽ എത്താൻ കഴിയാതെ ഭയാശങ്കയിൽ ദുർബ്ബലരായി കഴിയുന്ന സന്ദർശകരുടെ അടുത്ത് ഒരു നായ വന്നു നിൽക്കുന്ന ദൃശ്യമുണ്ട്. അത് മനുഷ്യൻ്റെ നിസ്സഹായതയ്ക്ക് ഒരു ഭാഷയേയുള്ളവെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.


ആന്തരാഭിലാഷങ്ങൾ


സ്റ്റാക്കർ കാണുന്ന സ്വപ്നം തകർച്ചകളുടേതാണ്. പ്രാപഞ്ചികമായ തലതിരിച്ചിലുകൾ അയാൾ കാണുകയാണ് . നിരാശയിലും പരാജയത്തിലും കഴിയുന്നവരാണ് അങ്ങോട്ട് പോവുക .ഏത് ആഗ്രഹവും  സാധിച്ചു കൊടുക്കുന്ന മുറിയാണത്. അവിടെ ഭൗതികലോകത്തിൻ്റെ  യുക്തിയോ നിയമമോ ഇല്ല. വളരെ ഭ്രമാത്മകവും ഭീതിജനകവും വിജനവുമാണത്.പൊർക്യുവിൻ എന്ന ഒരു മുൻ സ്റ്റാക്കറുടെ കാര്യം അയാൾ വിവരിക്കുന്നു. സ്വന്തം സഹോദരനെ  അവിടെ കൊണ്ടുപോയ ആ സ്റ്റാക്കർക്ക് ധാരാളം പണം കിട്ടി .എന്നാൽ അയാൾ പിന്നീട്  ആത്മഹത്യ ചെയ്തു. ഇതിനിടയിൽ പ്രൊഫസർ ആ കെട്ടിടം ബോംബുവച്ചു തകർക്കുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുകയാണ്.ഇതിനായി അയാൾ കൊണ്ടുവന്ന ബോംബ് അവരെ കാണിക്കുന്നുമുണ്ട്.  ഇത് സംഘർഷത്തിനു കാരണമാകുന്നു.ഈ സ്ഥലം ഭാവിയിൽ ചിലരെങ്കിലും തെറ്റായി ഉപയോഗിക്കുന്നത് തടയുകയാണ് പ്രൊഫസറുടെ ലക്ഷ്യം.


സന്ദർശകനായ എഴുത്തുകാരൻ സ്റ്റാക്കറെയാണ് കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നത്.  അയാളുടെ മനസ്സ് സഞ്ചരിച്ചത് മറ്റൊരു രീതിയിലാണ്. ഒരാളുടെ സ്വന്തം ആന്തരികാഭിലാഷങ്ങൾ അയാൾക്കു പോലും അജ്ഞാതമായിരിക്കും. അതുകൊണ്ടാണ് സ്വത്തിനുവേണ്ടി അമിതമായി ആഗ്രഹിച്ച പൊർക്യുവിൻ  എന്ന സ്റ്റാക്കർ കുറ്റബോധത്താൽ  ആത്മഹത്യ ചെയ്തതത്രേ .സ്വന്തം അഭിലാഷങ്ങളെ അതിരുവിട്ടു അന്വേഷിക്കുന്നത് അപകടകരമാണെന്ന് എഴുത്തുകാരൻ വിശദീകരിക്കുന്നു.എന്നാൽ തങ്ങൾ തേടി വന്ന വിചിത്രമായ ആ മുറിയുടെ അടുത്ത് എത്തിയിട്ടും ,സ്റ്റാക്കർ നിർബന്ധിച്ചിട്ടും ,ഒടുവിൽ പ്രൊഫസറും എഴുത്തുകാരനും പിന്മാറുകയാണ്. അവർ രണ്ടുപേരും പിന്തിരിയുന്നത് വ്യക്തിപരമായ കാരണങ്ങളാലാണ്. അവർക്ക് സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങളുടെ നിഗൂഢത കാണാൻ താല്പര്യമില്ല .


അവർ ആ അത്ഭുതമുറിയെയും അതിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള വർത്തമാനങ്ങളെയും തള്ളിക്കളയുന്നു.അവർ അതെല്ലാം അന്ധവിശ്വാസങ്ങളായി വിലയിരുത്തുന്നു. അവർ അപ്രതീക്ഷിതമായ ചുവടുമാറ്റത്തിലുടെ സ്റ്റാക്കറെ വിമർശിക്കുകയും കളിയാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.


ഏകാന്തതയുടെ പിശാച്


'സ്റ്റാക്കർ ' കണ്ട ശേഷം ഒരു പ്രേക്ഷകനു അതിലെ ഓരോ ദൃശ്യവും പിന്തുടരുന്നതായി തോന്നും. കാരണം ഈ ചിത്രത്തിൽ മനുഷ്യാവസ്ഥയുടെ പശ ഒട്ടിച്ചു വച്ചിരിക്കയാണ്. ഏകാന്തതയുടെ പിശാച് പിടിച്ചു തിന്നാൻ വരുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ എത്തിച്ചേരുന്ന ഉന്മാദത്തിൻ്റെയും വിഷാദത്തിൻ്റെയും മരുഭൂമിയിലേക്ക് തർക്കോവ്സ്കി നമ്മെ കയറ്റി വിടുന്നു.സ്റ്റാക്കറെ പോലെ പ്രേക്ഷകനും ഈ രാവണൻകോട്ടയിൽ ചുറ്റിത്തിരിയുന്നു. അസ്തിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആധി കുത്തി നിറച്ച ശരീരങ്ങളായി മാറുന്ന നമ്മെ ചലച്ചിത്രകാരൻ അത്മീയാനുഭവംകൊണ്ടു നിറയ്ക്കുന്നു.


ദസ്തയെവ്സ്കിയുടെ 'ദ് ഇഡിയറ്റ് '  ചലച്ചിത്രമാക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച തർക്കാവ്സ്കിക്ക് റഷ്യയിൽ അധികാരികളിൽ നിന്നു അനുകൂലമായ സമീപനമല്ല കിട്ടിയത്.പല പരിശ്രമങ്ങളിൽ നിന്നും അദ്ദേഹം  പിന്മാറുകയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം നാടകരംഗത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞത്. മിറർ ,സൊളാരിസ്, നൊസ്റ്റാൾജിയ ,സാക്രിഫൈസ് എന്നീ ചിത്രങ്ങളും ഏറെ പ്രശംസിക്കപ്പെട്ടു.'സ്കൾപ്റ്റിംഗ് ഇൻ ടൈം' എന്ന പുസ്തകം  സിനിമാനുഭവങ്ങളും വിചിന്തനങ്ങളുമാണ് ഉൾക്കൊള്ളുന്നത്.



വാക്കുകൾ 


1)വലിയ എഴുത്തുകാർ യഥാർത്ഥ്യത്തെ നിർവ്വചിക്കുന്നു; രണ്ടാം തരം എഴുത്തുകാർ വെറുതെ പ്രസ്താവനകൾ ആവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

എഡ്വേർഡ്  ആൽബി ,

അമെരിക്കൻ നാടകകൃത്ത് 


2)ശാന്തമായ കൂട്ടിലെ ചുംബനമാണ് പ്രണയം; ആ സമയത്ത് ഇലകൾ വിറയ്ക്കുകയും അത് വെള്ളത്തിൽ പ്രതിഫലിക്കുകയും ചെയ്യും.

ഫ്രഡറിക്കോ ഗാർസിയ ലോർക ,

സ്പാനീഷ് കവി


3)ദൈവം നിങ്ങൾക്ക് ഒരു മുഖം നൽകിയിട്ടുണ്ട്‌; എന്നാൽ  നിങ്ങളാകട്ടെ മറ്റൊരു മുഖം ഉണ്ടാക്കുകയാണ്.

ഷേക്സ്പിയർ,

ഇംഗ്ലീഷ് നാടകകൃത്ത്.


4)ദുരിതകാലത്ത് ,സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്ന കാലഘട്ടത്തെക്കുറിച്ച് ഓർക്കുന്നതുപോലെ കടുത്ത ദു:ഖം വേറെയില്ല .

ദാന്തെ ,

ഇറ്റാലിയൻ കവി


5)നമ്മൾ ജയിക്കുകയാണെങ്കിൽ  മറ്റാർക്കെങ്കിലും നഷ്ടപ്പെടും . എന്നാൽ മറ്റാർക്കെങ്കിലും നഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ നമുക്കും  നഷ്ടപ്പെടും. ആ നിമിഷം നമുക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല .ഇത് വേദനിപ്പിക്കുന്ന തരത്തിൽ വ്യക്തമാക്കിതരുകയാണ് പുതിയ ആത്മീയത.

നീലേ ഡൊണാൾഡ് വാൽഷ്,

അമെരിക്കൻ ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞൻ



കാലമുദ്രകൾ


1)വി.ബി ജ്യോതിരാജ് 


വി. പി. ശിവകുമാർ, യു .പി .ജയരാജ്, വിക്ടർ ലീനസ് ,ജയനാരായണൻ എന്നിവരെപ്പോലെ കാതലുള്ള, ആഴമുള്ള കഥകളാണ്  വി.ബി. ജ്യോതിരാജ് എഴുതിയത്‌.


2)ടി.ആർ.


ടി.ആർ എഴുതിയ 'പുതിയ ക്രമം' ,'ജാസ്സക്കിനെ കൊല്ലരുത് ' തുടങ്ങിയ കഥകൾ ഇപ്പോഴും മോഹിപ്പിക്കുന്നു.ആധുനികാനന്തര കഥാകൃത്തുക്കൾക്ക് പൊതുവേ സംഭവിച്ച മുരടിപ്പ്, ആശയദാരിദ്ര്യം, ആഖ്യാനമികവിൻ്റെ അഭാവം, ഭാഷാപരമായ ഉള്ളടക്കക്കുറവ്, ദാർശനികമായ വിചിന്തനത്തിനുള്ള പരാധീനത തുടങ്ങിയവ എത്ര ഭയാനകമാണെന്ന് അറിയുമ്പോൾ ടി.ആറിലേക്ക് മടങ്ങാതെ വയ്യ.


3)ജോൺസൺ


സംഗീതത്തിലുള്ള ജന്മവാസനകൊണ്ട് സ്വയം പഠിച്ചു വളർന്ന ജോൺസൺ മലയാളസിനിമയിൽ ഒരു കാലത്ത്, വർഷത്തിൽ മുപ്പതു ചിത്രങ്ങൾക്ക് വരെ സംഗീതം നൽകിയിരുന്നു. സംഗീതത്തിലുള്ള തൻ്റെ ജ്ഞാനം  അമിതമായി പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന സ്വഭാവം അദ്ദേഹത്തിനില്ലായിരുന്നു.


4)മാർ ക്രിസോസ്റ്റം വലിയ മെത്രാപ്പോലീത്ത 


അനുഭവങ്ങൾ പങ്കുവയ്ക്കാനും  മറ്റുള്ളവരെ സന്തോഷത്തിൻ്റെ  അവസ്ഥയിൽ നിലനിർത്താനുമായി തമാശ പറഞ്ഞും ഉദ്ബോധിപ്പിച്ചും ജീവിച്ച വലിയ മെത്രാപ്പോലീത്ത നമ്മുടെ സാമൂഹികാന്തരീക്ഷത്തെ പ്രസന്നമധുരമാക്കി ;ചിന്താപരമായി സൗഖ്യത്തിലേക്ക് നയിച്ചു; വിശുദ്ധമായ പ്രവൃത്തികളെക്കുറിച്ച് ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.


5)ഡോ.പി .ആർ. ജയശീലൻ 


'വിഷാദകാവ്യത്തിൽ നിന്നു പ്രസാദാത്മക ജീവിതത്തിലേക്ക് 'എന്ന പേരിൽ ഡോ. പി. ആർ .ജയശീലൻ  എഴുതിയ ലേഖനം (സാഹിത്യചക്രവാളം, ഏപ്രിൽ )ഉചിതവും ശ്രദ്ധേയവുമായി. ഇരുപത്തിയാറാം വയസ്സിൽ വിടപറഞ്ഞ സുധാകരൻ തേവലക്കാട് (1939-1965) എന്ന കവിയെ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ സമ്പൂർണ്ണകവിതകളുടെ  (കേരള സാഹിത്യഅക്കാദമി ) അടിസ്ഥാനത്തിൽ പരിചയപ്പെടുത്തുന്ന ലേഖനമാണിത്.



 




Wednesday, May 5, 2021

അക്ഷരജാലകം/എം.കെ.ഹരികുമാർ / സ്നിഗ്ദ്ധമായ വായ്ത്തലകൾ /metrovartha may2, 2021

 അക്ഷരജാലകംlink


9995312097

mkharikumar797@gmail.com






കവിതയുടെ ഒരു നിയമവും പാലിക്കാതെ ,സ്വതന്ത്രമായാണ് Leaves of Grass എന്ന 1 വിശ്വകാവ്യം വിറ്റ്മാൻ രചിച്ചത്‌. കവിയാണ് ഛന്ദസ്സ് നിർമ്മിക്കുന്നത്;ഛന്ദസ്സ് കവിയെ  നിർമ്മിക്കുകയല്ല എന്ന തത്ത്വം പ്രവാചകകവിയായ വിറ്റ്മാന് അറിയാമായിരുന്നു. ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസ് ' എന്ന കൃതിയുടെ ആദ്യ പതിപ്പിൽ തന്നെ ഉൾപ്പെട്ട രചനയാണ്  'സോംഗ് ഓഫ് മൈസെൽഫ് ' . അമെരിക്കയിൽ എഴുതപ്പെട്ട ഏറ്റവും മികച്ച കവിതയിതാണെന്നു പറയുന്നവരുണ്ട്. അത് ഒരു  കാലഘട്ടത്തെയല്ല സൃഷ്ടിച്ചത്; ഭാവിയെയാണ്. മനുഷ്യമനസ്സിനെ ഉപകരണമായി, രാസത്വരകമായി സ്വീകരിച്ച് പ്രപഞ്ചത്തെയാകെ തന്നിലേക്ക് ആവാഹിക്കുന്ന ദീർഘകവിതയാണിത്. അതേസമയം നശ്വരതയെക്കുറിച്ച് ഭയാനകമായി ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നതും, അസ്ഥിരമായ മാനസികാവസ്ഥകളാൽ പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതുമായ ഇന്നത്തെ ചുറ്റുപാടിൽ 'സോങ് ഓഫ് മൈസെൽഫ് 'ൻ്റെ ഒരു പുനർവായന ഫലപ്രദമായിരിക്കുമെന്നു തോന്നുന്നു.


പിറവിയുടെ തുടർച്ച


മരണത്തെ നിഷ്പ്രഭമാക്കുന്ന അതുല്യമായ ഭാവാത്മകതയാണ് 'സോംഗ് ഓഫ് മൈസെൽഫ്' നെ  ശ്രദ്ധേയമാക്കുന്നത്. മൃത്യുവിനാൽ നശിക്കുന്നതാകയാൽ ജീവിതം നിരർത്ഥകമാണെന്ന ധാരണയെ  നിരാകരിക്കുകയും എവിടെയും പിറവിയുടെ തുടർച്ചയെ മാത്രം അഭിദർശിക്കുകയുമാണ് കവി. ഈ ലോകത്തിലായിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയെ വ്യവകലനം ചെയ്യാനാവാത്തതു പോലെ അതിനെ നശിപ്പിക്കാനുമാവില്ല. സർവ്വാതിശായിയായ ജനിയുടെ പ്രഭാവം കവി എവിടെയും കാണുകയാണ്.


ഈ ഭാഗം ശ്രദ്ധിക്കൂ:

' നിങ്ങൾ രണ്ടാമനിൽ നിന്നോ 

മൂന്നാമനിൽ നിന്നോ 

ഒരു കാര്യവും കേൾക്കാൻ പോകരുത്. മരിച്ചവരുടെ കണ്ണിലൂടെ 

നോക്കുകയുമരുത്.

പുസ്തകങ്ങളിൽ പറഞ്ഞത് 

മാത്രംവച്ചു ജീവിക്കരുത്.

നിങ്ങൾ എൻ്റെ കണ്ണുകളിലൂടെയും നോക്കരുത്;അതുപോലെ ഞാൻ പറഞ്ഞതും കേൾക്കണ്ട .

നിങ്ങൾ എല്ലാവശവും ശ്രദ്ധിക്കുക;

എന്നിട്ട് നിങ്ങളിൽ നിന്നു തന്നെ അവയെ അരിച്ചെടുക്കുക' .


പക്ഷി പറക്കുന്നതു പോലെയാണ്  പ്രകൃതി എന്ന് കവി വിശദീകരിക്കുന്നു അതിനു വിവിധ വർണ്ണങ്ങളുണ്ട്. ഒരു പക്ഷിയുടെ പാട്ട് അതിൻ്റെ  ചുറ്റുപാടിനും അപ്പുറത്താണ്. അതു  നിശ്ശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് എത്രയോ ദൂരം സഞ്ചരിക്കുന്നു.

കവിയുടെ വാക്കുകൾ :


'ചിറകാർന്ന ലക്ഷ്യങ്ങളിൽ 

ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു

ചുവപ്പ് ,മഞ്ഞ, വെള്ള എന്നീ നിറങ്ങൾ എൻ്റെ ഉള്ളിൽ പെരുമാറുന്നത് 

ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്നു 

പച്ചയെയും വയലറ്റിനെയും 

ജട കെട്ടിയ കിരീടത്തെയും

പ്രത്യേക ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ പരിഗണിക്കുന്നു

ആമയെ വിലകുറച്ചു കാണണ്ട എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ 

അവൾ മറ്റൊന്നുമല്ല 

കാടുകളിലെ സ്വർണചൂഡൻ പക്ഷി അതിൻ്റെ സ്വരവ്യാപ്തി എന്തെന്ന് ഒരിക്കലും മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല .

എന്നിട്ടും എന്നെ നന്നായി വിറപ്പിക്കുന്നു 

ഒച്ചയിടുന്ന പെൺകുതിരയുടെ നോട്ടം എൻ്റെ നിസ്സാരതയെ 

ലജ്ജാവിവശമാക്കുന്നു ' .


പരാജയമില്ല 


മനുഷ്യൻ പരാജയത്തെയാണ് പരാജയപ്പെടുത്തേണ്ടത്. അതിനുള്ള ശേഷി അവനുണ്ട്.അത് തിരിച്ചറിയുന്നിടത്താണ് സൗന്ദര്യത്തിൻ്റെ  യാത്ര ആരംഭിക്കുന്നത്.


'കടന്നുപോകുന്ന ഓരോരുത്തരും, അവസാനിപ്പിക്കുന്ന ഓരോരുത്തരും വിലമതിക്കപ്പെടുന്നു;

ഒരൊറ്റയാൾക്കു പോലും 

പരാജയപ്പെടേണ്ടിവരില്ല.

മരിച്ചതോ അടക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടതോ ആയ ഒരു യുവാവിനെയും പരാജയപ്പെടുത്താനാവില്ല 

അതുപോലെ അവൻ്റെ  മൃതദേഹത്തിനരികിൽ 

മരിച്ചുകിടക്കുന്ന യുവതിയും'


എന്തിനു പരാജയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തയാൽ നമ്മൾ വരിഞ്ഞുമുറുകണമെന്നാണ് കവി വിവക്ഷിക്കുന്നത്.വിസ്മരിക്കപ്പെടുന്നവരെല്ലാം പരാജിതരാണോ ? വിസ്മൃതി പ്രകൃതിയുടെ സ്വഭാവമാണ് .


വിറ്റ്മാൻ എഴുതുന്നു:

'ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള ശവക്കല്ലറയ്ക്കുള്ളിലുള്ളതോ , എണ്ണമറ്റ ഗോളങ്ങളോ ,

അവയിലെ അനന്തമായ വസ്തുക്കളോ  ഈ കാലമോ,

അതിലെ ഏറ്റവും നിസ്സാരമായ 

ഒരു പുല്ലിൻകഷണമോ പോലും പരാജയപ്പെടുന്നില്ല'.


കാലം പരാജയപ്പെടുന്നുണ്ടോ ? ഒരിക്കലുമില്ല. പ്രകൃതി പരാജയപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിൽ അതിൻ്റെ  അംശമായ നമുക്കെങ്ങനെ പരാജയപ്പെടാനാവും? .വീണ്ടും വിറ്റ്മാൻ്റ വാക്കുകൾ:


'സ്നേഹിക്കുന്ന പുല്ലിൽ നിന്ന് പിറവിയെടുക്കാനായി  ഞാൻ 

ഈ അഴുക്കിൽ മുങ്ങിക്കിടക്കുന്നു

നിങ്ങൾക്ക് എന്നെ വീണ്ടും കാണണമെങ്കിൽ 

നിങ്ങളുടെ ചെരുപ്പിൻ്റെ അടിയിലേക്ക്  നോക്കിയാൽ മതി.

നിങ്ങൾക്ക് എന്നെ അറിയില്ല; 

ഞാൻ ആരാണെന്ന് ,

ഞാനെന്താണ് പറയുന്നതെന്ന്

നിങ്ങൾക്ക് അറിയില്ല.

ഞാൻ ശരീരസുഖം നല്കും

നിങ്ങളുടെ രക്തം

ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്യും' .


പുല്ല് പുല്ലല്ല 


'ഖസാക്കിൻ്റെ ഇതിഹാസ 'ത്തിൽ ഇതിനു സമാനമായി പുല്ല് വളരുന്നുണ്ട്. നോവലിൻ്റെ ഒടുവിൽ രവി പാമ്പിൻ്റെ ദംശനമേറ്റ് കിടക്കുമ്പോൾ വിജയൻ ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നു: 'രവി ചാഞ്ഞുകിടന്നു. അയാൾ ചിരിച്ചു .അനാദിയായ മഴവെള്ളത്തിൻ്റെ സ്പർശം. ചുറ്റും പുൽക്കൊടികൾ മുളപൊട്ടി. രോമകൂപങ്ങളിലൂടെ പുൽക്കൊടികൾ വളർന്നു' .മഹത്തായ ഒരു വിവരണമാണിത്. വാൾട് വിറ്റ്മാനിൽ കാണുന്നതുപോലെ ,വിജയനിലും  പുല്ലിൻ്റെ  പ്രഭാവം സ്വാംശീകരിക്കപ്പെട്ടു. പുല്ല് ജീവിത നൈരന്തര്യമാണിവിടെ ,സോംഗ് ഓഫ് മൈസെൽഫിൽ കാണുന്നതുപോലെ.


കവി വെറുമൊരു മനുഷ്യവ്യക്തിയല്ല ഇവിടെ. സകലകാലങ്ങളിലുമുള്ള പ്രപഞ്ചചേതനയുടെ സ്വരമാണ്  കേൾക്കാനാകുന്നത് .ഒരു പുല്ലായി കവി ജീവൻ്റെ ചാക്രികതയിൽ ജീവിക്കുന്നതായി സ്വപ്നം കാണുന്നു. സ്നിഗ്ദ്ധമായ ഒരു വായ്ത്തലയാണ് ഈ അനുഭവം.


'എന്നിലുള്ള എല്ലാ നന്മയും കണങ്ങളും

നിങ്ങളുടേതുമാണ് '


കവി ഇങ്ങനെ എഴുതാൻ കാരണം നന്മയെക്കുറിച്ചുള്ള അവബോധമാണ്. നന്മ ഒരാളുടെ കണ്ടുപിടുത്തമല്ല ;

അതിവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആത്മാവിൻ്റെ ആഘോഷമാണത്. ആത്മാവ് എന്നാൽ മനസ്സിൻ്റെ പ്രതിനിധാനമല്ല; തന്നെ ഈ മണ്ണിലെ പുല്ലുപോലെ നിലനിർത്തുന്ന പ്രപഞ്ച രഹസ്യമാണത്.


കവിയിലൂടെ നശ്വരമായ ലോകമാണ് പ്രമുക്തി നേടുന്നത്. അതിനുപകരം ലോകചേതനയാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. ഓരോ ജീവൻ്റെയും അടിയിലുള്ള മൂന്നാംകണ്ണാണത്.അത് നമ്മൾ മുന്നോട്ടു നോക്കുമ്പോൾ നമ്മെ പിന്നിൽ നിന്നു രഹസ്യമായി നോക്കുന്നു.കാഴ്ചകൾ എപ്പോഴുമുണ്ടാകുന്നു;നമ്മുടേതല്ലെങ്കിലും. കവിയുടെ ജീവിതം നിർമ്മിത നഗരസംസ്കാരമല്ല; പ്രകൃതി തന്നെയാണ്.തന്നിലൂടെ പലർ  സംസാരിക്കുകയാണ്;പല കാലങ്ങളും   പ്രകൃതിയും സംസാരിക്കുകയാണ്. സ്വന്തം ജീവിതവുമായി എങ്ങനെ താദാത്മ്യം പ്രാപിക്കും ? ഇങ്ങനെ  സർവ്വസാഹോദര്യത്തിൻ്റെ അനുഭൂതിയിലേക്ക് എത്തുകയാണ്.


ആരും മരിക്കുന്നില്ല 


പുല്ല് ദൈവികതയുടെ അടയാളമാവുകയാണ്. ജനന-മരണ ചക്രത്തിൻ്റെ തുടർച്ചയുടെ പ്രത്യക്ഷതയാവുകയാണ്. അതോടെ വിഷാദത്തിനു മേൽ നമുക്ക് വിജയം നേടാനാവും. ആരും മരിക്കുന്നില്ല. ഒരു ചാക്രികതയിൽ പങ്കുചേരാനുള്ള അവസരം മാത്രമാണത്. അതിൽ സന്തോഷിക്കാനുമുണ്ടത്രേ. പുല്ല് വലിയ ഒരു പ്രതിബിംബമാവുകയാണ്. പ്രകൃതിയും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിൻ്റെ പ്രത്യക്ഷമായ ജൈവമണ്ഡലം;പുല്ല് രഹസ്യമാണ്.


മാനസികവ്യാപാരങ്ങളിലൂടെ , ഗാഢവും പ്രേമാർത്ഥവുമായ പരിശ്രമങ്ങളിലൂടെ പ്രാപഞ്ചിക രഹസ്യത്തെക്കുറിച്ച് സൂചന ലഭിക്കുമോ ?പ്രകൃതിയിലെ ഓരോന്നിനോടും കവിക്കു തോന്നുന്ന പ്രണയം ഇതിൻ്റെ ഭാഗമാണ്. കടലിനെ നോക്കി, ' ഞാൻ നിൻ്റെ ഭാഗമാണ് ' എന്ന് പറയുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ് . തന്നിലൂടെ ലോകജീവിതത്തിൻ്റെ  വിഭിന്നസ്വരങ്ങൾ ഉയരുന്നു.തന്നിലാണ് പാപിയും പുണ്യവാളനും അടിമയും മോഷ്ടാവും. താൻ കണ്ടതും കേട്ടതുമെല്ലാം തന്നിലുണ്ട്; കാണാത്തതുമുണ്ട്. എല്ലാ മതങ്ങളും തന്നിലാണുള്ളത്. ആത്മാവും ശരീരവും പോലെ നന്മയും തിന്മയും മാലിന്യവും സൗന്ദര്യവും തന്നിൽ ലയിച്ചുചേർന്നിരിക്കുന്നു.


വിറ്റ്മാൻ  ഇങ്ങനെ എഴുതി: 'എൻ്റെ വൈവിധ്യത്തേക്കാൾ മികച്ച എന്തിനെയും ഞാൻ പ്രതിരോധിക്കുന്നു ' . 

എന്താണ് ആ വൈവിധ്യം ? ഒരാൾ  പലതായിരിക്കുന്നു ,അതിൽ കാലങ്ങളും മനസ്സുകളും സ്വപ്നങ്ങളും ജീവികളുമാണുള്ളത്.


വാക്കുകൾ 


1) ദൈവം നിലനിൽക്കുന്നില്ല ;ഞാനത് നിഷേധിക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ എൻ്റെ  മുഴുവൻ ഉണ്മയും ദൈവത്തിനായി നിലവിളിക്കുന്നത് എനിക്ക് മറക്കാനാവില്ല.

ഷാങ്  പോൾ സാർത്ര് ,

ഫ്രഞ്ച് എഴുത്തുകാരൻ


2)ലൈംഗികതയോട് സെൻറ് അഗസ്റ്റിനുണ്ടായിരുന്ന കാഴ്ചപ്പാട് എല്ലാ മതങ്ങൾക്കും ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല. നമ്മുടെ സംസ്കാരത്തിൽ, ഇന്നും ആരാധനാലയങ്ങളിൽ വിവാഹങ്ങൾ ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്നു. അന്നു  രാത്രിയിൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് അവിടെ കൂടിയിരിക്കുന്ന എല്ലാവർക്കും അറിയാമല്ലോ .എന്നാൽ ഒരു മതചടങ്ങായതിനാൽ അതിനെ തടയാനാവില്ല.

ലുഡ്‌വിഗ് വിറ്റ്ജൻസ്റ്റീൻ,

ഓസ്ട്രിയൻ - ബ്രിട്ടീഷ് ചിന്തകൻ


3)മനുഷ്യജീവിതത്തിലെന്നപോലെ ചരിത്രത്തിലും ,പശ്ചാത്താപം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു നിമിഷത്തെ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരുന്നില്ല.

ആയിരം വർഷങ്ങൾ ,ഒരു മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടത് വീണ്ടെടുക്കില്ല.

സ്റ്റെഫാൻ സ്വീഗ് ,

ഓസ്ട്രിയൻ നോവലിസ്റ്റ്


4)പുസ്തകങ്ങളും ലൈംഗിക പരാക്രമങ്ങളും പരിമിതമാണ്; എന്നാൽ വായിക്കാനും രമിക്കാനുമുള്ള ആഗ്രഹം അനന്തമാണ്. അത് നമ്മുടെ മരണങ്ങളെയും ഭയങ്ങളെയും സമാധാനത്തിനായുള്ള പ്രതീക്ഷകളെയും മറികടന്നു പോവുന്നു.

റോബർട്ടോ ബൊലാനോ ,

ചിലിയൻ നോവലിസ്റ്റ് 


5)ഞാനെൻ്റെ സിനിമകൾ കാണാറില്ല; കുറച്ചകലം പാലിക്കുന്നതാണ് നല്ലതെന്നും സുരക്ഷിതമെന്നും വിചാരിക്കുന്നു. നിരാശപ്പെടുമോ എന്നു  ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്നു.

ബർനാഡോ ബർട്ടോലുച്ചി,

ഇറ്റാലിയൻ സംവിധായകൻ



കാലമുദ്രകൾ


1)കാമ്പിശ്ശേരി കരുണാകരൻ 


ഒരു സാഹിത്യകാരൻ്റെ  കൃതി പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുത്താൽ എഡിറ്റർ കാമ്പിശ്ശേരി കരുണാകരൻ കത്തയയ്ക്കുകയും സൗഹൃദം സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.


2)പട്ടം താണുപിള്ള 


'ഏതു കുറ്റിച്ചൂലിനെ നിർത്തിയാലും ജയിക്കു'മെന്ന് പറഞ്ഞ പട്ടം താണുപിള്ളയിൽ ഒരു ധീരനെയും ജനാധിപത്യത്തെ മനസ്സിലാക്കിയ വിവേകിയെയും കാണാം. രാഷ്ട്രീയരംഗത്ത് ശൈലികൾ ഉത്പാദിപ്പിച്ചവരെപ്പറ്റി കെ.എ. മുരളീധരൻ (സമ്മതിദാനം തേടുന്ന ഭാഷാശൈലി, ഭാഷാപോഷിണി)എഴുതിയിരിക്കുന്നു.


3)വേണു കൊതേരിൽ


സമകാലിക കേരളത്തിലെ പ്രമുഖ ചിത്രകാരന്മാരിലൊരാളായ വേണു കൊതേരിലിൻ്റെ പുതിയ ചിത്രപ്രദർശനം യൂട്യൂബിലാണ് നടന്നത്.ജീവിതത്തിൻ്റെ സനാതന സാരം തേടി ആശ്രമങ്ങളിലും അഭയ സങ്കേതങ്ങളിലും അലഞ്ഞിട്ടുള്ള  വേണുവിൻ്റെ ആദ്യപ്രദർശനം (ആർക്കെയ്ക് ഡ്രീംസ് ) 1990 ൽ സോവിയറ്റ് കൾച്ചറൽ സെൻ്ററിലും (തിരുവന്തപുരം) ,പിന്നീട് ട്രാൻസെൻഡിംഗ് ഹ്യൂസ് എന്ന പേരിൽ കേരള ലളിതകലാഅക്കാദമി ആർട്ട് ഗ്യാലറിയിലും (തിരുവനന്തപുരം) നടന്നു.


4)പി.ബി. ഹൃഷികേശൻ 


ദീർഘകാലം പ്രവാസിയായിരുന്ന പി.ബി.ഹൃഷികേശൻ്റെ ദാർശനികമാനമുള്ള കവിതകൾ ഇപ്പോൾ ചർച്ച ചെയ്യുകയാണ്. 'ഒന്നടുത്ത് വരാമോ നീ ?' എന്ന സമാഹാരമാണ് ഏറ്റവും പുതിയത്.


5)കെ. പി. ശങ്കരൻ 


കെ.പി.ശങ്കരൻ എഴുതുന്ന കഥാപഠനങ്ങൾ (കലാപൂർണ ) സമകാലികമായ സൗന്ദര്യധാരണകളെ  ഉൾക്കൊള്ളുന്നില്ല. വിജ്ഞാനം ലോകത്ത് എവിടെയുള്ളതും  സ്വീകാര്യമാകണം.ശങ്കരനു കഥ വായിക്കുമ്പോൾ അനുഭൂതിയുണ്ടാകുന്നതായി  തോന്നുന്നില്ല. 



വായന


എം.ജി യൂണിവേഴ്സിറ്റിയുടെ സ്കൂൾ ഓഫ് ലെറ്റേഴ്സിൽനിന്നു ഡോ. കെ. എം. കൃഷ്ണൻ പടിയിറങ്ങുന്നത് എല്ലാവരും ആശ്ചര്യത്തോടെ നോക്കി നിൽക്കേണ്ട കാര്യമാണെന്ന മട്ടിൽ ഒരഭിമുഖം (അജു. കെ നാരായണൻ, മലയാളം ,മാർച്ച് 29) വായിച്ചു. ഇതുപോലുള്ള അക്കാദമിക്കുകൾ സ്ഥിതിവിവരക്കണക്ക് ശേഖരിക്കുന്നവർ മാത്രമാണ്. മൗലികമായ ഒരു ചിന്തയുമുണ്ടായിരിക്കില്ല; സഹൃദയത്വവുമില്ല . ഒരിക്കലെങ്കിലും കൃഷ്ണൻ അത് തെളിയിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ. നല്ല പുസ്തകങ്ങളുമായി ഇവരുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നാൽ ദന്തഗോപുരത്തിലേക്ക് ഓടി രക്ഷപ്പെടും. ക്ലാസ്സ് റൂമിൻ്റെ വെളുത്ത ചുമരുകൾക്കുള്ളിൽ ഇവർ അരസികത്വത്തിൻ്റെ അപ്പൂപ്പൻ താടികൾ പറത്തി രസിക്കുകയാണ്. 'സർവകലാശാല ജനങ്ങളിലേക്ക് ' എന്ന ബാനറിൽ ചില പരിപാടികൾ നടത്തി എന്ന് കൃഷ്ണൻ അവകാശപ്പെടുന്നുണ്ട്. ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞോ ? സാംസ്കാരിക പൊങ്ങച്ചങ്ങളെ  അണിനിരത്തുന്നതിൽ ചിലർ ഇപ്പോഴും വർദ്ധിച്ച താല്പര്യം കാണിക്കുകയാണ്.


ഏറ്റവും അപ്രധാന കാര്യങ്ങൾ  അപ്രസക്തി ഒട്ടും ചോരാതെ  അവതരിപ്പിക്കുന്നതിൽ വീരാൻകുട്ടി വിദഗ്ദ്ധനാണ്! . അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ  'പ്രാർത്ഥനയുടെ ക്രമം' (മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പ് ,ഏപ്രിൽ 25) എന്ന കവിതയും വ്യത്യസ്തമല്ല. കവിക്ക് പ്രാർത്ഥിക്കാൻ ഒരു വിഷയമില്ലത്രേ . ഇലയിലെ മഞ്ഞുകണത്തിനു വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കുകയാണ്.'ചുറ്റുമുള്ള വായു ലവലേശം ഇളകാതിരിക്കാൻ 'പ്രാർത്ഥിക്കണമെന്ന് കവി വായനക്കാരോട് അഭ്യർത്ഥിക്കുകയാണ്.


ഈ കൊറോണക്കാലത്ത് ഇതുപോലെ നിസ്സാര കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് എഴുതിയിട്ടു എന്താണു പ്രയോജനം ?


പെയിൻ്റിംഗ്


സിതാര കെ.വിയുടെ പെയിൻ്റിംഗുകളെക്കുറിച്ചു ഇ.എച്ച്.പുഷ്കിൻ എഴുതിയ ലേഖനം (പ്രകാശ ഇഴകളിൽ നെയ്ത  വസ്ത്രമണിഞ്ഞ ആത്മഗതങ്ങൾ, ചിത്രവാർത്ത മാർച്ച്-ഏപ്രിൽ ) അർത്ഥസാന്ദ്രമായി. ചിത്രകലയിൽ ബിരുദാനന്തരബിരുദം നേടിയ സിതാരയുടെ 'സോളിലോക്വി' (ആത്മഗതം)എന്ന ശീർഷകത്തിൽ നടന്ന പ്രദർശനമാണ് ലേഖകൻ അവലോകനം  ചെയ്യുന്നത്.


'