Friday, April 16, 2021

അക്ഷരജാലകം/എം.കെ.ഹരികുമാർ / സന്ദിഗ്ദ്ധതയുടെ സൗന്ദര്യം -metrovartha 12 - 4-2021

 അക്ഷരജാലകം

എം.കെ.ഹരികുമാർ

9995312097

mkharikumar797@gmail.com


സന്ദിഗ്ദ്ധതയുടെ സൗന്ദര്യം


തകഴിയുടെ 'അനുഭവങ്ങൾ പാളിച്ചകൾ ' മലയാളത്തിലെ പ്രഗത്ഭ സംവിധായകരിലൊരാളായ  കെ. എസ്. സേതുമാധവൻ അതേപേരിൽ സിനിമയാക്കിയപ്പോൾ മറ്റൊരു സൃഷ്ടി നടന്നു. അത് സേതുമാധവൻ്റെ  രചനയാണ്; സേതുമാധവൻ്റെ  വായനയാണ് . തകഴിയുടെ നോവൽ വായിച്ചവരിൽ ആരെങ്കിലും അതിലെ ചെല്ലപ്പനായി സത്യനെ സങ്കല്പിച്ചിരുന്നോ ? ഷീലയെ കണ്ടിരുന്നോ ? സേതുമാധവൻ്റെ  വായനയുടെ ഫലമാണ് സത്യനും ഷീലയും .വായനയുടെ മാജിക്കാണിത്. വായന കൃതിയിൽ 'അയഥാർത്ഥമായ ', അതിശയകരമായ ചില മാനങ്ങൾ കൂട്ടിച്ചേർക്കുകയാണ്. മകളുടെ ശവകുടീരത്തിനടുത്തു വരുന്ന ചെല്ലപ്പൻ്റെ (സത്യൻ്റെ ) മൗനം സേതുമാധവൻ്റെ വ്യാഖ്യാനമാണ്. മുണ്ടശ്ശേരിയുടെയോ തായാട്ടു ശങ്കരൻ്റെയോ അല്ല .ഇത് വായനയുടെ ഗഹനത വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു. വായനയുടെ മാജിക്കിനപ്പുറം ,വായനയുടെ മാജിക്കൽ റിയലിസമാണിത്.


അറിയാത്തതിലേക്ക്


എഴുത്തുകാരൻ ദൈവമാണെന്ന്  സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന 'അനുഭവങ്ങൾ പാളിച്ചകൾ' സേതുമാധവൻ അപനിർമ്മിക്കുകയും തൻ്റെ സാഹിത്യദൈവസങ്കൽപത്തെ  അവിഷ്കരിക്കുകയുമാണ് ചെയ്തത്. എഴുത്തുകാരൻ ദൈവമാണെന്ന് ചിന്തിക്കുന്നത് ഇന്ന് ഒരു പരിമിതിയാണ്.  ആ ധാരണ എത്രയോ നൂറ്റാണ്ടുകളായി തുടരുകയായിരുന്നു.ഒരു കഥയിലെ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ഭൂതവർത്തമാന ഭാവിയെല്ലാം, എഴുതിയ ആളിൻ്റെ അധീശത്വത്തിൽ ഞെരിഞ്ഞമരുന്ന അനുഭവമാണ് എഴുത്തുകാരൻ ദൈവമാകുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്നത്.   കഥാകൃത്ത് ത്രികാലജ്ഞാനിയാണത്രേ; തൻ്റെ കഥകളുടെ ലോകത്തെങ്കിലും . ഈ വിചാരം അബദ്ധവും കാലത്തിനു നിരക്കാത്തതുമാണ് .എല്ലാം അറിയുന്നവനെന്ന അർത്ഥത്തിൽ  എഴുത്തുകാരൻ ദൈവമാണെന്ന് കരുതുന്നത് അടഞ്ഞ ചിന്തയാണ്. അത് സങ്കുചിതത്വവും അസംബന്ധവുമാണ്. പിന്നെയാരാണ് എഴുത്തുകാരൻ ? അയാൾ വെറും അന്വേഷകനാണ്. പര്യവേക്ഷകനാണെന്ന് പറയാം. ചില ഭൂഖണ്ഡങ്ങൾ കണ്ടെത്താനായി യാത്രതിരിച്ചവനാണ് ;എന്നാൽ സന്ദേഹങ്ങളാണ് ബാക്കിയാവുന്നത്. അയാൾക്ക് ഈ ലോകത്തെക്കുറിച്ചോ മനുഷ്യപ്രകൃതിയെക്കുറിച്ചോ , യാഥാർത്ഥ്യത്തെക്കുറിച്ചോ , ഭാവിയെക്കുറിച്ചോ, മരണാനന്തര ലോകത്തെക്കുറിച്ചോ ഒന്നുമറിയില്ല. ഇതായിരിക്കണം കൈമുതൽ. ഇതെല്ലാം അറിയാമായിരുന്നെങ്കിൽ അയാൾ എന്തിനു കഥ എഴുതണം എന്ന ചോദ്യമുയർന്നു വരും .അറിഞ്ഞതിൽ നിന്നും അറിയാത്തതിലേക്കുള്ള യാത്രയാണ് ഒരാളെ അൽപമെങ്കിലും  സാഹിത്യകാരനാക്കുന്നത്. 



നിഗൂഢവും അതാര്യവുമായ ഒരു ലോകത്തിൻ്റെ അതീന്ദ്രിയമായ ഭാഷയാണ് സാഹിത്യം .എഴുത്തുകാരൻ ദൈവമല്ലെങ്കിലും ,സാഹിത്യം നല്കുന്ന സൗന്ദര്യാനുഭൂതിയുടെ പാരമ്യത്തിൽ ചില എഴുത്തുകാരെയെങ്കിലും സാഹിത്യദൈവമെന്ന് വിളിക്കാം. എല്ലാത്തിനെയും സാഹിത്യമാക്കുകയും ചർച്ചയാക്കുകയും അനുഭൂതിയാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ദൈവമാണത്. എഴുത്തുകാരൻ ദൈവമല്ലെന്ന വിശ്വസിച്ച ഗബ്രിയേൽ ഗാർസിയ മാർകേസ് ഒരു സാഹിത്യ ദൈവമാണ്; ദസ്തയെവ്സ്കിയും സാഹിത്യദൈവമാണ്.


യാഥാർത്ഥ്യം എന്ന ഭാവന


തബീഷ് ഖെയ്റും സെബാസ്റ്റ്യൻ ഡൂബിൾസ്കിയും ചേർന്നെഴുതിയ 'റീഡിങ് ലിറ്ററേച്ചർ ടുഡേ' എന്ന പുസ്തകം സാഹിത്യരചനയിലേക്ക്, പല ചർച്ചകളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ, ഒരു വാതിൽ തുറക്കുകയാണ് .കവി തബീഷ് ഖെയ്ർ എഴുതിയ 'ലിറ്ററേച്ചർ ആൻഡ് ദ് ലിമിറ്റ്സ് ഓഫ് ലാംഗ്വേജ് :ആൻ എസ്സേ ഓൺ സൈലൻസസ് ആൻഡ് ഗാപ്സ് 'എന്ന ലേഖനമാണ് ആദ്യത്തേത് .പ്രമുഖ ഫ്രഞ്ച് നോവലിസ്റ്റ് സെബാസ്റ്റ്യൻ ഡൂബിൻസ്കിയുടെ 'ഇൻ ദ് മൈൻഡ് ഓഫ് ബൂർഷ്വാ റീഡർ' ഈ ഗ്രന്ഥത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ ലേഖനമാണ്‌.


വായനക്കാരൻ്റെ മരണം, നിശബ്ദത,  യാഥാർത്ഥ്യം, ഭാഷ, മാന്ത്രികത ,കതാർസിസ് തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളാണ് ഇതിൽ ചർച്ച ചെയ്യുന്നത്. പുസ്തകത്തിൻ്റെ  ഒടുവിൽ ഇരുവരും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണവും വായിക്കാം .എഴുത്ത്, സത്യസന്ധമായി പറയുകയാണെങ്കിൽ യാഥാർത്ഥ്യമെന്ന അനുഭവത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയാണെന്ന ഡൂബിൻസ്കിയുടെ വാദത്തെ അനുകൂലിച്ചുകൊണ്ട് ഖെയ്ർ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു :(പേജ് 151) .

' കൃതിയിലെ യഥാർത്ഥ്യത്തെ നിർവ്വചിക്കാതിരിക്കാനാണ് നാം ശ്രമിക്കുക. എന്നാൽ ഭാഷയ്ക്ക് വെളിയിൽ അത് സംഭവിക്കുന്നത് തടയാൻ നമുക്കാവില്ല. നമ്മൾ എഴുതുമ്പോൾ ആ യഥാർത്ഥ്യത്തിലാണ്  പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. യാഥാർത്ഥ്യത്തെക്കുറിച്ച്‌ എഴുതുകയോ പറയുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ, അതിനെ ഭാഷയിലേക്ക് വലിച്ചിടുകയാണ് നാം  ചെയ്യുന്നത്; അതിനെ മറ്റെന്തോ ആക്കിത്തീർക്കുന്നു. യാഥാർത്ഥ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ സങ്കൽപ്പം ഭാഷകൊണ്ട് സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്. അതിനാൽ അത് ഭാഗികമായി കല്പിതമാണ് ' .


രമണൻ


ചങ്ങമ്പുഴയുടെ 'രമണൻ' ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമാണോ ? അത് യാഥാർത്ഥ്യമാണെന്ന് കവി നിർവ്വചിച്ചിട്ടുണ്ടാവാം.എന്നാൽ അത്  ഭാഷയിലൂടെ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടതാണ്. ഭാഷയ്ക്ക് വെളിയിലും അതിനു  അസ്തിത്വമുണ്ട്. ഭാഷയുള്ളതുകൊണ്ടാണ് അത് യാഥാർഥ്യമായി നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നത്. ഭാഷയിൽ സ്വരൂപിക്കന്നതുമാത്രമാണ് നമുക്ക് ലഭിക്കുന്നത്.ഭാഷയിൽ  വരാത്തതോ?  അതുകൊണ്ട് രമണൻ ഒരു സാങ്കൽപ്പിക യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. അതിൽ സന്ദിഗ്ദ്ധതയുടെ അപാരസൗന്ദര്യം അനുഭവിക്കാം. വായനക്കാരൻ ഈ കല്പിതകഥയ്ക്ക്  പുറത്തു, വിട്ടുപോയ ഇടങ്ങൾ പൂരിപ്പിക്കാനാണ് ഒരുമ്പെടുന്നത്‌. തകഴിയുടെ ചെല്ലപ്പനെ സേതുമാധവൻ തിരിച്ചറിയുന്നു. ഭാഷയ്ക്കു പുറത്ത് സേതുമാധവൻ മറ്റൊരു യാഥാർത്ഥ്യം തേടുന്നു.


ഉപനിഷത്തും മാജിക്കും


 നമ്മൾ കാണുന്ന വാസ്തവികതയുടെ  മാജിക്കൽ ഘടകം ബൃഹദാരണ്യകോപനിഷത്തിൽ വായിക്കാം. ബ്രാഹ്മണം രണ്ടിൽ മഹാതപസ്വിയായ യാജ്ഞവൽക്യനോട് ജനകമഹാരാജാവ് ഇപ്രകാരം ചോദിക്കുന്നു: അങ്ങ് ദേഹം വിട്ടുപോകുമ്പോൾ എവിടേക്കാണ്  എത്തിച്ചേരുക എന്ന്. ഉടനെ യാജ്ഞവൽക്യൻ പറയുന്നു ,അങ്ങ് എവിടേക്കാണ് പോകുന്നതെന്ന് താൻ വിവരിക്കാമെന്ന് . യാജ്ഞവൽക്യൻ്റെ വിശദീകരണം ഇങ്ങനെ സംഗ്രഹിക്കാം:

 'വലത്തെ കണ്ണിലുള്ള പുരുഷനാണ് ഇന്ധൻ.ഇന്ധനെ പരോക്ഷമായി ഇന്ദ്രൻ എന്ന് വിളിക്കും. ദേവന്മാർക്ക് പ്രത്യക്ഷത്തേക്കാൾ പരോക്ഷമാണ് പ്രിയം. ഇടത്തെ കണ്ണിലുള്ള  രൂപം ഇന്ദ്രൻ്റെ പത്നിയായ വിരാട്ടാണ്. ഇവർ സംഗമിക്കുന്ന ഇടമാണ് ഹൃദയാകാശം. സിരകളിലെ രക്തമാണ് ഇവരുടെ അന്നം .ശരീരത്തിലെ നാഡികൾ ഹൃദയത്തിലാണ് ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ഇതിലൂടെ അന്നരസം ഒഴുകുന്നു. മുകളിലോട്ടുപോകുന്ന നാഡി ഇവരുടെ സഞ്ചാരപാതയാണ്. പ്രാജ്ഞനുമായി ( ലിംഗാത്മാവ് അഥവാ പ്രജ്ഞ) ഐക്യം സാധിക്കുന്ന ആളിനു  ചുറ്റുപാടുമുള്ള എല്ലാം പ്രാണങ്ങളാണ്. അതിനു നാശമില്ല. ഇതല്ല ,ഇതല്ല എന്ന് ആത്മാവ് മന്ത്രിച്ച് ,എല്ലാത്തിനെയും നിഷേധിച്ചുകൊണ്ട് ചെന്നുചേരുന്ന ഇടം ഇതാണ്' .


യാജ്ഞവല്ക്യൻ പറഞ്ഞതിൽ നിന്ന്  സ്വപ്നത്തിലും ജാഗ്രത്തിലുമുള്ള അവസ്ഥകൾ പരസ്പരം എങ്ങനെ സമന്വയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന്  മനസ്സിലാക്കാം. സ്വപ്നാവസ്ഥ എന്നത് സങ്കല്പവും ഭാവനയും ചിന്തയും അറിവുമെല്ലാം ചേർന്നതാണ്. ജാഗ്രത്ത് ഉണർന്നിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയാണ്. അതിലാണ് നാം പൊതുവേ പറയുന്ന യാഥാർത്ഥ്യമുള്ളത് .എന്നാൽ യാഥാർത്ഥ്യത്തിലെ ചോർച്ചകൾ ,കുറവുകൾ ,അവ്യക്തതകൾ നമ്മൾ പരിഹരിക്കുന്നത്  സ്വപ്നാവസ്ഥയിലുടെയാണ്. പ്രണയം  നഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരുവൻ തൻ്റെ ജാഗ്രത്തിൽ നിന്ന് പ്രണയചേഷ്ടകളുടെ കാലത്തെ ഓർമ്മിച്ചുകൊണ്ട് സ്വപ്നത്തിലൂടെ അതിജീവിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രൻ  യാഥാർത്ഥ്യം അഥവാ ജാഗ്രത്താണെങ്കിൽ ഇന്ദ്രാണി സ്വപ്നമാണ് .രണ്ടുപേരുമാണ് ഹൃദയാകാശത്തുള്ളത്. സ്വപ്നത്തിലും ജാഗ്രത്തിലും ലിംഗാത്മാവാണ് നിലനിർത്തുന്നത്. അതിനു വേണ്ടത് അന്നരസമാണ്. ലിംഗാത്മാവ് സ്വപ്നത്തിലും യാഥാർഥ്യത്തിലും മാറിമാറിവരുന്നു. അങ്ങനെ പ്രജ്ഞ നിലനിർത്തപ്പെടുന്നു.എങ്ങനെയാണ്  ശരീരത്തിൽ പ്രജ്ഞയുടെ ലീല സംഭവിക്കുന്നതെന്നാണ് യാജ്ഞവൽക്യൻ അറിയിക്കുന്നത്.ഇവിടെ യാഥാർത്ഥ്യവും മാജിക്കുമുണ്ട് .



ശരീരം ,ഒരു കളി


ശരീരവും അതിൻ്റെ അനുഭവങ്ങളും നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കുന്നത് ലിംഗാത്മാവ് ,സ്വപ്നം, ജാഗ്രത്ത് എന്നീ അറിവുകളിലൂടെയാണ്. അങ്ങനെയും ഒരു പാഠമുണ്ട്. കണ്ണുകളിൽ സ്വപ്നവും ജാഗ്രത്തുമുണ്ടെന്നും അത് ഹൃദയത്തിലുള്ളതുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യൻ സൗന്ദര്യബോധമുള്ള ഒരു ജീവിയായിരിക്കുന്നതെന്നും ബോധ്യപ്പെട്ടാൽ നമ്മുടെ കലാസങ്കല്പം മാറില്ലേ? ശരീരം എത്ര സമ്മോഹനമായ, ദീപ്തമായ, സ്മരണാർഹമായ, പ്രസക്തമായ ഒരു കളിയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമാവും. ഈ മാജിക് എങ്ങനെ എഴുതും ?ഓരോ നിമിഷത്തിലും യാഥാർത്ഥ്യവും സ്വപ്നവും മാറിമറിയുന്നു.


സ്വപ്നവും യാഥാർത്ഥ്യവും സമന്വയിപ്പിക്കുന്ന മഹത്തായ സാഹിത്യം യാജ്ഞവൽക്യൻ്റെ സത്യാന്വേഷണപരമായ ആശയങ്ങളിൽ നിന്നല്ലേ ഉദയം ചെയ്യുന്നത്. ? ഒരു ബോർഹസ് കഥാലോകം ഇങ്ങനെയല്ലേ ഉണ്ടാകുന്നത് ?


തതീഷ് ഖെയ്ർ പറയുന്നത്, എഴുതുമ്പോൾ വസ്തുനിഷ്ഠതയും വ്യക്തിനിഷ്ഠതയും അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു വെന്നാണ്. എഴുതുമ്പോൾ ഭാഷയുടെ സങ്കീർണതകളിൽ നിന്ന് ഓടി മാറുകയല്ല വേണ്ടത്;അതിൽ മുഴുകുന്നതാണ് നല്ലത്. ഒരനുഭവം, മറ്റുള്ളവരെ വഞ്ചിക്കാതെ , എങ്ങനെ എങ്ങനെ കലയിൽ ആവിഷ്കരിക്കും?


പതിറ്റാണ്ടുകളായി എഴുതുന്ന ദിവാകരൻ വിഷ്ണുമംഗലത്തിൻ്റെ കവിതകളിൽ സാരത്തെ തേടുന്ന ആത്മാവിനെയും ആത്മാവിനെ തേടുന്ന സാരത്തെയും കാണാം. വാഗർത്ഥം (മാതൃഭൂമി ആഴ്ച്ചപ്പതിപ്പ് ,ഏപ്രിൽ 17 ) എന്ന കവിത നോക്കൂ :

'ഉരുത്തിരിയുന്നുണ്ടൊരു

വാക്കെന്നുള്ളിൽ

അനാദികാലത്തിൻ

പ്രകാശരശ്മിപോൽ 

ജ്വലിക്കുന്നുണ്ടതിൽ

ഒരു സൂര്യൻ സ്വയം

തപിക്കുമാത്മാവിൻ വെളിച്ചമത്രയും

ഒരു വാക്കിന്നുള്ളിൽ

നിവർന്നു നിൽക്കുന്നു 

മഹാദ്രികൾ ,കൊടുംവനങ്ങൾ,

ദ്വീപുകൾ

അഗാധഗർത്തങ്ങൾ 

സമതലങ്ങളും ' .


കാലമുദ്രകൾ


1)ബിച്ചു തിരുമല  


മലയാളസിനിമയിൽ പാട്ടെഴുതി അമ്പതുവർഷം പൂർത്തിയാക്കിയ ബിച്ചു തിരുമലയെ എന്തിനു മറക്കണം? നീലജലാശയത്തിൽ, ഏഴു സ്വരങ്ങളും തഴുകിവരുന്നൊരു, വാകപ്പൂമരം ചൂടും, മൈനാകം കടലിൽ നിന്നുയരുന്നുവോ,ശ്രുതിയിൽ നിന്നുയരും , മിഴിയോരം നനഞ്ഞൊഴുകും, ഒളിക്കുന്നുവോ മിഴിക്കുമ്പിളിൽ  തുടങ്ങി എത്രയോ പാട്ടുകൾ !.



2)സെബാസ്റ്റ്യൻ 


ദീർഘകാലമായെഴുതുന്ന സെബാസ്റ്റ്യൻ്റെ പുതിയ കവിതാസമാഹാരമാണ് 'ഒരു ഒച്ചമാത്രം'. എന്നാൽ കവിത വെറും ഒച്ചയല്ല എന്ന് ബോധ്യമുള്ള കവിയാണ് സെബാസ്റ്റ്യൻ.



3)തോട്ടം രാജശേഖരൻ


നോവലിസ്റ്റ്  കെ. സുരേന്ദ്രൻ്റെ ജന്മശതാബ്ദിയോടനുബന്ധിച്ച് തോട്ടം രാജശേഖരൻ എഴുതിയ ലേഖനം (പ്രഭാതരശ്മി ) ശ്രദ്ധേയമായി. മരണം ദുർബലം, ഗുരു തുടങ്ങിയ കനമുള്ള  നോവലുകളെഴുതിയ സുരേന്ദ്രൻ്റെ  'ദസ്തയെവ്സ്കിയുടെ കഥ' എന്ന കൃതി ഇപ്പോഴും ഉന്നതമായി ശേഷിക്കുന്നതായി ലേഖകൻ  അനുസ്മരിക്കുന്നു.



4)ബക്കർ മേത്തല


സാംസ്കാരിക പ്രവർത്തകനും കവിയുമായ ബക്കർ മേത്തലയുടെ 'ചാള ബ്രാൽ ചെമ്മീൻ തുടങ്ങിയ മത്സ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ' എന്ന കവിതാസമാഹാരം പേരുകൊണ്ട് തന്നെ ശ്രദ്ധയാകർഷിക്കുകയാണ്.


5)സോമൻ കടലൂർ 


നവീന കവിതയിൽ ഇടപെട്ടും വിമർശിച്ചും ഇടം കണ്ടെത്തിയ കവിയാണ് സോമൻ കടലൂർ. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ബൃഹത് സമാഹാരം (കടലൂർ കവിതകൾ ,പ്ളാവില ബുക്സ് ,വില :550) പുറത്തുവന്നിരിക്കുന്നു. പുതിയ കവിതയുടെ വ്യാഖ്യാതാവുമാണ് കടലൂർ.



വാക്കുകൾ 



1) സ്നേഹമാണ് ,ബുദ്ധിയല്ല, മരണത്തേക്കാൾ ശക്തമായിട്ടുള്ളത്.


തോമസ് മൻ ,

ജർമ്മൻ നോവലിസ്റ്റ് 



2)എല്ലാത്തിലും വെച്ച് ഏറ്റവും അഗാധവും സ്വാർത്ഥവുമായ കർമ്മം ലൈംഗികതയാണ്.


അയൻ റാന്ത് ,

റഷ്യൻ - അമെരിക്കൻ എഴുത്തുകാരി



3)ഒരാളുടെ ചിന്തകളുടെ ഗുണത്തിനനുസരിച്ചാണ് ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷമുണ്ടാകുന്നത്.


മാർകസ് ഒറേലിയസ് ,

റോമൻ ചക്രവർത്തി


4)ഹൃദയത്തിൽ അഗാധമായ ദുഃഖം ഒളിപ്പിക്കുന്ന അസന്തുഷ്ടനായ വ്യക്തിയായിരിക്കും കവി.


സോറൻ കീർക്കഗോർ ,

ദാനിഷ് ചിന്തകൻ



5)സൗന്ദര്യം വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ സന്തോഷമല്ലാതെ വേറൊരു സാമഗ്രിയില്ല .


മരിയ മിച്ചൽ ,

അമേരിക്കൻ നക്ഷത്രനിരീക്ഷക



 വായന



എം.ടി. വാസുദേവൻനായരുടെ സിനിമകളിലെ കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരു വിദ്യാർത്ഥിനിയുടെ ചിന്തകളാണ് എ .ശ്യാംമോഹൻ എഴുതിയ 'എം .ടി ' (കലാപൂർണ്ണ, മാർച്ച് )എന്ന കഥയിലുള്ളത്. ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസ കൗൺസിലിങ്ങിൻ്റെ ഭാഗമായി താൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത സ്ഥാപനത്തിൽ ചെല്ലുകയാണ് ഒരു വിദ്യാർത്ഥിനി. അവിടെ എം.ടി എന്ന ബോർഡ് കാണുന്നതോടെ അവൾ ഉത്സുകയാവുന്നു. തുടർന്നുള്ള  വിചാരമാണ് കഥയിലുടനീളം പരക്കുന്നത്. അവിടെ കണ്ടത്  മാനേജിങ് ട്രസ്റ്റി (എംടി ) യെ  ആയിരുന്നു . അമൃതം ഗമയയിലെ കുറുപ്പമ്മാവനെ പോലെ തോന്നിച്ച അദ്ദേഹത്തോട് ആരണ്യകത്തിലെ അമ്മിണിയായി സ്വയം സങ്കൽപ്പിച്ച ,കഥയിലെ നായികക്ക് നീരസം തോന്നി .പഞ്ചാഗ്നിയിലെ ഇന്ദിരയും മഞ്ഞിലെ വിമലയും ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയിലെ കൃഷ്ണക്കുറുപ്പും  എന്ന് സ്വന്തം ജാനകിക്കുട്ടിയിലെ പെൺകുട്ടിയുമെല്ലാം കഥയിൽ മിന്നിമറയുന്നുണ്ട്. ഒരു ഭാഗം ഇങ്ങനെ: 'അമ്മിണിയെപ്പോലെ ചാടിത്തുള്ളി നടക്കാനും എല്ലാവരുമായും കൂട്ടുകൂടാനും കാടും കിളിയും കാട്ടാറും  ഒപ്പം കൂട്ടി കറങ്ങാനും ഞാൻ കൊതിച്ചു .കാണാൻ കൊള്ളാവുന്ന രണ്ടു ചെക്കന്മാരെയും ഞാൻ കാമിച്ചു.ഒരു നാൾ ഒരു മരത്തിനോടു മിണ്ടീം പറഞ്ഞും ഇരുന്നപ്പോഴാണ് ഞാൻ ജാനകിക്കുട്ടിയോട് അടുത്തത് ' .


എം.ടി.യുടെ സിനിമകളിലൂടെ കഥ പറയുന്ന രീതി കൗതുകകരമായി തോന്നി. പലരും ഒരേ രീതിയിൽ കഥ പറയുന്ന ഈ കാലത്ത് ഇത് ആശ്വാസമാണ് .



നജീബിനു വിഹിതം വേണം


 'പണ്ട് മണ്ണു ചുമന്ന, കക്ക വാരിയ  തീരത്ത് തന്നെ എത്തിയിരിക്കുന്നു. ഇനിയും അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും ജോലി ചെയ്യണം . പക്ഷേ ,ഇപ്പോൾ പഴയ ജോലിക്കൊന്നും സാധ്യതയില്ല. മണ്ണേറെയും കടൽ കൊണ്ടുപോയി. വാരാൻ നിരോധനവുമുണ്ട്‌. നജീബ് കുട്ടിയായിരുന്നപ്പോഴേ ഉമ്മയും ബാപ്പയും മരിച്ചതാണ്. സുഖമില്ലാത്ത പെങ്ങളെയും നോക്കാൻ ചുമതലയുണ്ട്‌'.ഇത് നജീബിൻ്റെ (കാദറിൻ്റെയും ജമീലയുടെയും മൈമുനയുടെയും നജീബ്,ഭാഷാപോഷിണി ,ഏപ്രിൽ )വാക്കുകളാണ് .ബെന്യാമിൻ 'ആടുജീവിതം' എഴുതിയത് ഈ പാവപ്പെട്ട നജീബിൻ്റെ  ഗൾഫ് ജീവിതത്തെ ആസ്പദമാക്കിയാണ്. ആടുജീവിതം വിറ്റ് നോവലിസ്റ്റ് ധാരാളം പണമുണ്ടാക്കി .എന്നാൽ നജീബ് ഇപ്പോഴും ദുരിതത്തിൽ കൈകാലിട്ടടിക്കുകയാണ്;നോവൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച് പതിനഞ്ചു വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും! . ഇത് അനീതിയല്ലേ? ആടുജീവിതത്തിൻ്റെ വിറ്റുവരവിൽ ഒരു വിഹിതം നജീബിനു അവകാശപ്പെട്ടതാണ്. മനുഷ്യത്വമല്ലേ അത്?. നജീബിനെക്കുറിച്ചു ഫീച്ചറെഴുതാൻ നടക്കുന്നവർ ഇതെങ്കിലും മനസ്സിലാക്കണം.ആടുജീവിതത്തിൻ്റെ പ്രസാധകർക്കെതിരെ നജീബ് കേസു കൊടുക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. ഈ ചൂഷണം അനുവദിക്കരുത്. അല്ലെങ്കിൽ  തനിക്കു റോയൽറ്റിയായി കിട്ടുന്ന തുകയിൽ നിന്ന് ഒരു വിഹിതം ഇനിയെങ്കിലും ബെന്യാമിൻ നജീബിനു നല്കണം. ഒരു യഥാർത്ഥ എഴുത്തുകാരനാണെങ്കിൽ ഇതു നേരത്തേ ചെയ്തേനെ . നോവലെഴുതിയതുകൊണ്ട് എഴുത്തുകാരനാവില്ല; വകതിരിവും സാമൂഹ്യബോധവുമുള്ള 'റൈറ്റർ ലൈഫ് ' ഉണ്ടായാലേ എഴുത്തുകാരനാ വൂ.


ഉദയശങ്കറിൻ്റെ കഥ 


ഒരു കാൻസർബാധിതൻ്റെ  ഭീകരമായ രോഗ ,ആത്മീയ ,അസ്തിത്വപ്രശ്നങ്ങൾ തീവ്രമായി ആവിഷ്കരിച്ച ഉദയശങ്കറിൻ്റെ ' പ്രാണനിൽ വെള്ളകീറുന്നു '(കലാപൂർണ ,മാർച്ച്) ഗാഢമായ അനുഭവമായിരുന്നു. രോഗം ഒരാളെ സത്യങ്ങൾക്ക് അഭിമുഖം നിർത്തുകയാണ്. അതുവരെ കാണാത്ത ലോകമാണത്. കഥയിലെ ഒരു ഭാഗം ഇങ്ങനെ:

'വാക്കുകൾ ജഢമായിരിക്കുന്നു .അടരാനാവാതെ ഒരപശബ്ദം പുറത്തേക്ക് വഴുതുന്നു, കഴുത്തിൽ കുരുക്കിട്ടതു പോലെ. ഈ മുറി എത്രയോ പേരെ നരകത്തിൽ വകവരുത്തിയെന്ന് പറയാനാവില്ല. എൻ്റെ പിടച്ചിൽ പിതൃക്കൾ കാണുന്നണ്ടാവാം. ഹ്രസ്വവും  നിഗൂഢവുമായ നിശ്വാസങ്ങൾക്ക്  ഒർത്ഥവും സമ്മാനിച്ചിട്ടില്ല.  നിയോഗങ്ങളുടെ ഒരു ചീട്ട്  വിഫലതയുടെ തേങ്ങലുമായി കൊണ്ടു നടക്കുന്നു , അവസാനത്തെ ആരംഭത്തിനായി .ഈ കല്ലുകുപ്പയിൽ വിടുരുന്നത് എൻ്റെ കറുത്ത റോസാപ്പൂക്കളാണ്' .


രോഗിയായതിൻ്റെ ആത്മീയാനഭവമാണ് കഥാകൃത്ത് എഴുതുന്നത് .രോഗിയെ പുറത്തു നിന്നു നോക്കുന്നതിൻ്റെ ആഖ്യാനമല്ലിത്;രോഗിയുടെ ആന്തരിക ലോകമാണ് .


മലയാള കഥാലോകം സവിശേഷമായി ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട കഥാകൃത്താണ് ഉദയശങ്കർ.മറ്റു കഥാകാരന്മാരെ പോലെയല്ല ഉദയശങ്കർ; അദ്ദേഹത്തിനു  ഭാഷയുണ്ട്.


Wednesday, April 7, 2021

അക്ഷരജാലകം/എം.കെ.ഹരികുമാർ / സ്വന്തം ചിന്ത, സ്വന്തം വായന-metrovartha, March, 2021

 അക്ഷരജാലകം 

എം.കെ.ഹരികുമാർ

9995312097

mkharikumar797@gmail.com


സ്വന്തം ചിന്ത ,സ്വന്തം വായന


'ഫ്ലവേഴ്സ് ഓഫ് ഈവിൾ' (തിന്മയുടെ പൂക്കൾ)എന്ന പേരിൽ ഫ്രഞ്ച് ഭാഷയിൽ ഒരു കവിതാസമാഹാരമുണ്ട്; പ്രമുഖനായ ചാൾസ് ബോദ്ലേർ എഴുതിയ കവിതകളാണ്. മരണം, പാപം ,ലൈംഗികത തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾ ബോദ്ലേർ തൻ്റെ സ്വാതന്ത്ര്യമുപയോഗിച്ച് കണ്ടുപിടിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്.  ഈ പുസ്തകത്തിൻ്റെ പേരിൽ കവിക്കെതിരെ വലിയ ആക്ഷേപങ്ങൾ ഉയർന്നു.തുടർന്ന് ശിക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ തിന്മയുടെ പൂക്കൾ എന്ന പ്രയോഗം ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടു .മനുഷ്യാവസ്ഥയുടെ നേർക്കുള്ള ഒരു പുതിയ നോട്ടമായി അതിനെ വിലയിരുത്താൻ ആളുണ്ടായി. സൗന്ദര്യം എവിടെ നിന്നും  സൃഷ്ടിക്കാം .തിന്മ പോലും അതിനു  സജ്ജമാണ് .തിന്മയിൽ നിന്ന് പൂക്കൾ ഉണ്ടാകാം. അതിൽ ഗന്ധവും ഉണ്ടാവും. സൗന്ദര്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിന് കവി പരമ്പരാഗത മാർഗങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കണമെന്നാണ് അദ്ദേഹം ആഹ്വാനം ചെയ്തത്. സൗന്ദര്യം വെറുമൊരു നിർമ്മിതിയല്ല. ലക്ഷക്കണക്കിന് കവികൾ കാമുകിയെ നോക്കി 'നിൻ്റെ കണ്ണുകൾ താമരയുടെ ഇതളുകൾ പോലെ മനോഹരമാണ് ' എന്ന് പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് താനും  പറയുന്നു എന്ന നിലപാട് ചീത്തയാണ്.  ലക്ഷക്കണക്കിനാളുകൾ ഉപയോഗിച്ച് നശിപ്പിച്ച ബിംബങ്ങളും ഭാഷയും വർജിക്കണമെന്നാണ് ബോദ്ലേർ പറഞ്ഞത്.അദ്ദേഹം ഒരു കാര്യം പ്രത്യേകം സൂചിപ്പിച്ചു: കവികൾ ലഹരിയിൽ ഉന്മത്തരായിരിക്കണം.  അതിന് മദ്യം തന്നെ വേണമെന്നില്ല; കവിതയോ, ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട ഒരു ഗുണമോ ആയാലും മതി.ജീവിതത്തിൽ കാലത്തിൻ്റെ ഭാരം തോളിൽ അനുഭവപ്പെടാത്ത കവി തീർച്ചയായും ലഹരി ഉപയോഗിക്കണം. എന്നിട്ട് ഒരു  സന്ദർഭത്തിൽ ലഹരിയിൽ നിന്നുണരുമ്പോൾ കവിതയിൽ ജീവിക്കുക.


ഉള്ളിലെ രാജ്യം


 അപരിചിതമായ ജീവിതാനുഭവങ്ങൾ , അറപ്പുളവാക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങൾ ,നിന്ദ്യമായ സാമഗ്രികൾ തുടങ്ങിയവയെല്ലാം സൗന്ദര്യാവിഷ്കാരത്തിനു യോഗ്യമാണ്.  ഉപയോഗശൂന്യമായി ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന മോട്ടോർ കാർ പോലും സൗന്ദര്യനിർമ്മാണത്തിന്  ഉപയുക്തമാണ്. ഈ അനുഭവമാണ് ഭാഷ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.ഇതിൽ നിന്നാണ് വാക്കുകൾ ഉണ്ടാകേണ്ടത് ;വാക്കുകൾ ഇല്ലെങ്കിൽ അത് സൃഷ്ടിക്കുക തന്നെ വേണം. ഭാഷയിൽക്കൂടി അനുഭവങ്ങൾ ഒരു രൂപമാർജിക്കുകയാണ്.ഒരനുഭവത്തിലേക്ക് നാം എത്രമാത്രം ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുന്നു എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചാണ് ഭാഷയുണ്ടാകുന്നത്.


എഴുത്തുകാർക്ക് രണ്ട് രാജ്യങ്ങളുണ്ടെന്ന് ജെർട്രൂഡ് സ്റ്റീൻ  പറഞ്ഞത് എത്രയോ ശരിയാണ്.  കരം അടയ്ക്കുകയും വോട്ട് കുത്തുകയും ട്രാഫിക് നിയമങ്ങൾ പാലിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന നമ്മൾ ജീവിക്കുന്നത് ഒരു പൊതു ഇടത്തിലാണ്; ഇത് ഒരു രാജ്യം.എന്നാൽ മറ്റേ രാജ്യം കലാകാരൻ്റെ ഉള്ളിലാണ്. ആരും അറിയാതെ ഉള്ളിൽ കൊണ്ടു നടക്കുന്ന രാജ്യമാണത്. ഒരു സൗഹൃദ സംഭാഷണത്തിൽ പ്രമുഖ വിമർക നായ കെ.പി.അപ്പൻ ഇതിനു സമാനമായ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞത് ഓർക്കുകയാണ്. സ്വന്തം ചിന്ത ,സ്വന്തം വായന എന്നിവ ഏത് ചുറ്റുപാടിലും ഒരു വ്യക്തിക്ക് ആരും അറിയാതെ കൊണ്ടുനടക്കാൻ കഴിയുമെന്നാണ് അപ്പൻ സൂചിപ്പിച്ചത്. കവികൾ ഈ ആന്തരിക രാജ്യത്തിലെ സുവിശേഷമാണ് എഴുതേണ്ടത്. അല്ലെങ്കിൽ കവിതകൾ സ്ഥൂലവും വികാരരഹിതവുമായി അധ:പതിക്കും.


ആഭ്യന്തര ജീവിതമില്ലാത്തവർ കവിത എഴുതിയതുകൊണ്ട് ഒരു പ്രയോജനവുമില്ല.ബോദ്ലേറുടെ ഇരുന്നൂറാം ജന്മവാർഷികത്തോടനുബന്ധിച്ച് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ രണ്ടു കവിതകൾ (മലബാറിലെ യുവതിക്ക്, ഭൂ ദൃശ്യം, ), വി. ആർ. സന്തോഷ്  പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയത് (മാധ്യമം ആഴ്ചപ്പതിപ്പ് ഏപ്രിൽ 5) , ശ്രമം നല്ലതാണെങ്കിലും വിജയിച്ചില്ല .ബോദ്ലേറെ ഉണ്ണുനീലിസന്ദേശത്തിലേക്ക് കൊണ്ടു പോകരുത്. വാക്കുകളുടെ അർത്ഥം പകർത്തിവച്ചാൽ പരിഭാഷയാകില്ല. വാക്കുകളുടെ അടിയിലെ വികാരവും സംസ്കാരവും അനുഭവത്തിൻ്റെ നിറവും ഉൾക്കൊള്ളണം. പരിഭാഷ ചെയ്യപ്പെട്ട കവിതയിലെ ഈ വരികൾ നോക്കൂ:


'നിൻ്റെ വൈദേശിക 

ചാരുതയാർന്ന 

സുഗന്ധം വില്ക്കാൻ

ഞങ്ങളുടെ മലിനമായ പുകമഞ്ഞിൽ

നിൻ്റെ വ്യാകുല നേത്രങ്ങളാൽ

തേടുന്നുവോ

വിദൂരമായ തെങ്ങുകളുടെ 

ശോഷിച്ച പ്രേതങ്ങളെ ! '


ഈ വരികളിൽ ബോദ്ലേറില്ല; അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ അസ്ഥികൂടമാണുള്ളത്. നേത്രങ്ങളാൽ തേടുന്നുവോ എന്നൊക്കെ എഴുതുന്നത് വൃത്തികേടാണ്.


വാക്കുകൾക്കുള്ളിലെ നാടകം


ടോണി മോറിസൺ പറഞ്ഞു , ഭാഷ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ അത് വെറും വാക്കുകളായല്ല നിൽക്കുന്നത്; വാക്കുകൾ സ്വയം ഒരു  സംഭവമാകുകയാണ്. നമ്മുടെ അനുവാദമില്ലെങ്കിലും വാക്കുകൾക്ക് സ്വന്തം ജീവിതനാടകത്തെ ജീവിപ്പിക്കാനാവും. കവിത ആന്തരിക ലോകത്തിൻ്റെ വ്യവസ്ഥയാണെന്ന് കനേഡിയൻ കവി ലിയോണാർഡ് കോഹൻ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചത് ഇവിടെ പ്രസക്തമാവുകയാണ്. തൻ്റെ അലങ്കോലങ്ങളെയും നിരാശകളെയും  ദുഃഖങ്ങളെയും ഏതോ ആത്മീയത വന്നുമൂടുകയാണെന്ന് കോഹൻ എഴുതിയത് ഈ ആന്തരിക ജീവിതത്തെ തുറന്നുകാണിക്കുന്നു. സാമ്പ്രദായിക മതമോ ആത്മീയതയോ അല്ല ഇവിടെ വിവക്ഷ. അകം കാഴ്ചകളുടെ ഏകാന്തവും ദൈവികവും സൗന്ദര്യാത്മകവുമായ ഒരു തലമാണിത്.


പ്രദീപ് രാമനാട്ടുകര എഴുതിയ 'പന്തുകളുടെ കളി ' (മാധ്യമം ,മാർച്ച് 29 ) യിലെ  ഈ വരികൾ നോക്കാം:


 'എത്ര തോറ്റാലും 

കളിക്കണമെന്ന നിയമത്തിനെ തീക്കൊള്ളികൊണ്ട് തോൽപ്പിച്ച

പ്രഭാകരൻ

കെട്ടിമേയാത്ത പുരയുടെ അവസാനത്തെ ഓർമ്മകൾ 

ഒറ്റക്കുതിപ്പിൽ 

ഹെഡ് ചെയ്യും'.


ദരിദ്രനായ ഒരു ഫുട്ബോൾ കളിക്കാരൻ തൻ്റെ ഹെഡിൽ അയാളുടെ ഭൂതകാലത്തെ മുഴുവൻ അവിടെ ഉപേക്ഷിക്കുകയാണെന്ന് കവി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് വേറൊരു ഭാഷയിലാണ്.


ഒരു നോട്ടം


എൽസ നീലിമ മാത്യു എഴുതിയ 'നിലക്കണ്ണാടി'( എഴുത്ത്, ഒക്ടോബർ) എന്ന കവിതയിലെ വരികളിൽ വാക്കുകൾക്കുള്ളിലെ പറയപ്പെടാത്ത സത്യം ആവിഷ്കരിക്കാനാണ് ശ്രമം. 


'എല്ലാവരും എന്നെ നോക്കാറുണ്ട്. എന്നെക്കാണാനല്ല;

എന്നിൽ തെളിയുന്ന 

അവരെത്തന്നെ കാണാൻ അവനവനിലേക്ക് നോക്കാൻ അറിയാത്തവർക്ക് 

അവരെന്താണെന്ന് 

കാണിച്ചു കൊടുത്ത്

ഒന്നും മിണ്ടാതെ 

ഒരു കാഴ്ചക്കാരി മാത്രമായി 

ഞാനിങ്ങനെ....'


നോട്ടം ആ വാക്ക് മാത്രമല്ല;അതിനുള്ളിൽ മനുഷ്യാവസ്ഥയുടെ ദുരന്തനാടകമുണ്ട്. സ്നേഹിക്കുന്നത് നമ്മെത്തന്നെയല്ലേ ?


പി.ബി.ഋഷികേശൻ്റെ കവിതകളെപ്പറ്റി സിജി.വി.എസ് എഴുതിയ  'കവിതയുടെ കാലിഡോസ്കോപ്പിലൂടെ കാലദർശനം' (മലയാളം മാർച്ച് 29) എന്ന ലേഖനം ഈ സന്ദർഭത്തിൽ  പരാമർശിക്കേണ്ടതുണ്ട്. മരണത്തെ ഹൃദ്യമായി ആവിഷ്കരിക്കുന്നതിൽ ഋഷികേശനു പ്രത്യേക സിദ്ധിയുണ്ട്.


'പറക്കാൻ കഴിയുക

പക്ഷിയാവുക ,യില -

ത്തളിരാവുക,യതിൽ

സൂക്ഷ്മജീവിയാവുക, 

ജീവനാളമാവുക വീണ്ടും '


കടൽ പോലെ മറവി


ഈ ജന്മപരമ്പരകളിൽ നാമോരുത്തരും നിസ്സഹായമായി തുഴയുകയാണ്. മൃത്യുവിൻ്റെയും ജനനത്തിൻ്റെയും ഇടയിലുള്ള അറിവുകൾ വാസ്തവത്തിൽ ,ഈ പ്രാപഞ്ചിക മഹാകാലത്തിൽ ,യാതൊരു അർത്ഥവും നേടുന്നില്ല .പൊരുളുകളാണെന്ന് നാം വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഓരോന്നും കടൽപോലെ  വിസ്തൃതമായ മറവിയുടെ വലയ്ക്കുള്ളിൽ നിരാസ്പദമായിരിക്കുകയാണ്.ഇവിടെ കവി ജീവനാളമാവാൻ കൊതിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ പ്രപഞ്ച ലീലയിൽ ഒരു കണമായി തുടരാനുള്ള ആഗ്രഹമാണ് .


അമെരിക്കൻ കവി ഓഗ്ഡൺ നാഷ് എഴുതിയ 'എൻ്റെ വാലൻ്റൈന് ' (മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പ് ,ഏപ്രിൽ 3) (പരിഭാഷ: ലോപ) എന്ന കവിതയും   അന്തരംഗസുവിശേഷത്തെ വാക്കുകളിലൂടെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിൻ്റെ ചിത്രമാണ് നല്കുന്നത്. 


'നിന്നെ ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നു , താറാവിനൊരേടത്ത് 

നീന്തിയെത്തുവാനായി 

ക്കഴിയുന്നതിലേറെ 

നിത്യവുമൊരേ മട്ടു 

തുടരും ചീട്ടിൻകളി -

മടുക്കുന്നതിലേറെ.

പല്ലുവേദനകൊണ്ട് പിടഞ്ഞു -

പിടഞ്ഞൊരാൾ പുളയുന്നതിലേറെ കപ്പിത്താൻ കടലിനെ 

വെറുക്കുന്നതിലേറെ '.


പ്രണയത്തെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ


ഇവിടെയും കവി വാക്കുകൾ സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുകയാണ്. മനുഷ്യൻ വാക്കിൻ്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം അറിയാനും അത് ഉറപ്പിക്കാനുമാണ് പാടുപെടുന്നത്. തൻ്റെ പ്രണയം ഇല്ലാതായെങ്കിലോ എന്ന് ഭയമുള്ളതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ നിന്നെ പ്രേമിക്കുന്നു എന്ന് പറയേണ്ടി വരുന്നത്.ഈ വാക്കുകൾക്ക് പ്രണയത്തെ ഉൾക്കൊള്ളാനുള്ള ശേഷിയുണ്ടെന്ന് നമ്മൾ വിശ്വസിക്കുന്നു. എന്നാൽ വാക്കുകൾ നിസ്സഹായമാണ്. യഥാർത്ഥത്തിലുള്ളത്  വാക്കുകൾക്കിടയിൽ എവിടെയോ ഉണ്ടാകാം. അതിനു സ്ഥിരതയില്ല .


ദൈവം ഒരു കെണി ഒപ്പിച്ചിരിക്കയാണ്.  ആവശ്യമുള്ളത് , യോഗ്യമായത് , ഇഷ്ടമുള്ളത് മുന്നിൽ വച്ചുതന്നാലും നമ്മളത് സ്വീകരിക്കില്ല. വേണ്ട പോലെയല്ല ക്രമീകരിച്ചത്, പ്രദർശിപ്പിച്ചത് എന്നെല്ലാം പരാതി പറയും .ആഹ്ലാദം കിട്ടുമായിരുന്ന  സന്ദർഭങ്ങളെല്ലാം, ഈ കെണിയിൽപ്പെട്ടതിൻ്റെ ഫലമായി നഷ്ടപ്പെടുത്തിക്കളയുന്നു. യുക്തിയില്ലാതെ നിശ്ശബ്ദത പാലിച്ചും  നഷ്ടപ്പെടുത്തിയും അകന്നിരുന്നും  ജീവിതം അർത്ഥശൂന്യമാക്കാൻ മുൻകൈയെടുക്കുന്നു.


ചെറുപ്പമായിരിക്കാൻ ഒരിക്കലേ  കഴിയൂ; എന്നാൽ എത്ര കാലം വേണമെങ്കിലും അപക്വമായി തുടരാനാവുമെന്ന ഓഗ്ഡൺ നാഷിൻ്റെ വാക്കുകൾ ആർക്കും പ്രചോദനമാകേണ്ടതാണ്.


വാക്കുകൾ 


1)എനിക്ക് കോമഡി രംഗമൊരുക്കാൻ ഒരു പാർക്കും ഒരു പോലീസുകാരനും  സുന്ദരിയായ ഒരു പെണ്ണും ഉണ്ടായാൽ മതി.


ചാർളി ചാപ്ലിൻ,

ഇംഗ്ലീഷ് ചലച്ചിത്രകാരൻ


2)നമ്മളെ നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആരോ ഉണ്ടെന്നു ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു .നിർഭാഗ്യകരമെന്നു പറയട്ടെ, അത് സർക്കാരാണ്.


വൂഡി അല്ലൻ,

അമെരിക്കൻ ചലച്ചിത്രകാരൻ


3)നിങ്ങളുടെ ശത്രു ഒരു തെറ്റു ചെയ്യുമ്പോൾ അവനെ തടസ്സപ്പെടുത്തരുത്.


നെപ്പോളിയൻ ബോണപ്പാർട്ട്,

ഫ്രഞ്ച് ചക്രവർത്തി


4)ചലച്ചിത്രം ഒരു കഥയെക്കാൾ സംഗീതമായാണ് അനുഭവപ്പെടേണ്ടത്. മാനസികാവസ്ഥകളുടെയും വികാരങ്ങളുടെയും ഒരു മുന്നേറ്റമാണത്. അതിൻ്റെ പ്രമേയവും അർത്ഥവുമെല്ലാം പിന്നീടാണ് പ്രസക്തമാകുന്നത്.


സ്റ്റാൻലി കുബ്രിക്ക് ,

അമെരിക്കൻ ചലച്ചിത്രകാരൻ


5)ലോകം എല്ലാം തികഞ്ഞതല്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ് ഒരു കലാകാരനു പ്രസക്തിയുണ്ടാകുന്നത്. ലോകം പൂർണമായാൽ പിന്നെ കലയില്ല. ആളുകൾ കലയിലൂടെ സന്തോഷം തേടാൻ ശ്രമിക്കുകയില്ല.


ആന്ദ്രേ തർക്കോവ്സ്കി ,

റഷ്യൻ ചലച്ചിത്രകാരൻ


കാലമുദ്രകൾ 


1)വി. പി. ശിവകുമാർ 


വി.പി.ശിവകുമാർ ശരിക്കും കഥയിലെ  ജീനിയസ് ആയിരുന്നു.മന്ത് , പന്ത്രണ്ടാം മണിക്കൂർ ,രാത്രി ,മൂന്നു കഥാപാത്രങ്ങൾ ,യക്ഷി തുടങ്ങിയ കഥകൾ വായിച്ചാൽ ഇത് ബോധ്യപ്പെടും. അദ്ദേഹത്തിന് പിന്തുടർച്ചക്കാരില്ല.


2)വി.ടി.വാസുദേവൻ


സാമൂഹ്യവിപ്ലവകാരിയായ വി.ടി.ഭട്ടതിരിപ്പാടിൻ്റെ നൂറ്റി ഇരുപത്തിയഞ്ചാം ജന്മവാർഷികത്തിൽ മകൻ വി.ടി.വാസുദേവൻ ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നു: മനുഷ്യപ്രകൃതിയെ കെട്ടിവിരയുന്ന ആചാരങ്ങളുടെ ചങ്ങല എത്രതന്നെ പുരാതനവും പാവനവും  ദിവ്യവുമായിരുന്നാലും ,അബലകളായ അന്തർജനങ്ങൾക്ക് പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞ് പുറത്തുചാടാനും ജന്മാവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാനും ശിരസ്സുയർത്താനും കഴിയണമെന്ന് അച്ഛൻ ആശിച്ചിരുന്നു.


3) പി.എ.ദിവാകരൻ


കഥാകാരി രാജലക്ഷ്മിയുടെ ശിഷ്യനും കഥാകാരി മാനസിയുടെ ജേഷ്ഠസഹോദരനുമായ കഥാകൃത്ത് പി.എ.ദിവാകരൻ സംവിധായകൻ അരവിന്ദനെ അനുസ്മരിച്ചുകൊണ്ടെഴുതിയ  ലേഖനം പുതുമയുള്ളതായിരുന്നു. ദിവാകരൻ്റെ തിരക്കഥയിൽ അരവിന്ദൻ ഒരു സിനിമ ആലോചിച്ചു വരുകയായിരുന്നു; അതിനിടയിലായിരുന്നു അന്ത്യം.


4)ബിജു കാഞ്ഞങ്ങാട്


ചിത്രകലയുമായി ആത്മൈക്യം സ്ഥാപിക്കുന്ന കവിതകളാണ് ബിജു കാഞ്ഞങ്ങാട് എഴുതുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ  'നിന്നോട് സംസാരിച്ചു വൈകിയേറെ ' എന്ന കവിതയിൽ (കലാപൂർണ)ഡച്ച് ചിത്രകാരനായ വിൻസൻ്റ് വാൻഗോഗിൻ്റെ ഛായാചിത്രങ്ങളാണ് വിഷയം. മൂളിപ്പാട്ടു പോലും പാടാത്ത വാൻഗോഗ് നിറങ്ങളുടെ ക്രമത്തിലേക്ക്  സംഗീതത്തെ മാറ്റിപ്പാർപ്പിച്ചുവെന്ന് കവി കുറിക്കുന്നു.


5)വിശ്വമംഗലം സുന്ദരേശൻ


വെറുപ്പോ പകയോ നീരസമോ തീണ്ടാത്ത ശുദ്ധകവിയാണ് വിശ്വമംഗലം സുന്ദരേശൻ. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ' നമ്മളുകൊയ്യും വയലെല്ലാം ' എന്ന സമാഹാരം (പ്രഭാത് ) പുറത്തുവന്നിരിക്കുന്നു. സാമൂഹ്യ,രാഷ്ട്രീയ നീതിയിലധിഷ്ഠിതമായ വീക്ഷണങ്ങളാണ് സുന്ദരേശൻ്റെ  കവിതകളെ നിറയ്ക്കുന്നത്‌.


വായന


സുനിൽ പി. ഇളയിടം തനിക്ക് ധാരാളം ശത്രുക്കളുണ്ടെന്ന് തട്ടിവിട്ടിരിക്കുന്നു. (മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പ്, ഏപ്രിൽ 10) സംഘപരിവാർ, ഇസ്ലാമിസ്റ്റുകൾ, ഉത്തരാധുനികർ , യുക്തിവാദികൾ സ്വത്വരാഷ്ട്രീയക്കാർ തുടങ്ങിയവരൊക്കെ ശത്രുക്കളാണത്രേ! . മാത്രമല്ല, അദ്ദേഹം അതിനെ 'അസൂയാവഹമായ ശത്രുനിര ' എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചു പുളകം കൊള്ളുകയാണ്! .ഇതൊക്കെ സുനിലിനു വെറുതെ തോന്നുന്നതാണ്.സുനിലിനെ ശത്രുവാക്കേണ്ട ഒരു സാഹചര്യവും ഇവിടെയില്ല. ഒരു ശരാശരി കോളജ് അധ്യാപകനു അസാധ്യമായതൊന്നും  സുനിൽ ചെയ്യുന്നില്ല. സുനിലിൻ്റെ യൂട്യൂബ് വീഡിയോകളും പരിപാടികളുമെല്ലാം പാർട്ടി പിന്തുണയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ളതാണ്‌. അതുകൊണ്ടുതന്നെ സുനിലിനു  യാതൊരു സ്വാതന്ത്ര്യവുമില്ല. പാർട്ടിയുടെ പിന്തുണയിൽ വേദികൾ കിട്ടുന്നു;പത്രങ്ങളിൽ ഇടം കിട്ടുന്നു. ഇത് ലജ്ജാകരമല്ലേ ? ഒരു സ്വതന്ത്ര ബുദ്ധിയാവുന്നിടത്താണ് സാംസ്കാരിക പ്രവർത്തനം അർത്ഥവത്താകുന്നത്.


ശബരിമലയെ കേന്ദ്രീകരിച്ചും  ഹിന്ദുക്കളെ ആക്ഷേപിച്ചുമാണ്  സുനിലിൻ്റെ പ്രസംഗങ്ങൾ തുടക്കത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടത്.അതാകട്ടെ കൃത്രിമമായി നേടിയ പ്രചാരമാണ്. പ്രസംഗം ഷൂട്ട് ചെയ്ത്  യൂട്യൂബിലിട്ടു.അത് പ്രചരിപ്പിക്കുന്നവർ ആരായിരിക്കുമെന്ന് ഊഹിക്കാമല്ലോ. പ്രസംഗം യുട്യൂബിലിടാൻ ബോധപൂർവ്വമായ ശ്രമം നടന്നു.അതുകൊണ്ടാണ് പ്രചരിപ്പിക്കപ്പെട്ടത്. സ്വാഭാവികമായി പ്രസംഗങ്ങൾ യുട്യൂബിൽ വരുകയില്ല. അങ്ങനെ വന്നിരുന്നെങ്കിൽ സുകുമാർ അഴീക്കോട് ,എം.എൻ.വിജയൻ തുടങ്ങിയവരുടെ പതിനായിരം  പ്രസംഗങ്ങളെങ്കിലും യൂട്യൂബിൽ കണ്ടേനെ .അങ്ങനെ സംഭവിച്ചില്ലല്ലോ.


സുനിലിനു വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ചിന്തയുമില്ല. പലരും പറഞ്ഞതു ഉദ്ധരിക്കുന്നത് കാണാം. അതാകട്ടെ ,സ്വന്തം ചിന്തയുടെ അഭാവത്തിൽ പൊങ്ങുതടികളായി ശേഷിക്കുകയാണ്. സമകാല ധൈഷണികജീവിതത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്ന ഒരാലോചനയും സുനിലിൻ്റെ പക്കലില്ല .പക്ഷേ, തനിക്ക് ശത്രുക്കളുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം ആഹ്ളാദിക്കുകയാണ്! .


പണിക്കരുടെ കഥ 


ജി. എൻ. പണിക്കർ തൻ്റെ 'വളരെ ചെറിയ ഒരുപകാരം ' എന്ന കഥ (1980) എം. മുകുന്ദൻ്റെ 'ഡൽഹി 81 ' (1981)എന്ന കഥയ്ക്ക് പ്രേരണയായിട്ടുണ്ടെന്ന് സമർത്ഥിക്കുന്ന ലേഖനമാണ് 'വളരെ ചെറിയ ഒരുപകാര 'ത്തിൻ്റെ പേരിൽ ' ( സാഹിത്യവിമർശം, ഏപ്രിൽ ).


പണിക്കരുടെ കഥയിൽ, തിരുവനന്തപുരത്ത് സമ്പന്നരായ ഏതാനും യുവാക്കൾ ഒരു പാവപ്പെട്ട യുവതിയുടെ വീട്ടിൽ കയറി അവരെ ബലാത്സംഗം ചെയ്യുന്നതും ഒരു വൃദ്ധനെ അടിച്ചുകൊല്ലുന്നതുമാണ് വിഷയം. സംഭവം നടക്കുമ്പോൾ ആ പ്രദേശത്തെ ധനികരും പരിഷ്കാരികളുമായ താമസക്കാരെല്ലാം അത് വീടിനുള്ളിൽ നിന്ന് കണ്ടുരസിക്കുകയായിരുന്നു.മുകുന്ദൻ്റെ കഥയിൽ, ഭർത്താവിനും കുഞ്ഞിനുമൊപ്പം ദൽഹിത്തിലെത്തിയ ഒരു സ്ത്രീ ആക്രമിക്കപ്പെടുന്നതാണ് വിവരിക്കുന്നത്. അവളെ കുറ്റിക്കാട്ടിൽ കൊണ്ടുപോയി ഗുണ്ടകൾ ബലാത്സംഗം ചെയ്യുകയാണ്. ഈ സംഭവം കണ്ട ഡൽഹിയിലെ ചില പ്രമാണിമാർ വീട്ടിനുള്ളിലിരുന്ന് നോക്കിരസിക്കുകയായിരുന്നു.പണിക്കർ ലേഖനത്തിൽ സൂചന തരുന്നത് തൻ്റെ കഥയെ അനുകരിച്ചാണ് മുകുന്ദൻ കഥയെഴുതിയതെന്നാണ്. രണ്ടു കഥയും വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണമെന്നാണ് പണിക്കർ അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നത്.


Wednesday, March 31, 2021

അക്ഷരജാലകം/എം.കെ.ഹരികുമാർ / ദൈവികമായ അസന്തുഷ്ടി /metrovartha 29-3-2021

 

അക്ഷരജാലകംlink
എം.കെ.ഹരികുമാർ
9995312097
Email:mkharikumar797@gmail.com

ദൈവികമായ അസന്തുഷ്ടി

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ അത്ഭുതപ്രതിഭ എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന എഴുത്തുകാരിയാണ് റേച്ചൽ കഴ്സൺ (1907 - 1964 ). അവർ കടലിനെക്കുറിച്ച് മൂന്നു പുസ്തകങ്ങൾ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്: അണ്ടർ ദ് സീ വിൻഡ് ,ദ് സീ എറൗണ്ട് അസ്, ദ് എഡ്ജ് ഓഫ് ദ് സീ ' .

സമുദ്ര ജൈവമേഖലയെക്കുറിച്ച് പഠനം നടത്തിയ അവർ അമെരിക്കയിലെ  ബ്യൂറോ ഓഫ് ഫിഷറീസിലായിരുന്നു സേവനം ചെയ്തത്. 1962 ൽ കഴ്സൺ  എഴുതിയ 'സൈലൻറ് സ്പ്രിംഗ്'  ലോകജനതയുടെ ദരിദ്രമായിരുന്ന പരിസ്ഥിതിബോധത്തെ ഉജ്ജ്വലമായി തട്ടിയുണർത്തുകയാണ് ചെയ്തത്.മണ്ണിനെയും പ്രകൃതിയെയും കൊല്ലുന്ന രാസവസ്തുക്കൾക്കെതിരെ മാനവരാശിക്കു വേണ്ടി പോരാടിയ മഹാമനസ്കയാണ് കഴ്സൺ. ഇന്ന് പരിസ്ഥിതിവാദികളെ മാത്രമല്ല ,പാരിസ്ഥിതികാവബോധം നേടാനാഗ്രഹിക്കുന്ന ഏതൊരാൾക്കും കഴ്സൻ്റെ പുസ്തകങ്ങൾ  ദിശാസൂചിയാണ്.

ശാസ്ത്രജ്ഞയായിരിക്കെ ,അവർ വലിയ എഴുത്തുകാരിയാകണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു.സാഹിത്യത്തെപ്പറ്റി  ലോകത്ത് ലഭിക്കാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ആശയങ്ങൾ അവർ മനസ്സിലാക്കി ;ചിലത് സ്വന്തമായി സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്തു .'സൃഷ്ടിയുടെ വേളയിൽ  ഞാൻ മറ്റെല്ലാ ലോകങ്ങളിൽനിന്നും വേർപെടുത്തപ്പെടുകയാണ്' എന്ന് അവർ എഴുതിയത് ഇതിനു തെളിവാണ്. 'മുമ്പൊരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു ലോകത്തിലേക്ക്  എത്തിച്ചേരുകയാണ് രചനാപ്രക്രിയയിൽ സംഭവിക്കുന്ന 'തെന്ന്  അവർ പറഞ്ഞു .

കടലും കവിതയുമായുള്ള ബന്ധം  കഴ്സൺ സ്വന്തം നിലയിൽ കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു.അവർ ഇങ്ങനെ എഴുതി: 'കാറ്റ് ,കടൽ, തിരകൾ എന്നിവയൊക്കെ അതുപോലെ തന്നെ ഉണ്ടാവും. അവയിൽ അത്ഭുതമോ ,സൗന്ദര്യമോ, മഹത്വമോ ഉണ്ടെങ്കിൽ ശാസ്ത്രം അത്  കണ്ടുപിടിച്ചേനെ. അവയിൽ ആ ഗുണങ്ങളില്ലെങ്കിൽ ശാസ്ത്രത്തിനു സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കാനാവില്ല . ഞാൻ കടലിനെക്കുറിച്ചെഴുതിയ പുസ്തകത്തിൽ കവിതയുണ്ടെങ്കിൽ ,അത്  ബോധപൂർവ്വം സൃഷ്ടിച്ചതാണ്.എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ ഒരാൾക്കും കവിതയെ വിട്ടുകളഞ്ഞിട്ട് കടലിനെക്കുറിച്ച് സത്യസന്ധമായി എഴുതാനാവില്ല' .

സമ്മോഹനമായ അനുഭൂതി

ജ്ഞാനത്തിൻ്റെയും വികാരത്തിൻ്റെയും ഇടയിലെ സമ്മോഹനമായ ഒരു അസ്തിത്വാനുഭൂതിയാണ് എഴുത്തിൽ പ്രകടമാകേണ്ടത്. ആധുനികതയെന്നോ പുരാതനമെന്നോ  ഉള്ള വിഭജനങ്ങളെ അപ്രസക്തമാക്കുന്നത് ഈ സമ്മോഹനപ്രവാഹമാണ്.രഘുനാഥ് പലേരിയുടെ 'മറന്നുപോയച്ഛാ' (മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പ് ,ഏപ്രിൽ മൂന്ന്) ,സബീന എം.സാലിയുടെ 'വസന്തത്തിലെ ചെറിമരങ്ങൾ'(മാധ്യമം ആഴ്ചപ്പതിപ്പ് ,മാർച്ച് 15)എന്നീ കഥകൾ എന്നെ പ്രതീക്ഷകളുടെ താമരനൂലുകൾകൊണ്ട് ചുറ്റിവരിഞ്ഞു.  കഥയിൽ മാത്രമല്ല ജീവിതത്തിലും ഈ രചനകൾ പ്രത്യാശ നല്കി. ക്ഷുദ്രവും ദുർബ്ബലവുമായ  കഥാസന്ദർഭങ്ങളുമായി വന്നു താൽക്കാലികമായ പിന്താങ്ങലുകൾ  നേടുന്നവരുണ്ട്. എന്നാൽ അവരുടെ പേരുകൾ പോലെ കഥകൾ സുന്ദരമാകാറില്ല . ജീവിതത്തെ അതിശയകരമായി കാണാനുള്ള ഒരു മാനസിക സവിശേഷത ഉണ്ടെങ്കിലേ ഇതുപോലെ പ്രത്യാശ തരുന്ന കഥകൾ എഴുതാനൊക്കൂ .

രഘുനാഥ് പലേരി  അനുഭവങ്ങളുടെ സാമ്രാജ്യത്തിലെ സ്ഥിരവാസത്തിലൂടെ ആവുന്നത്ര പക്വത ആർജിച്ച കഥാകൃത്താണ്. അദ്ദേഹം മനുഷ്യമനസ്സിനെ ഒരു വസന്തകാല ആരാമം പോലെയോ , ചില വിനോദസഞ്ചാരകേന്ദ്രങ്ങളിൽ കാണുന്ന ഉയരമുള്ള യൂക്കാലിപ്റ്റസ് മരങ്ങൾ ആകാശത്തെ പശ്ചാത്തലമാക്കി രചിക്കുന്ന കവിത പോലെയോ ,അധികമൊന്നും  ഇലകളില്ലാതെ, ഒറ്റയ്ക്ക് എന്ന പോലെ താഴ്വരകളിൽ ഉയർന്നു വളർന്നു നിൽക്കുന്ന ചില പേരറിയാത്ത മരങ്ങളുടെ അനാസക്തമായ, പുരാതനമായ പൗരോഹിത്യം പോലെയോ മനുഷ്യത്വത്തെ ഉദാത്തമാക്കി അനുഭവിപ്പിക്കുകയാണ് കഥാകൃത്ത്.

മനുഷ്യനും ദൈവമാണ് .കാരണം, അവൻ സൃഷ്ടിക്കുന്നവനാണ്. കലയിലും ശരീരത്തിലും  പ്രത്യുൽപാദനം നടത്തുന്നു.മനുഷ്യനു  മഹത്തായ കല സൃഷ്ടിക്കാനറിയാമല്ലോ. അത് വിസ്മയമാണ്. അവൻ സന്താനങ്ങളെയും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. രണ്ടർത്ഥത്തിലും അവൻ സൃഷ്ടികർത്താവാണ്. അവനു  മരിക്കാനറിയാം ;സ്വയം മരിക്കുന്ന എത്ര ജീവികളുണ്ട് ?അവനു   പ്രവചിക്കാനറിയാം,നാളെയെ. അവനു   ആരാധിക്കാനറിയാം, ദൈവത്തെ. ദൈവത്തിൻ്റെ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങൾ നിർവ്വചിക്കാൻ എത്ര ജീവികൾക്ക് അറിയാം ?പലേരിയുടെ കഥയിൽ മനുഷ്യൻ ദൈവപാതയിലാണ്. ദൈവമാകാൻ മനുഷ്യൻ തീരുമാനിച്ചാൽ അവനെ ആർക്കും തടയാനാവില്ല. അവൻ ഭൗതിക ജീവിതത്തെ തന്നെ മാന്ത്രികശക്തികൊണ്ട്   വിസ്മയിപ്പിക്കുന്നു. യാഥാർത്ഥ്യം ,മറ്റു പലതുമെന്നതു പോലെ ,ഒരു പൂവാണ്‌. അതിൻ്റെ പിന്നിലേക്ക് പോയാൽ ഒരു മരം തന്നെ കണ്ടെത്താം.

സായന്തനങ്ങളിലെ പക്ഷികൾ

പലേരിയുടെ കഥയിലെ അച്ഛനും മകളും മനുഷ്യമനസ്സുകളുടെ ഉള്ളിലെ നന്മയുടെ പൂമരങ്ങൾ കണ്ട്  ചിരിക്കുകയാണ് .അവർക്ക് വ്യാസനെപ്പോലെ ദിവ്യചക്ഷുസ്സുകൾ ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു.ഓർമ്മയുടെ രസമുകുളങ്ങൾ വിടരുമ്പോൾ ഭൂതകാലത്തിൻ്റെ  നിർവ്വചിക്കാനാവാത്ത മധുരം സിരകളിലാകെ പടരുകയാണ്. വീട് എത്ര സുന്ദരമാണ്! . വീട്ടിലെ അംഗങ്ങളുടെ വർത്തമാനങ്ങളും ചിരികളും പാഴായി പോകുന്നില്ല. അത്  എത്ര വർഷം കഴിഞ്ഞാലും ,ഈ കഥയിലെ ഇന്ദ്രേടത്തിയുടെ മനസ്സിലൂടെ എന്നപോലെ, ഹേമന്ത സായന്തനങ്ങളിലെ പക്ഷിപ്പറക്കലുകളായി ,സൗന്ദര്യമായി  ഉയിർകൊള്ളുന്നു. ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ ദൈവത്തെ പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയാം. ചെറിയ ലോകങ്ങൾ ദൈവത്തിൻ്റെ സൂത്രപ്പണികൾകൊണ്ട് സുന്ദരമായിരിക്കും; സങ്കീർണതകളെ  സമർത്ഥമായി ഒളിപ്പിച്ചിരിക്കും .സായാഹ്നങ്ങളിൽ പ്രസാദസൗഖ്യം നല്കിയേക്കാവുന്ന ഒരു മേഘത്തുണ്ടു പോലും നമ്മെ കുടുംബ ബന്ധങ്ങളുടെ കുരുക്കുകൾ അഴിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു.

'ഇന്ദിരേടത്തി അവിടിരുന്നതോണ്ടാ  കുമ്പളം വരയ്ക്കാനായത് .അതാ സത്യം. ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ ,മനുഷ്യൻ ഒരത്ഭുതാ .അവൻ നിൽക്കുന്നിടം സുന്ദരം .അതറിയാത്തതും  അവനുമാത്രം ' എന്ന് കഥയിലെ വാസൂട്ടൻ പറയുന്നത് വലിയ സത്യമാണ്. വാസൂട്ടൻ്റെ മറ്റൊരു നിരീക്ഷണം ഇങ്ങനെയാണ്:
'കാലിഡോസ്കോപ്പ് ഒരെണ്ണം ണ്ടായിരുന്നു നന്ദൂന് .അത് കണ്ണില് വയ്ക്കാതെ ഞാനവനെ കണ്ടിട്ടില്ല. എല്ലാര്ടെ കയ്യിലും അതുണ്ടാവില്ല. ജനിക്കുമ്പോഴേ ഒരു ബോണസ് പോലെ അത് കിട്ടണം . അതില്ലാത്തോർക്ക് ജീവിതം കഷ്ടാ' .വാസൂട്ടൻ്റെ ഈ കാഴ്ചപ്പാട് ജീവിതത്തെ വിപുലമാക്കുന്നു.

ഒരേ ജീവിതത്തെ തന്നെ, കാലിഡോസ്കോപ്പിലെന്ന പോലെ വീണ്ടും വീണ്ടും കുലുക്കിയിട്ട് നോക്കിയാൽ പുതിയ വർണ്ണാഭമായ വളപ്പൊട്ടുകൾ കാണാം. ഏകപക്ഷീയമനസ്സും സങ്കുചിതത്വവും റദ്ദായിപ്പോകാൻ ഇത് സഹായിക്കും. ഇന്ദിരേടത്തിയുടെ അച്ഛൻ പറയുന്ന വാക്കുകളും ശ്രദ്ധേയം: 'മരവും  മലയും പാടവുമെല്ലാം തലപൊന്തിച്ചു നോക്കും.പുഴ അടുത്തേക്ക് വന്നു പാദം തടവും .ചില നേരം മൂർധാവും തൊടും ' .
നെരൂദയുടെ ചുംബനങ്ങൾ

സബീന എം. സാലിയുടെ 'വസന്തത്തിലെ ചെറിമരങ്ങൾ' ചിലിയൻ കവി പാബ്ളോ നെരൂദയുടെ  ഒളിവുജീവിതവും അവിടേയ്ക്ക് ഫ്ലോറൻസിയ ലൊസാനോ എന്ന ഗവേഷണ വിദ്യാർഥി കടന്നുവരുന്നതുമാണ് വിവരിക്കുന്നത് .ചിലിയൻ പശ്ചാത്തലം ഈ കഥയിൽ ലിറ്റ്മസ്  പേപ്പർ കൊണ്ട് ഒപ്പിയെടുത്തിരിക്കയാണ്. നെരൂദയെ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ സകല പ്രണയചേഷ്ടകളോടെയും അന്തരംഗ ഭ്രാന്തുകളോടെയും പുനർജനിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഫ്ലോറൻസിയ നെരൂദയുടെ ഒരു കടുത്ത ആരാധികയാണ്. അവൾക്ക് നെരൂദ കവി മാത്രമല്ല; വീര്യമേറിയ ലഹരിയുമാണ്. അവർ പറയുന്നു: 'പ്രണയിക്കാത്ത മനുഷ്യർ പൂക്കാത്ത മരങ്ങളാണെന്നും മഴയും മഞ്ഞും തീർക്കുന്ന മദിരോത്സവങ്ങൾക്ക് ജീവൻ ജ്വലിപ്പിക്കാനാകുമെന്നും ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത് അങ്ങയുടെ പ്രേമഗാനങ്ങളും ഭാവഗീതങ്ങളും വായിച്ചതിലൂടെയാണ് '.

നെരൂദ അവളെ തൻ്റെ വൈകാരിക സംഘർഷങ്ങൾ അറിയിക്കുന്നു :
'കാറ്റ് ഓക്ക്മരങ്ങളെയെന്നപോലെ അന്നൊക്കെ പ്രണയം എൻ്റെ  അഭിനിവേശങ്ങളുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ വല്ലാതെ പിടിച്ചുലച്ചിരുന്നു. വാക്കുകൾക്ക് പിന്നാലെ ഓടുമ്പോഴും, പലതരം പൂക്കളെ നുകരുന്ന വണ്ടുകളെ പോലെ ,സ്ത്രീസുഖം തേടി ഞാനൊരു മത്തഭൃഗമായി.റങ്കൂണിലെ ഐരാവതി നദിക്കരയിൽ ,സിലോണിലെ കടൽക്കരയിൽ ,കൽക്കത്തയുടെ  തെരുവോരങ്ങളിൽ ,മഞ്ഞുപാളികൾ ഉരുകി മറയുന്ന മെക്സിക്കൻ ഹിമതടാകക്കരയിൽ... എവിടെയും കണ്ടെടുക്കാനാവാത്ത അമൂല്യമായ ഒന്ന് പക്ഷേ ,ഈ നിലവറയ്ക്കുള്ളിൽ എനിക്ക് ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു ' .

ഒരു വിശ്വമഹാകവിയുടെ മനസ്സിനുള്ളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചാണ് കഥാകാരി എഴുതുന്നത്. അദ്ദേഹം അവിടെ നിന്ന് മറ്റൊരിടത്തേക്ക് പോകാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ഫ്ലോറയാടു  പറയുന്ന വാക്കുകളിൽ വിരഹത്തിൻ്റെ  ജ്വാല നിറഞ്ഞൊഴുകുകയാണ്.കവി അവളെ ഭ്രാന്തമായി ചുംബിക്കുകയാണ് . 'അഗാധസ്റ്റേഹത്തിൻ്റെ ഈ ആരാമത്തിൽ നിന്ന് വിട പറയാൻ എൻ്റെ മനസ്സ് അനുവദിക്കുന്നില്ല .എങ്കിലും പോയേ തീരൂ. നീയെന്നിലവശേഷിപ്പിച്ച പ്രണയത്തിൻ്റെയും വിപ്ളവത്തിൻ്റെയും തീജ്വാലയുമായിട്ടാണ് ഞാൻ പോകാനൊരുങ്ങുന്നത് ' .  ഒരു നല്ല മനുഷ്യനായാൽ മാത്രമേ വിരഹത്തെ ഉൾക്കൊള്ളാനാവൂ എന്ന്  കുമാരനാശാൻ്റെ ' ലീല' വായിച്ചിട്ടുള്ളവർക്കറിയാം. സാഹിത്യരചനയിൽ തീവ്രമായ  അസന്തുഷ്ടിയുണ്ട് .അത് വെളിപാടിനു സദൃശമാണ്. അമെരിക്കൻ കൊറിയോഗ്രാഫർ മാർത്താ ഗ്രഹാം (1894-1991)ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: 'കലാപ്രവർത്തനത്തിൽ  മുഴുകുമ്പോൾ ഞാനനുഭവിക്കുന്നത് വിചിത്രമായ, ദൈവികമായ ഒരു അസന്തുഷ്ടിയാണ് ' .

കാലമുദ്രകൾ

1)മമ്മൂട്ടി

കോവിഡ് കാലത്ത് മമ്മൂട്ടിയുടെ രണ്ട് ചിത്രങ്ങൾ, ദ് പ്രീസ്റ്റ് ,വൺ , തീയേറ്ററുകളിലേക്ക് പ്രേക്ഷകരെ ആകർഷിക്കുന്നതിൽ വിജയിച്ചു. മമ്മൂട്ടി എന്ന പേരിന് മുഖ്യധാരാസിനിമയിൽ ,അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ വ്യക്തിത്വത്തേക്കാൾ ,ചലച്ചിത്ര ജീവിതത്തേക്കാൾ അർത്ഥവും വ്യാപ്തിയുമുണ്ട്.

2)എൻ.പി.വിജയകൃഷ്ണൻ

കലി ബാധിച്ച നളനെ പോലെ, 'ഖസാക്കിൻ്റെ ഇതിഹാസ 'ത്തിലെ രവി പ്രജ്ഞയറ്റ് അലയുകയായിരുന്നുവെന്ന്  എൻ.പി.വിജയകൃഷ്ണൻ (കലാപൂർണ ) എഴുതുന്നു.കലി ബാധിച്ച നളനെ കാർകോടകൻ രക്ഷിക്കുന്നതു പോലെ രവിയെ പാമ്പ് ദംശിക്കുന്നതിൽ രക്ഷകഭാവമാണുള്ളതെന്ന് അദ്ദേഹം നിരീക്ഷിക്കുന്നു.

3)ശ്രീവിദ്യ

മലയാള സിനിമയിൽ കാമുകിയായി  ജീവിച്ച ഒരു നടിയേയുള്ളു. അത് ശ്രീവിദ്യയാണ്. അവരുടെ ശരീരഭാഷയും മുഖചലനങ്ങളും അത് സ്ഥിരീകരിച്ചിരുന്നു. ശ്രീവിദ്യയുടെ  പ്രണയകഥകൾ ഇപ്പോൾ ധാരാളം വായനക്കാരുള്ള ഒരു ഫിക്ഷനായിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു.

4)കെ .പി. മോഹനൻ

പ്രശസ്ത എഴുത്തുകാരൻ ചെറുകാടിൻ്റെ മകനായ കെ.പി. മോഹനൻ വളരെ നല്ല വ്യക്തിയാണ്. പക്ഷേ, നല്ല വ്യക്തിയാണെന്ന പ്രസ്താവന ശോഭയുള്ളതാകണമെങ്കിൽ  രണ്ടു കാര്യങ്ങൾ പാലിക്കണം: ഒന്ന്, എഴുതരുത്. രണ്ട്, സാഹിത്യസ്ഥാപനങ്ങളുടെ ഭരണസാരഥ്യം ഏറ്റെടുക്കരുത്.

5)സാറാജോസഫ്

തൊണ്ണൂറുകളിൽ സാറാജോസഫ് 'സ്കൂട്ടർ ' എന്ന പേരിൽ ഒരു കഥയെഴുതിയിട്ടുണ്ട്. സമകാലിക ജീവിതത്തിൻ്റെ ദുരിതങ്ങളെ  യഥാതഥമായ നിർവ്വികാരതയോടെ സമീപിച്ച ആ കഥ വളരെ മുഴക്കമുള്ള തായിരുന്നു .എന്നാൽ എന്തുകൊണ്ടോ  സാറാജോസഫിന് പോലും അതിൻ്റെ  പ്രസക്തി മനസ്സിലായില്ല .

വാക്കുകൾ

1)ആഗ്രഹങ്ങളിൽ കത്തിജ്വലിക്കുകയും  എന്നാൽ ശാന്തമായിരിക്കുകയും  ചെയ്യുന്നതാണ് നമുക്ക് സ്വയം  അടിച്ചേൽപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന ശിക്ഷ.

ഫ്രഡറിക്കോ ഗാർസിയ ലോർക,
സ്പാനിഷ് കവി

2)അഗാധമായ ,പറയാനാവാത്ത യാതനകൾ ഒരു ജ്ഞാനസ്നാനമാണ്, പുനരുജ്ജീവനമാണ് , പുതിയൊരവസ്ഥയിലേക്കുള്ള സംക്രമണമാണ്.

ഇറ ഗേർഷ്വിൻ,
അമെരിക്കൻ ഗാനരചയിതാവ്

3)ഒരു കഥ എഴുതുമ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ജോലി ലോകത്തിൻ്റെ സങ്കീർണതകൾ മുഴുവൻ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നതിലായിരിക്കണം.

ജൂലിയൻ ബാൺസ്,
ഇംഗ്ലീഷ് എഴുത്തുകാരൻ

4)ലോകത്ത് ഒരു മനുഷ്യന് ഏറ്റവും കൂടുതൽ പ്രതിമകൾ ഉണ്ടാക്കപ്പെട്ടത് സ്റ്റാലിനു വേണ്ടിയായിരുന്നു. അദ്ദേഹം തൻ്റെ പ്രതിമയുണ്ടാക്കാനായി ആജ്ഞ പുറപ്പെടുവിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ  പിന്നീട് എന്താണ് കണ്ടത്? ജനങ്ങൾ തന്നെ ആ പ്രതിമകൾ തകർത്തു മണ്ണിലിട്ടു. ഇതാണ് ജീവിതത്തിലെ അസംബന്ധം.

കാമിലോ ഹോസേ തേല ,
സ്പാനിഷ് എഴുത്തുകാരൻ

5)ഏതെങ്കിലും കാര്യത്തിൽ ആളുകളുടെ മനസ്സ് മാറ്റാൻ വേണ്ടി  ഞാനൊരിക്കലും ഒരു കഥയോ നോവലോ എഴുതിയിട്ടില്ല. അങ്ങനെ വേണമെന്നുള്ളപ്പോൾ ഞാൻ ലേഖനം എഴുതുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

ആമോസ് ഓസ്,
ഇസ്രയേലി എഴുത്തുകാരൻ .

വായന

ശ്രീകുമാരൻ തമ്പിയുടെ ആത്മകഥ 'ജീവിതം ഒരു പെൻഡുലം'(മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പ് )എഴുപത്തിയാറ് ലക്കങ്ങളിലെത്തിയിരിക്കുന്നു.ഇത്രയും ദീർഘിച്ച ഒരാത്മകഥയുടെ സാംഗത്യം  സന്ദേഹമുണ്ടാക്കുകയാണ്. ചെറിയ ആത്മകഥകൾക്കാണ് പ്രസക്തി. ഒരാൾ സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് പറയുന്നതാണല്ലോ ആത്മകഥ .ജീവിതത്തിലെ നിസ്സാരകാര്യങ്ങൾ എഴുതേണ്ടതില്ല. വായനക്കാർക്ക് എന്താണ് പ്രയോജനം? നല്ലൊരു ഗാനരചയിതാവായ ശ്രീകുമാരൻ തമ്പിയെ ആരും നിന്ദിക്കുകയില്ല. ദക്ഷിണാമൂർത്തിയുടെ സംഗീതത്തിൽ യേശുദാസ് പാടിയ പാട്ടുകൾ ഇപ്പോഴും നമ്മെ  ഗൃഹാതുരമാക്കും .പക്ഷേ തമ്പിക്ക് ഒരു ബൗദ്ധികജീവിതമല്ല ഉള്ളത്.  അദ്ദേഹം വായിച്ച പുസ്തകങ്ങളെപ്പറ്റിയോ ചിന്തകളെപ്പറ്റിയോ ഒന്നും അറിയില്ല. ഒരാൾ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലെ സംഭവങ്ങളെല്ലാം എഴുതേണ്ടതുണ്ടോ ? സുഹൃത്തുക്കളുടെ  ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് നമുക്കെന്തറിയാം ? നമ്മൾ ജീവിച്ചത് പൂർണമായും ശരി എന്ന നിലയിലാണ് ആത്മകഥാകാരന്മാർ ജീവിതത്തെ നോക്കുന്നത്. ജീവിത യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ സംശയത്തോടെ നോക്കുകയാണ് വേണ്ടത്; സംശയം ഒരു അത്മീയമൂല്യമാണ്. ഒരു വസ്തുത യ്ക്ക് അനേകം മാനങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം; എന്നാൽ എല്ലാറ്റിനെയും ഏകപക്ഷീയമായി നോക്കുന്നത് തെറ്റാണ്. ആത്മകഥ ഒരു ഭാഗികവീക്ഷണമാണ്. ഒരാൾ തെളിവുകൾ പരിഗണിക്കാതെ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം വിധി പ്രസ്താവിക്കുന്ന പോലെയുള്ള ഒരു അരുതായ്ക ആത്മകഥാരചനയിലുണ്ട്. മലയാള എഴുത്തുകാരുടെ അമിതമായ ആത്മകഥാവാസന തെറ്റായ സന്ദേശമാണ് നല്കുന്നതെന്ന് ഞാൻ വിചാരിക്കുന്നു.

മേതിൽ രാധാകൃഷ്ണൻ്റെ 19 എന്ന പരമ്പര (മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പ്) ബോറടിപ്പിക്കുകയാണ്. പലതും അവ്യക്തമാണ്. താൻ എഴുതുന്നതിൻ്റെ കൃത്യത വായനക്കാരിലെത്തിക്കുന്നതിൽ മേതിൽ പരാജയപ്പെടുകയാണ്. കൈപ്പത്തിയിലെ രേഖകളെക്കുറച്ച്  എഴുതിയത് വായിച്ചാൽ ഒന്നും മനസ്സിലാവില്ല. സമൂഹം ഇല്ലാത്ത  ലോകമാണ് മേതിലിൻ്റേത്.

ചങ്ങമ്പുഴയുടെ 'പാടുന്ന പിശാച് ' കവികളെയാകെ വിചാരണ ചെയ്ത് വിമർശിക്കുകയുണ്ടായല്ലോ. ഇപ്പോൾ കുഞ്ഞപ്പ പട്ടാന്നൂരും ആ വഴിക്ക് വന്നിരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം 'കവിജന്മങ്ങൾ ' (കലാപൂർണ ,ജനുവരി) എന്ന കവിതയിൽ കവികളുടെ പലതരം വേഷപ്പകർച്ചകളെ തുറന്നു കാട്ടുന്നു.
" ബഹുസ്വരതയുടെ സുരതത്തിൽ
സുഖിച്ചും
ബഹുരുപികളായ് സ്വയം
ചമഞ്ഞ് തിമിർത്തും
ശ്രേഷ്ഠഭാഷയിൽ
ശ്രേഷ്ഠന്മാരായ് വാഴുന്നവർ'
ഒരു വിഭാഗം.

മറ്റൊരു കൂട്ടർ ഇതാ :
'പൂക്കാലം കാത്തിരുന്ന
പൂമരങ്ങൾ
വെറും വിറകുമരങ്ങളായി
മാറിക്കഴിഞ്ഞല്ലോ ' .

പങ്കുകൃഷിയിലും പാട്ടക്കൃഷിയിലും പങ്കാളികളായി കളകളെ വിളകളെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചവരും ഉണ്ടെന്ന് പട്ടാന്നൂർ കുറിക്കുന്നു.

Wednesday, March 24, 2021

അക്ഷരജാലകം/എം.കെ.ഹരികുമാർ / സസ്യലതകളുടെ ഓർക്കെസ്ട്ര /metrovartha 23-3 - 2021

 അക്ഷരജാലകം

എം.കെ.ഹരികുമാർ

9995312097

Email mkharikumar797@gmail.com


സസ്യലതകളുടെ ഓർക്കസ്ട്ര


പ്രമുഖ സ്വിസ് - ജർമ്മൻ ചിത്രകാരനായ പോൾ ക്ളീ (1879-1940) തൻ്റെ  കലാബോധത്തെ വൃക്ഷത്തോട് ഉപമിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ലേഖനം എഴുതിയിട്ടുണ്ട് .കലങ്ങിമറിഞ്ഞ ഒരു ലോകത്തെ അതേനിലയിലല്ല ഒരു മികച്ച കലാകാരൻ സ്വീകരിക്കുന്നത് ;അയാൾ തൻ്റെ ലോകം അതിൽ കണ്ടെത്തുകയാണ്. അയാൾ തൻ്റേതായൊരു ദിശ തേടുകയാണ്.അത് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിലാണ് ധിഷണ വേണ്ടത്. ഇങ്ങനെയാണ് ലോകത്തെ പുന:ക്രമീകരിക്കുന്നത്. അതിനായി പലതും  ഒഴിവാക്കുന്നു. ഒരിടത്ത് വേരുകളാഴ്ത്തി നിന്നാണ് അത് ശരിസ്സുയർത്തുന്നത്. അതിനു ശാഖോപശാഖകളുണ്ട്. വികാരത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ച് പല ദിക്കുകളിലേക്ക് പടർന്നു സ്വയമേ ഒരു രൂപം കൈവരിക്കുന്നു. ആ നിലയിൽ അത്  മനോഹരമായ ശില്പമാണ്. അതിൻ്റെ ഘടന വൃക്ഷത്തെ പോലെ പൂർണവും സംഗീതാത്മകവും നിശ്ശബ്ദവുമാണ്.


1924ൽ പോൾ ക്ളീ ചെയ്ത  മനോഹരമായ ഒരു പ്രഭാഷണമാണ്  'ഓൺ മോഡേൺ ആർട്ട് ' എന്ന ലേഖനത്തിനാധാരം. 1948 ൽ ഇത് ഒരു ലഘുപുസ്തകമായി പുറത്തുവരുകയും ചെയ്തു.പോൾ ക്ളി എഴുതുന്നു:

' കലാകാരൻ്റ ദിശാബോധം അനുഭവത്തിൻ്റെയും  പ്രതിഛായയുടെയും പ്രവാഹത്തിന് ഒരു ക്രമമുണ്ടാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. പ്രകൃതിയിലും ജീവിതത്തിലുമുള്ള ഈ ദിശാബോധത്തെ ,ശാഖോപശാഖാ പ്രവർത്തനത്തെ ,ഒരു വൃക്ഷത്തിൻ്റെ  ജീവിതവുമായി ഞാൻ ബന്ധപ്പെടുത്തുന്നു .വൃക്ഷത്തിൻ്റെ മൂലത്തിൽനിന്ന് കലാകാരനിലേക്ക്  രക്തമൊഴുകുന്നു ,അത് അവനിലൂടെ ഒഴുകുകയാണ് .അവൻ്റെ  കണ്ണുകളിലേക്ക് ഒഴുകുന്നു. ഈ പ്രവാഹമാണ് കലാകാരനെ തൻ്റെ  സവിശേഷമായ കാഴ്ചയിലേക്ക്  നയിക്കുന്നത് ' .


വൃക്ഷത്തിൽ നിന്ന് ജ്ഞാനദാഹികൾക്ക് ജ്ഞാനമാണ് കിട്ടുന്നത് .വൃക്ഷം ലോക ജീവിതത്തിൻ്റെ ഒരു സദൃശ്യ ഖണ്ഡമാണ്. കല കലയ്ക്കപ്പുറത്തേക്ക് വ്യാപിക്കുന്നത്  ഇവിടെയാണ്.


നിശ്ശബ്ദതയിൽ കാട്


ചിലിയൻ കവി പാബ്ളോ നെരൂദയുടെ   ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകളിൽ കാടിൻ്റെ , കാറ്റിൻ്റെ സംഗീതം പ്രവഹിക്കുന്നുണ്ട്‌. വിവിധ ജീവികളിൽ നിന്നു പുറപ്പെടുന്ന മണം തന്നെ ത്രസിക്കുന്നതായി ചിലിയൻ കാട്ടിലെ അനുഭവം വച്ച് നെരൂദ എഴുതുന്നു. കൂണുകൾ കാതോർക്കുന്നത് ,ഓരോ മരവും സ്വയം അകലം പാലിക്കുന്നത്, അവശിഷ്ടങ്ങൾ വിതറുന്നത് ,വെള്ളത്തിനും  സൂര്യപ്രകാശത്തിനും മധ്യേ ചിത്രശലഭം  നൃത്തം ചെയ്യുന്നത്, മിന്നലിൻ്റെ  വേഗത്തിൽ കുറുക്കൻ കാടിൻ്റെ നിശ്ശബ്ദത ഭേദിക്കുന്നത് നെരൂദ വിവരിക്കുന്നു. എങ്കിലും ,അദ്ദേഹം പറയുന്നു, നിശ്ശബ്ദതയാണ് കാടിൻ്റെ  നിയമം .എന്നാൽ അതിന് ഒരു താളക്രമമുണ്ടാകുന്നത് ഏതെങ്കിലുമൊരു മൃഗം ഭയവിഹ്വലതയിൽ വിദൂരങ്ങളിൽ കരയുമ്പോഴോ , അറിയപ്പെടാത്ത ഒരു പക്ഷിയുടെ പെട്ടെന്നുള്ള പറക്കലിലോ ആണ്. സസ്യജാലങ്ങളുടെ ഗാഢമായ മൗനം മറ്റൊരു ആവൃത്തിയിലുള്ള സംഗീതമാകുന്നത് വലിയൊരു കാറ്റു കടന്നു വരുമ്പോഴാണെന്ന് നെരൂദ എഴുതുന്നുണ്ട്.


അമെരിക്കൻ കാർട്ടൂണിസ്റ്റും എഴുത്തുകാരനും ചിത്രകാരനുമായ ആർതർ ഹെൻട്രി ആർട്ട് യംഗിൻ്റെ ചിത്രങ്ങളിൽ രാത്രിയിലെ മരങ്ങൾ ആലേഖനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹം വൃക്ഷങ്ങളിൽ മനുഷ്യവികാരങ്ങളും വിചിത്രഭാവങ്ങളുമാണ് കണ്ടത്. വിയറി ആൻഡ് ഹെവി ലാഡൻ എന്ന ചിത്രത്തിൽ, ഒരു വൃക്ഷത്തെ വലിയൊരു ഭാരം തലയിലേന്തിയ മനുഷ്യനെ എന്നപോലെ ചിത്രീകരിക്കുന്നുണ്ട്. ഡെവിൾസ്  ഓർക്കസ്ട്ര എന്ന ചിത്രമാകട്ടെ, രാത്രിയിൽ വൃക്ഷങ്ങൾ നൃത്തം  ചെയ്യുന്നതായി അനുഭവിപ്പിക്കുന്നു. അതാകട്ടെ ഭയമുണ്ടാക്കുന്നതുമാണ്. ആ വൃക്ഷങ്ങളുടേത് വിഭ്രാമകമായ ചലനങ്ങളാണ്.


മിന്നാമിനുങ്ങുകളുടെ തലമുറ


ഇ .ഹരികുമാറിൻ്റെ 'ശ്രീപാർവ്വതിയുടെ പാദം' എന്ന കഥ ഐഹികമായ ലോകത്തെ പാപമാലിന്യങ്ങളിൽ നിന്ന് നമ്മെ മുക്തരാക്കുകയാണ്. തൊടിയിലും പ്രകൃതിയിലും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ജൈവസൂചനകളെയും  സന്ദേശങ്ങളെയും കഥാകൃത്ത്  സ്വാംശീകരിക്കുന്നു. കഥാരചനയിലൂടെ കാവ്യാത്മാവിലേക്കാണ് അദ്ദേഹം സഞ്ചരിക്കുന്നത്. മനുഷ്യൻ്റെ  ജ്ഞാനത്തിനും വൈകാരിക ലോകത്തിനും സാധ്യമായ തരത്തിൽ  ചുറ്റുപാടുകളെ ജീവദായകമാക്കുകയാണ് കഥാകൃത്ത്. ഈ ഭാഗം നോക്കൂ:

' കാലമെത്തുന്നതിനുമുമ്പ് പെയ്ത ഒരു മഴയുടെ ദയയിൽ മുളച്ചുവന്ന ഒരു തുമ്പച്ചെടി പൂവണിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു .അതിൽനിന്ന് ഒരു പൂ അടർത്തിയെടുത്തു അവൾ ഇടത്തെ കയ്യിൻ്റെ ഉള്ളംകൈയിൽ കമിഴ്ത്തിവച്ചു ,സുപ്രിയയ്ക്ക്  കാണിച്ചു കൊടുത്തു.

ഇതെന്തുമാതിരിയുണ്ട് ?

ഒരു കാലുമാതിരിയുണ്ട്.

ആ ഇതാണ് ശ്രീപാർവ്വതിയുടെ കാല്. എനിക്കു മുത്തശ്ശി കാണിച്ചുതന്നിട്ടുള്ളതാണ്. അതിനുശേഷം ഞാൻ ഓണത്തിന് പൂവിടുമ്പോൾ നടുവിൽ ഒരു തുമ്പപ്പൂ ഇങ്ങനെ കമിഴ്ത്തി വെക്കും. അപ്പോൾ ഓണത്തിൻ്റെ അന്ന് ശ്രീപാർവ്വതി നമ്മുടെ വീട്ടിൽ വരും' .


മനോഹരമായ ഈ ആഖ്യാനത്തിൽ കേരളീയജീവിതത്തിൻ്റെ സ്പന്ദനവും സൗന്ദര്യവുമാണ് ഹരികുമാർ ആവിഷ്കരിക്കുന്നത്. ഒരു തുമ്പപ്പൂവിനെ ഇതിനേക്കാൾ മനോഹരമാക്കുന്നതെങ്ങനെ ?


മറ്റൊരിടത്ത് ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നു:

' രാത്രി ഊണു കഴിഞ്ഞ ശേഷം അവർ ഉമ്മറത്ത് വന്നിരുന്നു .മുമ്പിലിരിക്കുന്ന മേശവിളക്ക് സൃഷ്ടിച്ച വെട്ടത്തിനുമപ്പുറത്ത് ഇരുട്ടിൻ്റെ കാടായിരുന്നു. അവയിൽ മിന്നാമിനുങ്ങുകൾ മിന്നിമറയുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. താൻ കുട്ടിയായിരിക്കുമ്പോൾ കണ്ടിരുന്ന മിന്നാമിനുങ്ങുകളുടെ എത്രാമത്തെ തലമുറയായിരിക്കും ഇവ? . മിന്നാമിനുങ്ങുകളെ കൂട്ടിലെ ഇരുട്ടിൽ വെട്ടം വീഴ്ത്താനായി പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്ന  കൊച്ചു പക്ഷികളെപറ്റിയും അവൾ ഓർത്തു. അവരുടെയും തലമുറകൾ മാറിമാറി വന്നിട്ടുണ്ടാകും. കുട്ടിക്കാലത്ത് താൻ കണ്ടിട്ടുള്ള ഒരു മിന്നാമിനുങ്ങിനെ ഇപ്പോൾ കണ്ടാൽ ചോദിക്കാമായിരുന്നു. ഒരു രാത്രി പിടിച്ചു കയ്യിനുള്ളിൽ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു ഇരുട്ടിൽ പരിശോധിച്ച ജിജ്ഞാസുവായ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ ഓർമ്മയുണ്ടോ?'



മനുഷ്യൻ്റെയുള്ളിൽ നിറഞ്ഞ പ്രകൃതിയാണിത്. പ്രകൃതിയിലെ  വിവിധ പ്രഭാവങ്ങൾ ഇവിടെ കഥാപാത്രങ്ങളായി ഉയിർകൊണ്ട്  മനുഷ്യജീവിതത്തിൻ്റെ ഭാഗമായി സംസാരസന്ദേശങ്ങളായി രൂപാന്തരപ്പെടുന്നു.മനുഷ്യൻ ജീവിക്കുന്നതിൻ്റെ അധികമാരും അറിയാത്ത രഹസ്യമാണിത്.  ആഭ്യന്തരജീവിതത്തിൻ്റെ സ്വരമേളനം ഇങ്ങനെ അർത്ഥപൂർണമാകുകയാണ്.


സസ്യാത്മകം


മനുഷ്യൻ്റെ ജീവിതത്തിൽ സസ്യലതകൾ ഒരു ഓർക്കസ്ട്ര ഒരുക്കുകയാണ്. കഥ പറയുമ്പോഴോ , ചിത്രം വരയ്ക്കുമ്പോഴോ ഒരാൾ ഈ ഓർക്കസ്ട്രയിലാണ് ഇടപെടുന്നത്; അല്ലെങ്കിൽ ഇടപെടണം. അതിന് പ്രകൃതിയുമായി ചേരുന്നതിൻ്റെ , സൂര്യനുമായി സമ്പർക്കത്തിലായിരിക്കുന്നതിൻ്റെ  അവബോധവും അനുഭൂതിയും മനസ്സിലുണ്ടായിരിക്കണം. ആ  അനുഭൂതിയാണ് മനുഷ്യജീവിതത്തിനു അജ്ഞാതമായ മാന്ത്രികത നല്കുന്നത്. സസ്യാത്മകമായ ഒരു ജീവിതം മനുഷ്യനും അവകാശപ്പെട്ടതാണ് ;ഒരു പവിഴമല്ലി മരത്തെ പോലെയോ ,തേനീച്ചയെ പോലെയോ ,അണ്ണാറക്കണ്ണനെ പോലെയോ, ശലഭത്തെ പോലെയോ പ്രകൃതിയുടെ സ്വാഭാവിക നന്മകളിൽ ലാഭമോ നഷ്ടമോ നോക്കാതെ സ്വയം നിറയുന്ന അനുഭവം. കാത്തു വയ്ക്കാതെ ,ബാക്കിവയ്ക്കാതെ ,ഓർമ്മവയ്ക്കാതെ പ്രകൃതിയായി സ്വയം മാറുമ്പോഴല്ലേ ഒരു കുയിൽ ആ മധുരം ഗാനം ആലപിക്കുന്നത് ?



വായന


ഒരഴുത്തുകാരനു മാന്ത്രികതയും കോപവും സാഹസികതയും വേണമോ ? വേണമെന്നാണ് പ്രമുഖ ലാറ്റിനമെരിക്കൻ എഴുത്തുകാരനായ കാർലോസ് ഫ്യൂവൻ്റിസ് (1928-2012 )പറഞ്ഞത്.സ്പാനീഷ്  ഭാഷയിലെ ഭാഷയിലെ ഏറ്റവും വലിയ എഴുത്തുകാരനായി ഹുവാങ് ഗൊയ്റ്റിസോളോയെ  ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുമ്പോൾ ഫ്യൂവൻ്റിസ് ഇങ്ങനെ സൂചിപ്പിക്കാതിരുന്നില്ല.


'സ്പാനീഷ് ഭാഷയിലെ ഏറ്റവും സിദ്ധിയുള്ള ,ലോകനിലവാരമുള്ള, പരീക്ഷണത്വരയുള്ള, അസാധാരണമായ ത്വരകളുള്ള  എഴുത്തുകാരനാണ് ഗൊയ്റ്റിസോളോ. അദ്ദേഹത്തിന് താൻ ചെയ്യുന്നതിൽ ഒരു തൃപ്തിയുമില്ല; അങ്ങനെയായിരിക്കണം. നമ്മൾ സ്വന്തം രചനകളിൽ തൃപ്തിയനുഭവിക്കരുത്.തൃപ്തിപ്പെട്ടാൽ അതിലെന്തോ കുഴപ്പമുണ്ടെന്നാണ്  മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. കോപത്തോടെയും അതൃപ്തിയോടെയുമാണ് നാം വൈവിധ്യത്തെ തേടേണ്ടത് ' - ഫ്യൂവൻ്റിസ് പറയുന്നു.


അറബ്  ലോകവുമായി ,സംസ്കാരവുമായി  സ്പാനിഷ് ജനതയെ ബന്ധപ്പെടുത്തിയത് ഗൊയ്റ്റിസോളോയാണ്. സ്പെയിൻകാർക്ക് അറബ് ജനതയോട് കടപ്പാടുണ്ട്.മാർക്സ് ഓഫ്  ഐഡൻറിറ്റി, ഹുവാങ് ദി ലാൻഡ്ലസ് തുടങ്ങിയ നോവലുകൾ എഴുതിയ ഗൊയ്റ്റിസോളോ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:

'നോവലെഴുതുന്നവർ കവിത വായിച്ചിരിക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ അവരുടെ ഗദ്യം ഉപഭോഗവസ്തുവായി മാത്രമേ നില്ക്കൂ. സാഹിത്യപരമായി  പരിചരിക്കപ്പെട്ട ഗദ്യ എപ്പോഴും വ്യത്യസ്തമാണ് ' .


ആശാലതയുടെ 'സ്ക്രിപ്റ്റ് റൈറ്റർ ' ഇ.എം.സുരജയുടെ 'ഉറുമ്പും മരവും' (മാധ്യമം ആഴ്ചപ്പതിപ്പ് ,മാർച്ച് 15) എന്നീ രചനകൾ സമകാലകവിതയുടെ പൊതു സ്വരസവിശേഷതയിൽ മുങ്ങിപ്പോവുകയാണ്. ഒറ്റയ്ക്കെടുത്താൽ ഓരോ വാക്യവും തനിയെ നിൽക്കില്ല .ഭാഷയില്ലാത്ത കവിതകളാണിത്. കവിതയുടെ ആകെത്തുകയിലാണ് കവികൾക്ക് പ്രതീക്ഷ .ഒരു സ്ക്രിപ്റ്റ് റൈറ്റർ പല കാമുകിമാരെ പരിപാലിക്കുന്നതിലുള്ള അസഹിഷ്ണുതയാണ് കവിയുടെ പ്രശ്നം. കാമുകിമാരുടെ പേരുകൾ ചുവപ്പ്, മഞ്ഞ ,പച്ച, നീല എന്നിങ്ങനെ.


'തിങ്കളാഴ്ചത്തെ സ്ക്രിപ്റ്റിൽ

ശനിയാഴ്ചത്തെ കുടുംബകഥ

കേറി വന്നു 

വെള്ളിയാഴ്ച ബുദ്ധൻ്റെ  

കഥാപാത്രങ്ങൾ തെറ്റിക്കേറി

ബുധനാഴ്ച എന്താ 

ഉണ്ടായതെന്ന് ഓർക്കുന്നേയില്ല.'


ഒരു ഉറുമ്പ് മരത്തിൽ കയറിപ്പോകുന്നതാണ് സുരജയുടെ വിഷയം.  എന്നാൽ വിഷാദമാണ് ഉറുമ്പായി അഭിനയിക്കുന്നത്രേ .


മരണശേഷം തന്നെ ദഹിപ്പിക്കണമെന്നും അല്ലെങ്കിൽ അസ്ഥികൾ ,എത്ര വർഷം കഴിഞ്ഞായാലും  ,തൻ്റെ ജീവിതകഥ പുറംലോകത്തിനു വെളിപ്പെടുത്തുമെന്നുമാണ് ഗിരിജ പാതേക്കര 'മണ്ണിൽ മറവു ചെയ്യരുതെന്നെ ' ( മലയാളം ,മാർച്ച് 15) എന്ന കവിതയിൽ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഒരു വൈകാരിക പ്രശ്നമെന്ന നിലയിൽ ഈ കവിതയിൽ സത്യസന്ധതയുണ്ട്. കവി പറയുന്നു ,തൻ്റെ കാമനകളും ദാഹങ്ങളും പ്രേമവും മോഹങ്ങളും താനില്ലാത്ത വിദൂര ഭാവിയിൽ വെളിപ്പെടുമെന്ന്;

'നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കപ്പുറത്തിരുന്ന്

എല്ലാമവർ വായിച്ചെടുക്കും' .



വാക്കുകൾ 



1) നോവലിസ്റ്റ് ഉമ്പർട്ടോ എക്കോ ദ്വിമുഖ വ്യക്തിത്വമാണ്. അദ്ദേഹം ആധുനികതയുടെ വക്താവായിരിക്കെ തന്നെ ജനപ്രിയ നോവലുകളെഴുതുന്നു.പരീക്ഷണാത്മകകലയുടെ സൈദ്ധാന്തികനായിരിക്കെ തന്നെ ഭൂതകാലത്തെക്കുറിച്ചാണ്  എപ്പോഴും എഴുതുന്നത്.


അലൻ റോബ്ബേ -ഗ്രിയേ,

ഫ്രഞ്ച് നോവലിസ്റ്റ്


2)ഞാൻ വരയ്ക്കുന്ന പൂക്കൾ ഒരിക്കലും താഴെവീണു കരിയില്ല.


ഫ്രിദാ കാഹ്ലോ,

മെക്‌സിക്കൻ ചിത്രകാരി


3)നശിപ്പിക്കുക എന്നത് സൃഷ്ടി പ്രക്രിയയിലെ ആദ്യത്തെ പടിയാണ്.


ഇ. ഇ .കമിംഗ്സ് , 

അമെരിക്കൻ കവി


4)ഫ്രാൻസിസ് കോപ്പാള, മാർട്ടിൻ സോർസെസി, സ്റ്റീഫൻ സ്പിൽബർഗ് എന്നിവരെല്ലാം എന്നോട് പറഞ്ഞു, ' ദ്  കൺഫോമിസ്റ്റ് ' (1970) എന്ന എൻ്റെ  സിനിമയാണ് അവരുടെ ചലച്ചിത്ര ജീവിതത്തിലെ ആദ്യത്തെ ആധുനിക സ്വാധീനമെന്ന്.


ബർണാഡോ ബർട്ടോലുച്ചി ,

ഇറ്റാലിയൻ ചലച്ചിത്രസംവിധായകൻ


5)ഫെമിനിസം അഥവാ സ്ത്രീവാദം സ്ത്രീകളെ ശക്തരാക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചല്ല  എപ്പോഴും സംസാരിക്കുന്നത് ;സ്ത്രീകൾ ശക്തരാണല്ലോ.ആ ശക്തിയെ ലോകം നോക്കിക്കാണുന്ന രീതി മാറുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ് ചർച്ച ചെയ്യുന്നത്.


ജി.ഡി.ആൻഡേഴ്സൺ

(ജീന ഡൂണി) 

ആസ്ട്രേലിയൻ എഴുത്തുകാരി


കാലമുദ്രകൾ 


1)എം.ആർ.ചന്ദ്രശേഖരൻ


കുട്ടികൃഷ്ണമാരാരുടെ ഷഷ്ഠിപൂർത്തി സമ്മേളനത്തിലുണ്ടായ വെളിപാടിൻ്റെ  ഫലമായാണ് സുകുമാർ അഴീക്കോട് 'ശങ്കരക്കുറുപ്പ് വിമർശിക്കപ്പെടുന്നു ' എന്ന പുസ്തകം എഴുതിയതെന്ന  എം. ആർ. ചന്ദ്രശേഖരൻ്റെ വാദം (ഗ്രന്ഥാലോകം)വികലമാണ്. ഖണ്ഡനമില്ലെങ്കിൽ , വിയോജിപ്പില്ലെങ്കിൽ വിമർശനമുണ്ടോ എന്ന് ചിന്തിക്കേണ്ടതാണ്. വിമർശനമെന്ന വാക്കിൽ പോലും അതുണ്ട്.


2)എം. ആർ. രേണുകുമാർ 


ദളിത് കവിത ഒരു പ്രത്യേക വിഭാഗമാണെന്ന മട്ടിൽ എം .ആർ. രേണുകുമാർ സംസാരിക്കുന്നു (മലയാളം). എന്നാൽ അങ്ങനെയൊരു വിഭാഗം കവിതയിലില്ല. ഓരോ സാമൂഹിക വിഭാഗത്തിനും അനുസരിച്ച് കവിത എഴുതാനാവില്ല. ദളിത് കവിതയ്ക്കു വേണ്ടി പ്രത്യേക അക്കാദമി ഉണ്ടാക്കാനുള്ള ഗൂഢശ്രമമാണിത്.


3)മഹേഷ് നാരായണൻ 


2007 ൽ 'രാത്രിമഴ' എന്ന സിനിമ എഡിറ്റു ചെയ്തുകൊണ്ടാണ് മഹേഷ് നാരായണൻ ചലച്ചിത്ര രംഗത്ത് വന്നത്. മുപ്പത്തിയെട്ടു വയസ്സുള്ള മഹേഷ് ഇതിനോടകം മുപ്പത്തിയേഴ് ചിത്രങ്ങൾ (എബ്രഹാമിൻ്റെ സന്തതികൾ ,ട്രാഫിക് ,എന്ന് നിൻ്റെ മൊയ്തീൻ ,ഉയരെ ,വിശ്വരൂപം, കാസനോവ, മകരമഞ്ഞ്... ) എഡിറ്റു ചെയ്തു.


4)എൻ.പ്രഭാകരൻ


എം.എൻ.വിജയൻ്റെ മുഴുവൻ ലേഖനങ്ങളും സമാഹരിച്ച് പത്തു ബൃഹത് വാല്യങ്ങളിലായി (ഇൻസൈറ്റ് ) പുറത്തുവരികയാണ് .അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ  ശിഷ്യനും കഥാകൃത്തുമായ എൻ.പ്രഭാകരനാണ് ഈ സംരംഭത്തിന് പിന്നിലെ ശക്തി. ഒരു ഗുരുവിനോടുള്ള ശരിയായ ആദരവും സ്നേഹവും ഇതിൽ കാണാം.


5)തോമസ് ജോസഫ് 


തോമസ് ജോസഫിൻ്റെ 'പരേതരുടെ വാസസ്ഥലങ്ങൾ'എന്ന നോവൽ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു. സാഹിത്യം ,കല ,സൗന്ദര്യശാസ്ത്രം  എന്നീ രംഗങ്ങളിൽ ,രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനമുള്ളവർ സ്വന്തം താല്പര്യം അടിച്ചേല്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിൻ്റെ ഫലമായാണ് ഇത്തരം നോവലുകൾ  ചർച്ചചെയ്യപ്പെടാത്തത്.



Thursday, March 18, 2021

അക്ഷരജാലകം/എം.കെ.ഹരികുമാർ / ജാപ്പനീസ് മന്ത്ര ,ഇക്കിഗൈ,metrovartha, March 15,2021

 അക്ഷരജാലകം

എം.കെ.ഹരികുമാർ

9995312097

Email: mkharikumar797@gmail.com


ജാപ്പനീസ് മന്ത്ര, ഇക്കിഗൈ


രണ്ടു സുഹൃത്തുക്കൾ പരസ്പരം  ചോദിച്ചു ,എന്താണ് ജീവിതത്തിൻ്റെ  അർത്ഥം? ഈ ചോദ്യത്തിൻ്റെ  ഉത്തരം കണ്ടെത്താനായി അവർ ഒരു  പുസ്തകമെഴുതി :ഇക്കിഗൈ (ജീവിക്കാൻ ഒരു കാരണം).


സ്പെയിൻകാരനും ജപ്പാനിൽ സ്ഥിരതാമസക്കാരനും ഗ്രന്ഥകാരനുമായ ഹെക്റ്റർ ഗാർസിയയും ബാഴ്സലോണയിൽ നിന്ന് ജപ്പാനിലെത്തിയ പ്രമുഖ പത്രപ്രവർത്തകൻ ഫ്രാൻസെസ് മിറാലെസുമാണ് ആ രണ്ടു സുഹൃത്തുക്കൾ. പുസ്തകത്തിൻ്റെ  ആമുഖത്തിൽ അവർ ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നു: ' സംസാരത്തിനിടയിലാണ്  ജാപ്പനീസ് ചിന്തയായ ഇക്കിഗൈ  ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിലേക്ക് വന്നത്. എന്തുകൊണ്ടാണ് ജപ്പാനിലെ ഓക്കിനാവയിൽ നൂറു വയസ്സിനു മേൽ ജീവിക്കുന്ന ധാരാളം പേർ കാണപ്പെടുന്നത് ? ലോകത്ത് ഒരിടത്തും ഈ പ്രവണതയില്ല.ആരോഗ്യകരമായ ഭക്ഷണം , ജീവിതശൈലി, ഗ്രീൻ ടീ ,നല്ല കാലാവസ്ഥ എന്നിവയ്ക്ക്  ഉപരിയായി ഇക്കിഗൈ എന്ന അറിവ്  അവരെ സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ട്. അന്വേഷണത്തിനിടയിൽ ഒരു കാര്യം ഞങ്ങൾക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ടു .ഈ വിഷയത്തെക്കുറിച്ച്‌ പാശ്ചാത്യ ദേശത്തുള്ളവരെ അറിയിക്കുന്നതിന്, മന:ശാസ്ത്രരംഗത്തോ വ്യക്തി വികാസത്തിൻ്റെ തലത്തിലോ ഒരു പുസ്തകം പോലും എഴുതപ്പെട്ടിട്ടില്ല.  എങ്ങിനെയാണ് ദീർഘിച്ചതും  സന്തോഷം നിറഞ്ഞതുമായ ഒരു ജീവിതത്തിനു നമ്മൾ അർഹത നേടുന്നത് ?'


ഗാർസിയയും മിറാലസും ,നൂറ് വയസ്റ്റ് പിന്നിട്ട കുറെ ആളുകളെ നേരിട്ട് കണ്ട് ഇതിൻ്റെ രഹസ്യം തിരക്കി. കുട്ടിക്കാലം മുതലേ അവിടെ ആളുകൾ മറ്റെങ്ങുമില്ലാത്ത വിധം ആത്മീയമായ സ്വയം പര്യാപ്തതയിലും സാമൂഹികമായ സാഹോദര്യത്തിലും ഇഴുകിച്ചേരാൻ പരിശീലിക്കുന്നു. കണക്കറ്റ് എന്തും വാരിവലിച്ചു സ്വന്തമാക്കുന്നതിലല്ല ,ഉള്ളത് വേണ്ട വിധം ,അവനവനു ദോഷമാകാത്ത വിധം വിനിയോഗിക്കുന്നതിലാണ് ഒരാളുടെ ഇക്കിഗൈ (ജീവിതവിജയം ) പ്രവർത്തിക്കുന്നതെന്ന് അവിടുള്ളവർ സ്വാഭാവികമായി തന്നെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. ഓക്കിനാവയിൽ ഇതാണ് ആചാരം .ഈ സംഘമിത്ര സദാചാര സംസ്കാരത്തെ 'യൂയിമാറു' എന്നാണ് അവർ വിളിക്കുന്നത്.  മുമ്പ് പരിചയപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത ആളിനോട് പോലും തോന്നുന്ന അടുപ്പം ,രമ്യത, സഹജബന്ധം ആണിത്. 


ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ ഇക്കിഗൈ


ഓരോ ദിനവും ജീവിതത്തെ അർത്ഥപൂർണ്ണമാക്കാനുള്ളതാണെന്ന പാഠമാണ് ഗാർസിയയും മിറാലസും അവരിൽ നിന്ന് പഠിച്ചത് .ഇക്കിഗൈ എന്നാൽ ജീവിതത്തെ അർത്ഥമാക്കുന്നതെന്തോ അതാണ്.ഓക്കിനാവയിലെ ആളുകൾ എല്ലാദിവസവും പച്ചക്കറിതോട്ടം പരിപാലിക്കുന്നു, സംഘർഷം ഒഴിവാക്കുന്നു ,മദ്യവും മാംസവും പരമാവധി കുറയ്ക്കുന്നു. ഒൻപത് അദ്ധ്യായങ്ങളുള്ള 'ഇക്കിഗൈ ' ഈ പ്രത്യേക ജനതയുടെ സമസ്ത ജീവിതമേഖലകളും പരിശോധിക്കുന്നു. ദ് ആർട്ട് ഓഫ് സ്‌റ്റേയിംഗ് യംഗ് വൈൽ ഗ്രോവിംഗ് ഓൾഡ് (പ്രായിമേറുമ്പോൾ ചെറുപ്പമായിരിക്കുന്നതിൻ്റെ കല) എന്ന അധ്യായത്തിൽ എങ്ങനെയാണ് ആഹാരത്തെ സമീപിക്കേണ്ടതെന്ന് പ്രതിപാദിക്കുന്നു. ചെറിയ പാത്രങ്ങളിൽ ചെറിയ അളവിലാണ് അവർ സേവിക്കുന്നത്. കൂടുതൽ കഴിച്ചു എന്ന് തോന്നണം; എന്നാൽ ശരീര ഭാരം ഏറുന്നില്ല. 


ലിറ്റിൽ തിംഗ്സ് ദാറ്റ് ആഡ് അപ് ടു എ ലോംഗ് ആൻഡ് ഹാപ്പി ലൈഫ് (ദീർഘിച്ചതും സന്തോഷകരവുമായ ഒരു ജീവിതത്തെ സഹായിക്കുന്ന ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ ) എന്ന അദ്ധ്യായത്തിൽ സംഘർഷം കുറയ്ക്കുന്നതിൻ്റെ വിവിധ വശങ്ങൾ വിവരിക്കുന്നു. ഇരുപത് മിനിറ്റെങ്കിലും ദിവസേന നടക്കുക. ടെലിവിഷനിൽ നിന്ന് ശ്രദ്ധ തിരിച്ച് കുറച്ച് സമയം സമൂഹികചടങ്ങുകളിൽ ഏർപ്പെടുക ,  എട്ടുമണിക്കൂർ ഉറങ്ങാൻ ശീലിക്കുക ,കുട്ടികളോടൊപ്പം സമയം ചെലവഴിക്കുക .... 


പത്ത് മാർഗങ്ങൾ


ദീർഘകാലം ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവർക്ക് രണ്ടു ഗുണങ്ങളുള്ളതായി അവർ കണ്ടെത്തുന്നു. ഒന്ന്, പോസിറ്റീവായ മനോഭാവം .എല്ലാറ്റിനെയും നല്ല രീതിയിൽ പ്രതീക്ഷയോടെ നോക്കി കാണുന്നു .രണ്ട്, വൈകാരികമായ അവബോധം. സ്വന്തം വികാരങ്ങളെ അപകടകരമായി വളരാതെ  നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്നു. തിരിച്ചടികൾ നേരിടുമ്പോൾ കിടന്നു നിലവിളിക്കുന്നതിനു പകരം, സമചിത്തത നേടാൻ വൈകാരിക ബലവും തത്ത്വചിന്തയും ആവശ്യമാണ്‌. ഇക്കിഗൈയുടെ പത്ത് മാർഗങ്ങൾ ഗ്രന്ഥത്തിൽ ഇപ്രകാരം സംഗ്രഹിക്കുന്നു: (പേജ് 184)


1)എപ്പോഴും പ്രവർത്തനക്ഷമമായിരിക്കുക. വിരമിച്ചു എന്ന ചിന്ത വേണ്ട.

2)വിശപ്പിനനുസരിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കുക. വയറു നിറയ്ക്കുന്നത് ഒരു ലക്ഷ്യമാകരുത്.

3)ധൃതി പിടിക്കാതിരിക്കുക. എങ്കിൽ  സംഘർഷം ഇല്ലാതാക്കും.

4)നല്ല സുഹൃത്തുക്കളെ മരുന്നു പോലെ കണക്കാക്കുക. അവരുമായി സൗഹൃദം നിലനിർത്തുക .

5)അടുത്ത ജന്മദിനത്തിൽ ജീവിച്ചിരിക്കാൻ തയ്യാറെടുക്കുക. വെള്ളം ഒഴുകുമ്പോഴാണ് ശുദ്ധമാകുന്നത്. ശരീരം എപ്പോഴും ആവശ്യമുള്ളതാണെന്ന ചിന്തയിൽ അതിനെ സുരക്ഷിതമാക്കുക.

6)പുഞ്ചിരി നഷ്ടപ്പെടുത്താതിരിക്കുക. ലോകത്ത് നിരവധി സാധ്യതകൾ ഉള്ളപ്പോൾ ,പ്രതിബന്ധങ്ങളെ ചെറുക്കാൻ ഉത്സാഹഭരിതമായ കാഴ്ചപ്പാട് നിലനിർത്തുക.

7)പ്രകൃതിയെ ഒപ്പം കൂട്ടുക. നഗരവാസികളായാലും പ്രകൃതിയെ നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്.

8)നന്ദി പ്രകാശിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുക. പൂർവ്വികരോട് , പ്രകൃതിയോട് ,നിങ്ങളെ നിലനിർത്തുന്ന എന്തിനോടും നന്ദിയുള്ളവരായിരിക്കുക.ഇത് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതിൻ്റെ വില ബോധ്യപ്പെടുത്തും.

9)ഈ നിമിഷത്തിൽ ജീവിക്കുക. ഭൂതകാലത്തെക്കുറിച്ചോർത്ത് ദു:ഖിക്കാതെ ,ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ഭയപ്പെടാതെ ഇന്നിൽ പൂർണമായി നിറയുക.ഈ നിമിഷത്തെ ഓർമ്മിക്കത്തക്കതാക്കുക; മൂല്യമുള്ളതാക്കുക.

10)ഇക്കിഗൈ പിന്തുടരുക.

നിങ്ങളിലുള്ള അമൂല്യമായ സിദ്ധിയാണ് ജീവിതത്തിനു അർത്ഥമുണ്ടാക്കുന്നത്. അത് കണ്ടെത്തി പുറത്തെടുക്കുക. അത് എന്താണെന്ന്  മനസ്സിലാകുന്നില്ലെങ്കിൽ തീവ്രമായി അന്വേഷിക്കുക. 


ജാപ്പനീസ് ഭാഷയിൽ ഇക്കി എന്നാൽ ജീവിതമെന്നാണർത്ഥം. ഗൈ എന്നാൽ ഫലം . ജീവിതത്തെ മൂല്യപരമാക്കുക എന്നാണ് വിവക്ഷ. ജാപ്പനീസ്  മന:ശാസ്ത്രജ്ഞനായ മീക്കോ കാമിയയാണ് തൻ്റെ ഒരു ലേഖനത്തിലൂടെ ഈ  പദപ്രയോഗത്തെ  പ്രചാരത്തിൽ കൊണ്ടുവന്നത്.


വ്യക്തിയുടെ സ്വന്തം ഇക്കിഗൈ


 ഉള്ളിലെ വാസനകൾ കൊണ്ട് എങ്ങനെ കൂടുതൽ സന്തോഷകരവും ഉല്ലാസകരവുമായ സദ്ഫലങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാമെന്നാണ് ആലോചിക്കേണ്ടത്. ഭൗതികസാഹചര്യങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും  ജീവിതത്തെ അർത്ഥപൂർണ്ണമായി സാക്ഷാത്കരിച്ചു എന്നു പറയാൻ കഴിയില്ല ;അതിനു ഈ പുസ്തകം ഒരു കാര്യം നിർദേശിക്കുന്നുണ്ട് .ഒരാൾ സ്വന്തം ഇക്കിഗൈ തിരയണമെന്ന് നിർദ്ദേശിക്കുന്ന ഭാഗമാണിത് (പേജ് 86). നിത്യേനയുള്ള ചര്യകളെ  ജീവിതത്തിൻ്റെ സ്വച്ഛന്ദമായ പ്രവാഹത്തിലേക്ക് എത്തിക്കാനുള്ള ഉപകരണങ്ങളായി കാണുകയാണ് വേണ്ടത് .ഫലത്തെക്കുറിച്ച് വേവലാതിപ്പെടാതിരിക്കുക . പ്രവൃത്തിയിലാണ് ആനന്ദം;ഫലത്തിലല്ല . ജീവിതപ്രവാഹത്തിൽ നിലനില്ക്കാൻ എത് പ്രവൃത്തികളൊക്കെയാണ് സഹായിക്കുന്നതെന്ന് ഒരു കടലാസിൽ എഴുതിവെയ്ക്കുക. ഏത് പ്രവൃത്തിയിലൂടെ നിങ്ങൾക്ക് ജീവിതത്തെ സ്വച്ഛന്ദമാക്കാൻ കഴിയും?എന്നിട്ടും കണ്ടെത്താനാവുന്നില്ലെങ്കിൽ ,ഏതു കാര്യത്തിലാണ് നിങ്ങൾ കൂടുതൽ സമയം ചെലവഴിക്കുന്നതെന്നും  നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ജീവിതാനന്ദം ലഭിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നതെന്നും അഗാധമായി അന്വേഷിക്കുക. ജീവിതത്തിൻ്റെ പോക്ക് ദുരൂഹമാണ്.


ഒരു വൃദ്ധനായ മനുഷ്യൻ തൻ്റെ ഇക്കിഗൈ ഇങ്ങനെ വെളിപ്പെടുത്തി: 'ഞാൻ എനിക്കാവശ്യമുള്ള പച്ചക്കറികൾ സ്വന്തമായി കൃഷി ചെയ്തുണ്ടാക്കി സേവിക്കുകയാണ്. ഇതാണ് എൻ്റെ ഇക്കിഗൈ '.  മറ്റൊരാൾ ഇങ്ങനെ പ്രതികരിച്ചു :'ഞാൻ എല്ലാ ദിവസവും അഞ്ചു മണിക്ക് ഉണർന്നെഴുന്നേറ്റ് നടക്കാൻ പോകും. കടൽക്കരയിലേക്കാണ് എത്തിച്ചേരുക. അതിനുശേഷം എൻ്റെ സുഹൃത്തിൻ്റെ  വീട്ടിൽ പോകും .ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ചാണ്  ചായ കുടിക്കുക. ഇതാണ് എൻ്റെ  ജീവിതാനന്ദം. ഒരിടത്തു നിന്നു മറ്റൊരിടത്തേക്ക് സഞ്ചരിക്കുക ' .


ഓരോരുത്തരുടെ ഇക്കിഗൈ ഇങ്ങനെ വ്യത്യസ്തമാണ്. ഇത് ഓരോരുത്തരും സ്വയം കണ്ടുപിടിക്കേണ്ടതാണ്. ജീവിതം എന്ന മൂല്യത്തെ സ്വയം അനാവരണം ചെയ്യാനായി കഠിനമായി ആഗ്രഹിക്കണം. നിരന്തരം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതും സജൈവമായി  നിലനിർത്തുന്നതുമായ ജീവിതമാണ് ഒരുവൻ്റെ ഇക്കിഗൈ .


വായന


താരാശങ്കർ വന്ദ്യോപാദ്ധ്യായയുടെ ആരോഗ്യനികേതനത്തെക്കുറിച്ച് ഡോ.കെ.എം.വേണുഗോപാൽ  എഴുതിയ ലേഖനം (ആരോഗ്യ നികേതനത്തിലെ ചികിത്സാദർശനം , ഭാഷാപോഷിണി, മാർച്ച്) വെറുമൊരു കോളേജ് ലേഖനമാണ്. ഒരു നോവൽ ,ഈ കാലത്ത് ,സുശിക്ഷിതവും സൂക്ഷ്മവുമായ അനുവാചക മനസ്സുള്ള ഒരാൾ ഇങ്ങനെയായിരിക്കില്ല വായിക്കുന്നത്. ഒരു മലയാളം വിദ്യാർത്ഥി എഴുതുന്ന തട്ടിക്കൂട്ട് ലേഖനത്തിനപ്പുറം ഇതിനു പ്രസക്തിയില്ല;കലാമൂല്യമുള്ള ഗദ്യവുമല്ല. ചികിത്സാദർശനം എന്നു ലേഖനത്തിനു പേരിട്ടതുകൊണ്ട് എന്താണ് ദർശനമെന്ന് ലേഖനത്തിൽ വരണമെന്ന് നിർബന്ധമില്ലല്ലോ.ഒരെഴുത്തുകാരൻ്റെ ദർശനം തേടുന്നത്, ഈ ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ, കാലഹരണപ്പെട്ട സങ്കേതമാണെന്നു ഓർമ്മിപ്പിക്കട്ടെ. കാരണം ,എഴുത്തുകാരൻ ഒരു ദർശനത്തിൻ്റെ തടവറയിലല്ല;അയാൾക്ക് ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് സിമൻ്റിട്ട ,ഏകശിലാരൂപമായ കാഴ്ചപ്പാടല്ല ഉണ്ടായിരിക്കുക .


ഷാജഹാൻ കാളിയത്ത് 'മരിച്ചവരുടെ പ്രൊഫൈലുകൾ' (പ്രസാധകൻ  മാർച്ച് ) എന്ന പേരിൽ എഴുതിയ കവിത ഫേസ്ബുക്കിലെ വിശേഷമാണ്. മരിച്ചവരുടെ ഫെയ്സ്ബുക്ക് പോസ്റ്റുകൾ നോക്കുമ്പോൾ കവിക്ക്  തോന്നുന്നത് ഇതാണ് :

'അന്തരീക്ഷത്തിൽ

പതുക്കെ സാമ്പ്രാണി മണവും

ദൈവസൂക്തങ്ങളുടെ ബിജിഎമ്മും

ഉയരുന്നുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നത് 

എനിക്ക് മാത്രമോ '.


എന്നാൽ കവിക്ക് ആഴത്തിലുള്ള ഒരു വികാരവുമില്ല . അല്ലെങ്കിൽ തൻ്റെ മനസ്സിലുള്ള വികാരങ്ങളെ വാക്കുകളിലൂടെ അനുവാചകരിലെത്തിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല . 


തോമസ് ഹാർഡിയുടെ 'വോയിസസ് ഫ്രം തിംഗ്സ് ഗ്രോവിംഗ് ഇൻ എ ചർച്ച് യാർഡ് '  എന്ന കവിത ശവക്കല്ലറയിലെ സംഭവങ്ങളാണ് വിവരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ അവിടെ  മരണമല്ല ,ജീവിതമാണ് കവി തേടുന്നത്. ഓർമ്മകൾ അവിടെ പൂത്തുലയുന്നു. ചുറ്റുമുള്ള ചെടികൾ ജീവൻ പകരുകയാണ്. ഒരാൾ മരിച്ചതുകൊണ്ട് ലോകം നിശ്ചേതനമാകുന്നില്ല; ജീവിതം വേറൊരു വഴിക്ക് നീങ്ങുകയാണ് .അയാൾ മറ്റൊരു തലത്തിൽ ജീവിക്കുകയാണ് .


പി.എഫ് .മാത്യൂസിൻ്റെ 'കയ്‌പ്' (എഴുത്ത് ,മാർച്ച് ) വായനക്കാരനിലും കയ്പാണ് പകരുന്നത്. അമ്മയും മകനും സിനിമ കണ്ടു തർക്കിക്കുകയാണ്. അമ്മയുടെ കാമുകന് വെറെ കാമുകിയുണ്ടത്രേ. അവളുമായി അമ്മയുടെ വീട്ടിലേക്ക് വരട്ടെ എന്ന് കാമുകൻ ചോദിക്കുകയാണ്! .ഇതൊക്കെയാണ് ഈ കാലത്ത് പി.എഫ്.മാത്യൂസിൻ്റെ ചിന്തകൾ .യാതൊരു ആത്മാർത്ഥതയുമില്ലാതെ എഴുതുകയാണദ്ദേഹം. വായനക്കാർ എന്തും സ്വീകരിക്കുമെന്ന് ചിന്തിക്കരുത്.


ശ്രീനാരായണഗുരുവിൻ്റെ ബ്രഹ്മവിദ്യാപഞ്ചകം മലയാളത്തിലേക്ക് പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയ പി.ആർ.ഹരികുമാറിൻ്റെ ഉദ്യമം (ഭാഷാപോഷിണി )പ്രസക്തമാണ്. മുക്തകാമനാകാനും ഈ ലോകത്ത് തൻ്റെ നിസ്സാരമായ ,അർത്ഥരഹിതമായ അസ്തിത്വത്തെ അറിയാനും മനുഷ്യനെ സഹായിക്കുന്ന കവിതയാണിത്. കവിതയുടെ സാരം ഈ വാക്കുകളിലുണ്ട്:

' സ്വയമേ ഭാസിക്കയില്ലൊന്നും ,

നീ കാണും 

കാഴ്ചകൾ കാനൽജലം '.


വാക്കുകൾ 


1)വസ്തുവിൻ്റെ ബാഹ്യപ്രത്യക്ഷമല്ല കലാകാരൻ തേടുന്നത്; അതിൻ്റെ  ആന്തരികമായ സംഗത്യമാണ്.

അരിസ്റ്റോട്ടിൽ,

ഗ്രീക്ക് ചിന്തകൻ


2) സിനിമ കാണുന്നവരെ  സന്തോഷിപ്പിക്കാനും അവരുടെ അഭിരുചികളെ വിചാരണയില്ലാതെ സ്വീകരിക്കാനുമാണ് നിങ്ങൾ ശ്രമിക്കുന്നതെങ്കിൽ, അതിനർത്ഥം നിങ്ങൾക്ക് അവരോട് യാതൊരു ആദരവുമില്ലെന്നാണ് ; നിങ്ങൾ അവരുടെ പണം കൈക്കലാക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്.


ആന്ദ്രേ തർക്കോവ്സ്കി,

റഷ്യൻ ചലച്ചിത്രകാരൻ


3)ശരിക്കും എന്താണ് വേണ്ടതെന്ന് നമുക്കറിയില്ല, കാരണം നമുക്ക് ഒരു ജീവിതമേയുള്ളൂ. അതിനെ മുൻകാല ജീവിതങ്ങളുമായോ ഭാവി ജീവിതങ്ങളുമായോ താരതമ്യം ചെയ്യാനാവുന്നില്ല.


മിലൻ കുന്ദേര,

ചെക്ക് എഴുത്തുകാരൻ


4) വാക്കുകൾക്ക് അസാധാരണമായ ഭീകര യാഥാർത്ഥ്യത്തെ അനുഭവിപ്പിക്കാനാകുന്നില്ലെങ്കിൽ അതിനു മനസ്സിനെ സ്വാധീനിക്കാനുള്ള  ശേഷിയുണ്ടായിരിക്കില്ല.


എഡ്ഗാർ അല്ലൻപോ,

അമെരിക്കൻ കവി


5)മനുഷ്യവ്യക്തിത്വത്തിനു യാതൊരു അന്തസ്സുമില്ല എന്നതാണ് ഈ കാലഘട്ടത്തിൻ്റെ അടയാളം.


സാദിഖ് ഹിദായത്ത്,

പേർഷ്യൻ എഴുത്തുകാരൻ


കാലമുദ്രകൾ


1)പോൾ തേലക്കാട് 

ജിയോ ബേബിയുടെ ദ് ഗ്രേറ്റ് ഇന്ത്യൻ കിച്ചൺ എന്ന സിനിമയെ മുൻനിർത്തി പോൾ തേലക്കാട് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് സ്ത്രീയെ അടുക്കളയിൽ കുരുക്കുന്ന അധികാരങ്ങളെ ചെറുക്കണമെന്നാണ്. ഇത് മാമൂലാണത്രേ. പക്ഷേ ,ഫാസ്റ്റ് ഫുഡിൻ്റെ ,പാഴ്സലുകളുടെ ,ഹോം ഡെലിവറിയുടെ വരും കാലത്ത് ഇതിനു മാറ്റം വന്നേക്കാം.


2)മിനീഷ് മുഴപ്പിലങ്ങാട്


സ്വതന്ത്ര പത്രപ്രവർത്തകനും എഴുത്തുകാരനുമായ മിനീഷ് മുഴപ്പിലങ്ങാട് കുഞ്ഞുണ്ണിയുടെ കവിതകളെപ്പറ്റി എഴുതുന്നതിനിടയിൽ ഇങ്ങനെ കുറിക്കുന്നു: 'കവിയായിട്ടല്ല ,കവിതയായിത്തന്നെ തീരണമെന്നും ചിലപ്പോഴൊക്കെ അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു' - 'എനിക്ക് ഞാനൊരു കവിതയാകണം' .


3)സുമിത്ര ജയപ്രകാശ് 


എസ്.കെ.പൊറ്റെക്കാട്ടിനു സർക്കാർ ജോലിയിലോ മറ്റ് സ്ഥാപനങ്ങളിലോ താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. സാഹിത്യരചനയിൽ നിന്നുള്ള വരുമാനം കൊണ്ടു തന്നെ ജീവിക്കണമെന്ന നിശ്ചയമായിരുന്നു അതെന്ന്, അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ നൂറ്റിയെട്ടാം ജന്മദിനത്തിൽ ,മകൾ സുമിത്ര ജയപ്രകാശ് ( ഭാഷാപോഷിണി ) ഓർക്കുന്നു.


4)വാസുദേവൻ കുപ്പാട്


ഒ.വി.വിജയൻ്റെ  കടൽതീരത്ത് ,ആനന്ദിൻ്റെ ബന്ധനം എന്നീ കഥകളെ ആസ്പദമാക്കി നിയമം ,സമൂഹം, കുടുംബം, കുറ്റകൃത്യം എന്നീ സമസ്യകളെ അപഗ്രഥിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന വാസുദേവൻ കുപ്പാടിൻ്റെ ലേഖനം (മൂല്യശ്രുതി)ശ്രദ്ധേയമാണ് .


5)ഡോ.കവിയൂർ സി.കെ.രേവമ്മ


അമെരിക്കയിൽ കർണാടക സംഗീതത്തിന് ധാരാളം ആസ്വാദകരെ സൃഷ്ടിച്ച സംഗീതജ്ഞ കവിയൂർ രേവമ്മയെ മലയാളസംഗീതലോകം തമസ്കരിച്ചതായി കൂടൽ ശോഭൻ (സഹോദരൻ മാസിക) എഴുതുന്നു.സിനിമാ പിന്നണിഗായികയും സംഗീത അധ്യാപികയും  ഗവേഷകയുമായിരുന്നു രേവമ്മ .





Thursday, March 11, 2021

അക്ഷരജാലകം/എം.കെ .ഹരികുമാർ / യാതനയനുഭവിക്കുന്നവർ എഴുതട്ടെ /metrovartha 8 March 2021

 അക്ഷരജാലകം link

എം.കെ.ഹരികുമാർ

9995312097


യാതനയനുഭവിക്കുന്നവർ എഴുതട്ടെ


 ഇന്നത്തെ കാലഘട്ടത്തിൽ ,പ്രത്യേകിച്ചും ഈ  ഉത്തര -ഉത്തരാധുനിക, ഡിജിറ്റൽ , ആൾക്കൂട്ട മാധ്യമകാലഘട്ടത്തിൽ ഓരോരുത്തരും അവരവരുടെ കവിത സ്വന്തം ആവശ്യത്തിന് എഴുതിയുണ്ടാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. അതിൽ സമൂഹമോ ,വികാരമോ ഉണ്ടായിരിക്കില്ല .അവനവനു ഭക്ഷിക്കാനുണ്ടാക്കുന്ന ചപ്പാത്തി പോലെയാണത്. മന്ത്രിമാർ, ഉന്നത ഉദ്യോഗസ്ഥർ, ഡോക്ടർമാർ, എൻജിനീയർമാർ, പ്രൊഫസർമാർ, വ്യവസായികൾ തുടങ്ങിയവരെല്ലാം ഇന്ന് കവിതയെഴുതുകയാണ്. കുറച്ചു നാൾ മുമ്പ്  ഒരു ഡോക്ടർ എന്നോട് തൻ്റെ കവിതയെഴുത്തിനെപ്പറ്റി പറഞ്ഞതോർക്കുന്നു. ഔട്ട് പേഷ്യൻസിനെ നോക്കുന്നതിനിടയിൽ വീണു കിട്ടുന്ന സമയത്ത് അദ്ദേഹം കവിതയെഴുതുമെന്ന്! എഴുതാൻ എല്ലാവർക്കും സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടെന്ന കാര്യം അംഗീകരിക്കുന്നു.


ഇവരുടെ കവിതകൾക്ക് ആവശ്യക്കാരൊന്നുമില്ല; ഇവർ എഴുതുന്നത് ആർക്കുവേണ്ടിയുമല്ല. കാരണം, യാതൊരു ക്ളേശവുമില്ലാതെ ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്നവരാണ് ഇവരെല്ലാം .ഇവരുടെ ഉള്ള് യാതൊരു കാരണവശാലും ഇളകുന്നതല്ല; ഇവർക്ക് നല്ല പ്രായോഗിക ജ്ഞാനമുണ്ട്. യുക്തിയിൽ സുഘടിതമാണ് ആ ജീവിതങ്ങൾ. അത് പല നിലയിലും ഉത്തമവുമാണ്.ഇവർ കവിതയെഴുതുന്നത് ഭൗതികസൗകര്യങ്ങൾ അനുകൂലമായ തുകൊണ്ടാണ്. കവിതയെഴുതിയില്ലെങ്കിൽ  മരിച്ചുപോകുമെന്ന ഭയമുള്ളതുകൊണ്ടല്ല ;അല്ലെങ്കിൽ കവിതയിൽ പറ്റിച്ചേർന്ന സ്വന്തം ആന്തരികലോകത്തെ വാക്കുകളിലൂടെ  തെളിച്ചെടുത്തു വ്യക്തിപരമായ അസ്തിത്വപ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാനുമല്ല.


കവിത എന്ന മാധ്യമം മാത്രമല്ല ഇവിടെ വിവക്ഷ.ആന്തരികമായ അനുഭവങ്ങളുടെ ശക്തിയിൽ ആവിഷ്കാരത്തിനു ശ്രമിക്കുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്ന കലയ്ക്കെല്ലാം ഇത് ബാധകമാണ്.ഇപ്പോൾ എല്ലാവരും എഴുതുന്നത് ,നേരത്തെ പറഞ്ഞതു  പ്രകാരം, അവനവൻ്റെ ചപ്പാത്തി എന്ന പോലെയാണ്. താൻ എഴുതുന്നത് ജീവിച്ചിരിക്കാൻ വേണ്ടിയാണെന്ന് പറയുന്ന ചില വലിയ കവികളുടെ വാക്കുകളുമായി ഇവരെ ബന്ധിപ്പിക്കാനാവില്ല. അതേസമയം ഇവർ മറ്റാരുടെയും രചനകൾ വായിക്കാറുമില്ല .വായനക്കാരൻ എന്ന ജീവി ഉണ്ടെന്ന് പോലും ഇവർ കരുതുന്നില്ല. യാതൊന്നിനോടും വൈകാരികബന്ധം ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ട് ഇവരുടെ ഭാഷ നിർജീവമായിരിക്കും.


ഉള്ളിലെ വിഷണ്ണവ്യക്തിത്വം


ഒരു കവി എഴുതേണ്ടത് അയാളുടെ ഉള്ളിലെ വിഷണ്ണവ്യക്തിത്വത്തെക്കുറിച്ചാണ്. എങ്ങനെയാണ് അയാൾ വിഷണ്ണ വ്യക്തിത്വമാകുന്നത് ? ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് മനസിൻ്റെ അടിത്തട്ടിൽ വന്നടിയുന്ന സാരാംശങ്ങളാണ് ആ വ്യക്തിത്വത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. അതു പക്ഷേ ,നിയതമായ ഒരു യുക്തി ഘടനയല്ല .അനീതിയോടുള്ള എതിർപ്പിൽ നിന്നാണ് അതുണ്ടാകുന്നത്.അനീതി കണ്ട് പൊറുതി മുട്ടി സകലതിനോടുമുള്ള മനോഭാവം അയാൾ പുനർനിർമ്മിക്കുകയാണ്. അങ്ങനെ പ്രക്ഷുബ്ധതയെ ഉള്ളിൽ കൊണ്ടു നടക്കാൻ വിധിക്കപ്പെടുന്നു.താൻ തീവ്ര ദുഃഖത്തിൽ നിന്നുണ്ടാക്കിയ തീ അയാൾ തന്നെ വിഴുങ്ങുകയാണ്. അതിൽ നിന്ന് അപാരതയുടെ സൗന്ദര്യം സൃഷ്ടിക്കാൻ  പ്രലോഭിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ചിന്തയ്ക്ക് ജരാനര ബാധിക്കാത്ത, മനന ശേഷിക്ക് തളർച്ച വന്നിട്ടില്ലാത്ത ഒരു കവി തൻ്റെ അനുഭൂതികളോട് സത്യസന്ധനാവാനാണ് പൊരുതുന്നത്. കവി തൻ്റെ രഹസ്യാത്മകമായ ജ്ഞാനത്തോടാണ് സത്യസന്ധനായിരിക്കേണ്ടതെന്ന് ഐറിഷ് കവി സീമസ് ഹീനി പറഞ്ഞതിൻ്റെ പൊരുളിതാണ്. അവനവനാണ് സത്യം എന്ന ധാരണ എങ്ങനെ കൈവരും?അതാണ് കലയുടെ സമസ്യ. അതിനായി കഠിനമായി പരിശ്രമിക്കേണ്ടി വരും. ജീവിതത്തിൻ്റെ നദി മുറിച്ചുകടക്കാനുള്ള പാലം നിങ്ങൾക്ക് മറ്റാരും നിർമ്മിച്ചു നല്കുകയില്ലെന്ന് ജർമ്മൻ ചിന്തകൻ ഫ്രഡറിക് നിഷേ പറഞ്ഞത് ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ കാണണം. തൻ്റെ ഭൗതിക സൗകര്യങ്ങളുടെ അകത്ത് അവസാനിക്കുന്ന ലോകത്തെക്കുറിച്ചല്ല എഴുതേണ്ടത്;കാലത്തിൻ്റെ അപര്യാപ്തതകളെക്കുറിച്ചും ജൈവലോകത്തിൻ്റെ തീരാദുരിതങ്ങളെക്കുറിച്ചുമാണ്. അത് ആത്മാവിൽ കൊണ്ടു നടക്കുന്നവർക്കാണ് അശാന്തിയുണ്ടാകുന്നത്‌.അവരാണ് യാതനയനുഭവിക്കുന്നത്.


പ്രാർത്ഥനയാണ് സാഹിത്യം


'നിങ്ങളിൽ യാതനയനുഭവിക്കുന്നവൻ പ്രാർത്ഥിക്കട്ടെ' എന്ന ബൈബിൾ വചനം (യാക്കോബ് 5:13) ശരിക്കൊന്നു മനനം ചെയ്തുനോക്കിയാൽ ഇതു മനസ്സിലാകും. തനിക്ക് കഥാരചന പ്രാർത്ഥനയാണെന്നും ശവത്തിൻ്റെ  ഏകാന്തതയാണ് രചനാപ്രക്രിയയിൽ ആവശ്യമായിട്ടുള്ളതെന്നും ഫ്രാൻസ് കാഫ്ക പറഞ്ഞത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? അകമേ യാതനയനുഭവിച്ചുകൊണ്ട് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നവന് സത്യസന്ധത എന്ന ഗുണമുണ്ടായിരിക്കും .അതിൽ മായം ചേർക്കരുത്. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ അത് സത്യസന്ധനാകുന്നതിനു  തടസ്സമാകുമെന്ന് മാത്രമല്ല കള്ളം പറയേണ്ടി വരികയും ചെയ്യും. കവിത ആന്തരികതയുടെ  സുവിശേഷമാണെന്ന് അമെരിക്കൻ പെൺകവി ഉർസുല കെ.ലെഗ്വിൻ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചത് ഇവിടെ പ്രസക്തമാവുകയാണ്.  യാതനാനിർഭരവും സത്യാന്വേഷണപരവുമായ അന്തരംഗമില്ലാത്തവർ എഴുതേണ്ടതില്ല; അങ്ങനെയുള്ളവർ കൂടുതൽ കൃതികൾ വായിക്കാനാണ് ശ്രമിക്കേണ്ടത്. വായനയിലൂടെ ഉൽകൃഷ്ടമായ സൗന്ദര്യാവിഷ്കാരങ്ങളെ പരിചയപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ വീക്ഷണപരമായ വ്യതിയാനമുണ്ടാവുക തന്നെ ചെയ്യും. എങ്ങനെ വായിച്ചാൽ നമുക്ക് മനുഷ്യാസ്തിത്വത്തിൻ്റെ  അറിയപ്പെടാത്ത അടരുകളിലെത്തിച്ചേരാമെന്നാണ്  ആലോചിക്കേണ്ടത്. വായന ജീവിതത്തിൻ്റെ ഒരു വേറിട്ട പാതയാണ്.


യാതനയനുഭവിക്കുന്നവർ പ്രാർത്ഥിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ. മഹനീയമായ സാഹിത്യം പ്രാർത്ഥനയാണ്. അത് ഹൃദയത്തിൻ്റെ   ഏറ്റവും അടിത്തട്ടിൽ നിന്നും ഉയർന്നു വരുന്ന നിരാസ്പദവും നിരാസക്തവുമായ പദകോശമാണ്. അതിനു മറ്റൊന്നിനോടും മമതയില്ല .കാരണം അത് സത്യത്തെ തന്നെ നഗ്നമാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. യാതനയനുഭവിക്കുന്നവർ  എഴുതുമ്പോൾ അതിൽ പ്രാർത്ഥനയുടെ ആന്തരസംഗീതം തുടിച്ചുണരും .ജീവിതത്തിൽ സർവ സുഖങ്ങളുമനുഭവിച്ച് ,അപരനെക്കുറിച്ച് നേരിയ ഉത്ക്കണ്ഠപോലുമില്ലാതെ, സകലതിനെയും തൃണവൽഗണിച്ച്, മൂല്യങ്ങളെ തന്നെ അപമാനിച്ചു കഴിയുന്നവർ എഴുതേണ്ടതിൻ്റെ  യാതൊരാവശ്യവുമില്ല.


സ്വയം ആയിരിക്കുക


ലോകം ഒരു കവിയെ ,കലാകാരനെ മറ്റെന്തോ ആക്കിത്തീർക്കാൻ പരിശ്രമിക്കുകയാണ് എപ്പോഴും.ഇതിനെക്കുറിച്ച് ബോധമുള്ള ഒരാൾക്ക് മാത്രമേ സ്വയം എങ്ങനെ നിലനിൽക്കണമെന്ന് ചിന്തിക്കാനാവൂ.  അമെരിക്കൻ കവിയും നോവലിസ്റ്റുമായ ഇ.ഇ.കമിംഗ്സ് (1894- 1962)എഴുതിയ ഈ വാചകങ്ങൾ നോക്കൂ:

'നിങ്ങളെ നിങ്ങളല്ലാതാക്കാൻ അഹോരാത്രം പണിപ്പെടുന്ന ഒരു ലോകത്ത് സർവശക്തിയുമുപയോഗിച്ച്‌, മനുഷ്യസാധ്യമായ സകല ഊർജ്ജവുമുപയോഗിച്ച് നിങ്ങളാകാൻ യുദ്ധം ചെയ്യുക '.

കമിംഗ്സിൻ്റെ 'എ മിസലനി റിവൈസ്ഡ്' എന്ന പുസ്തകത്തിലാണ് കലാകാരനെക്കുറിച്ച് പ്രതിപാദിക്കുന്നത്.


ഈ യുദ്ധം കമിംഗ്സിനു പ്രിയപ്പെട്ടതായിരിക്കുമല്ലോ. സ്വയം ആയിരിക്കാൻ യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോഴാണ് ഒരാൾ കവിയാകുന്നത്. അങ്ങനെയുള്ള കവികൾ ഇന്ന് എത്രയോ വിരളമാണ്. ഏതെങ്കിലും കലാശാലകളിലോ , സ്കൂളുകളിലോ പഠിച്ചതു വച്ച് ആരും ഒന്നും എഴുതരുതെന്നാണ് മറ്റൊരു മതം. കമിംഗ്സ് ഇക്കാര്യം സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. 'പഠിച്ചത്  നിരാകരിക്കുന്നവനാണ് കലാകാരൻ ' -  അദ്ദേഹം എഴുതുന്നു.


മൂന്നു തരം കലാകാരന്മാരെക്കുറിച്ച് കമിംഗ്സ് സൂചന തരുന്നുണ്ട്. ആദ്യത്തേത് , വൻ കച്ചവടവിജയമായി തീരുകയും ധനമുണ്ടാക്കുകയും  എന്നാൽ ഗുണമേന്മ ഇല്ലാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വിഭാഗമാണ്. രണ്ടാമത്തെ വിഭാഗം  അക്കാദമിക് രംഗത്തുള്ളവരാണ്. ഇവർക്ക് മറ്റുള്ളവർ സൃഷ്ടിച്ചതു പോലെ ചെയ്താൽ മതി;  സ്വന്തമായി ഒരു ആശയമില്ല. മൂന്നാമത്തെ വിഭാഗമാണ് യഥാർത്ഥ കലാകാരന്മാർ. അവർക്കു ശാന്തിയില്ല; അശാന്തമായ മനസ്സിലെ ദുഃഖമാണ് അവരെ നിലനിർത്തുന്നത്. അവർ പണമോ മറ്റ് ആനുകൂല്യങ്ങളോ തേടാതെ സത്യത്തിനു വേണ്ടി അലയുന്നു.


എന്തുകൊണ്ടാണ് കലാകാരൻ തീവ്ര വ്യഥ അനുഭവിക്കുന്നത് ?കമിംഗ്സ് ഇങ്ങനെ ഉത്തരം നൽകുന്നു: 'അയാൾ കച്ചവടമോ ഫാഷനോ തേടുന്നതിനു പകരം അനീതിയെ വൈകാരികമായി നേരിടുന്നു.വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയശേഷം അത് തള്ളിക്കളയേണ്ടി വരുന്നത്, മനസ്സിൽ സ്വയം കണ്ടെത്തിയ സത്യങ്ങൾ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തുന്നതു   കൊണ്ടാണ് .പദവിക്കു വേണ്ടിയല്ല കവിത; പദവിയുള്ളവരുടേതുമല്ല കവിത .അത് കലാശാലകളുടേതോ അക്കാദമികളുടേതോ അല്ല;കവിത  പ്രൊഫസർമാരുടേതോ അദ്ധ്യാപകരുടേതോ അല്ല.  കവിത യാതന അനുഭവിക്കുന്നവരുടേതാണ് .


വാക്കുകൾ 


1)കുഴഞ്ഞുമറിഞ്ഞ അനുഭവങ്ങളെ ക്രമപ്പെടുത്തുന്നതിൻ്റെ ,വീണ്ടും ക്രമപ്പെടുത്തുന്നതിൻ്റെ ഒരു വഴിയാണ് എൻ്റെ എഴുത്ത്.അത് എനിക്ക് പകരമായിട്ടുള്ളതാണ്.


സിൽവിയാ പ്ലാത്ത്

അമെരിക്കൻ പെൺകവി


2) ഇന്നത്തെ പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തിൽ ,സാമൂഹികമായ അസ്ഥിരതയിൽ ,ധാർമ്മികമായ ദുർബലതയിൽ നമുക്ക് ഒരു പുനരുജ്ജീവനം ആവശ്യമാണ്.പെണ്ണിൻ്റെ സ്വാധീനം ഇക്കാര്യത്തിൽ വളരെ വിലപ്പെട്ടതാണ്.

നിക്കോളൈ ഗോഗൾ,

റഷ്യൻ സാഹിത്യകാരൻ



3)എൻ്റെ സിനിമയിൽ ചിലർക്ക്  മിണ്ടാട്ടമില്ലാതായിപ്പോയത്  ഉള്ളിൽ ആഴത്തിൽ മുറിവേറ്റതുകൊണ്ടാണ്. അവർ മറ്റുള്ളവരിൽ വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെട്ടവരാണ്. അവരോട് 'ഞാൻ നിന്നെ പ്രേമിക്കുന്നു 'എന്നു പലരും  പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ, അതു  പറഞ്ഞവരുടെ മനസ്സിൽ ആ വികാരമുണ്ടായിരുന്നില്ല.


കിം കി ഡുക് ,

സൗത്ത് കൊറിയൻ സംവിധായകൻ


4)ഞാൻ എൻ്റെ മനസ്സിൽ ധാരാളം പേരുമായി ആശയവിനിമയം നടത്തുന്നുണ്ട്;എന്നാൽ അവർക്കറിയില്ല ഇത്. പുറത്ത് എനിക്ക് വല്ലാത്ത ഒറ്റപ്പെടലുണ്ട്. ആളുകളുമായി ബന്ധം സ്ഥാപിക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയുണ്ട്.


ഗൊദാർദ് ,

ഫ്രഞ്ച് ,സ്വിസ് സംവിധായകൻ 


5)എൻ്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, ഉത്തരാധുനികത ഉത്ഭവിക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ ഉപഭോക്താവിൻ്റെയും ബഹുരാഷ്ട്ര മുതലാളിത്തത്തിൻ്റെയും പ്രത്യേക നിമിഷത്തിൽ നിന്നാണ്. ചരിത്രബോധം ഇല്ലാതിരിക്കുകയും ഭൂതകാലത്തെ ചേർത്തു നിർത്താനുള്ള ശേഷി കുറയുകയും ക്രമേണ ഇല്ലാതാവുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് ഇതിൻ്റെ ലക്ഷണം.


ഫ്രഡറിക് ജെയിംസൺ ,

അമേരിക്ക സാഹിത്യവിമർശകൻ


കാലമുദ്രകൾ 


1)മനു അശോകൻ


പ്രേമിച്ചാൽ വിവാഹം കഴിക്കണമെന്ന ലഘുവായ, സരളമായ ,ആഴമില്ലാത്ത, കോസ്മെറ്റിക് ജീവിതസൂത്രത്തിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിച്ച് ,കാമുകി കാമുകൻ്റെ  ആസിഡ് പ്രയോഗത്തിനിരയായാൽ അവിടെ തകരുന്നത് മനുഷ്യവംശത്തിൻ്റെ സുന്ദരമായ ഒരു സ്വപ്നമാണെന്ന് വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ സംവിധായകൻ മനു അശോകൻ  ശ്രമിച്ചു.


2)പി. കെ. ഹരികുമാർ


ടൈറ്റാനിക് സിനിമ വരുന്നതിനു മുന്നേ തന്നെ അത് 'സീപാലസ്' എന്ന പേരിൽ നാടകമാക്കിയ ടി.കെ. ജോണിനെ അനുസ്മരിച്ചു, നല്ലൊരു വായനക്കാരൻ കൂടിയായ ,പി .കെ . ഹരികുമാർ എഴുതിയ ലേഖനം (പ്രഭാതരശ്മി) സന്ദർഭോചിതമായി.


3) വിനു എബ്രഹാം 


ഖസാക്കിൻ്റെ ഇതിഹാസത്തിലെ മുങ്ങാങ്കോഴിയെ കസാക്കിസ്ഥാനിൽ  നിന്നുള്ള ഡീപ് വെൽ'എന്ന സിനിമയിലെ 'യെൻസെപ്പ്' എന്ന കഥാപാത്രവുമായി താരതമ്യം ചെയ്ത് വിനു എബ്രഹാം എഴുതിയത് കൗതുകമുണർത്തി.


4)വിഷ്ണുനാരായണൻ നമ്പൂതിരി 


വൈദികസാഹിത്യം, വൈദികകാലം എന്നീ വിഷയങ്ങളെ കേന്ദ്രീകരിച്ച് വിഷ്ണുനാരായണൻ നമ്പൂതിരി എഴുതിയ കവിതകൾ പൂർവ്വ കാലത്തിൻ്റെ വീണ്ടെടുപ്പായി കണക്കാക്കാം.


5)ശ്യാമപ്രസാദ് 


നരേന്ദ്രപ്രസാദിനെ പ്രധാന കഥാപാത്രമാക്കി തൊണ്ണൂറുകളിൽ ശ്യാമപ്രസാദ് സംവിധാനം ചെയ്ത 'പെരുവഴിയിലെ കരിയിലകൾ ' (എൻ.മോഹനൻ)എന്ന ടെലിഫിലിം ഉയർത്തിയ വികാരങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ചലചിത്രങ്ങളെ  മറികടന്നും സഞ്ചരിക്കുകയാണ്.


വായനയുടെ നിമിഷം


 ബീന എഴുതിയ  'മാരിപ്പൊറാട്ട് ' ( മലയാളം, ഫെബ്രുവരി 25) ഒരു പത്രറിപ്പോർട്ട് പോലെ വായിച്ചു രസിച്ചു .എന്നാൽ ചെറുകഥാകൃത്ത് എന്ന നിലയിൽ ഒരു സംഭാവന  കണ്ടില്ല .ചാമുണ്ഡിയും വേട്ടയ്ക്കൊരുമകനുമൊക്കെ കഥയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുണ്ട്. 'ദൈവങ്ങൾക്കുമുണ്ട് ദുരയും അസൂയയും കൂറുമാറ്റവും പ്രാണഭയവും' എന്ന വാക്യം കഥയിൽ കൂടുതൽ മിഴിവ് നേടേണ്ടതായിരുന്നു. മനുഷ്യൻ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ദൈവങ്ങളെ അവൻ തന്നെ നിയന്ത്രിക്കുമ്പോൾ സ്വാഭാവികമായും ആ ദൈവങ്ങൾ ഇങ്ങനെയൊക്കെ പെരുമാറണമല്ലോ.


ദൂരെയെങ്ങോ ഒരാൾ പാടുന്നതിൻ്റെ  അനുഭവമാണ് ധ്വനി എം .ഡിയുടെ 'പാട്ടു പറത്തുന്ന പറവ ' എന്ന കവിത (  മലയാളം ,ഫെബ്രുവരി 25) യിലുള്ളത്. എല്ലാറ്റിനോടും ആത്മബന്ധം തോന്നുമ്പോൾ വീണ്ടും നമ്മൾ പുനരുജ്ജീവനം തേടുകയാണ്.


'പേരറിയാത്തൊരു 

ഭാഷ 

ഓളങ്ങൾ പോൽ 

തെന്നിത്തെറിക്കുന്നു 

വാക്കുകൾ ' 


ദൂരെ കേൾക്കുന്ന പാട്ടിലൂടെ ഒരു ഭാഷയല്ല ,വികാരങ്ങളാണ് അനുഭവിക്കുന്നത്.


വി.ജി.എം .ലേഖ എഴുതിയ  'മിഖായേൽ എന്ന പത്താമത്തെ പുരുഷൻ' എന്ന കഥ (കാലം  ത്രൈമാസികം ) സമകാലസമൂഹത്തിൽ പ്രണയത്തെ കൂടുതൽ അർത്ഥപൂർണമാക്കുന്നു. എല്ലാവരും തള്ളിക്കളഞ്ഞ തെരുവുതെണ്ടിയായ  ജൂതനെ ഒരു  മുസ്ലിം പെൺകുട്ടി  ബാല്യം മുതൽ പ്രേമിക്കുന്നതും അവർ  ഇസ്രായേലിലേക്ക് പലായനം ചെയ്യുന്നതുമാണ് കഥ. 'നമുക്ക് ഇസ്രായേലിലേക്ക് പോകാം. നമ്മുടെ രണ്ടു വേദങ്ങളെ ഒരു വാക്കിലെഴുതി ഒരു വേദമാക്കാം ' എന്ന വാക്യം കഥയെ ഉന്നത തലത്തിലെത്തിക്കുന്നു. ഇതിലെ നായിക ദിയാബാനു ചിന്തിക്കുന്നത് കഥാകൃത്ത് വിവരിക്കുന്നു: ' ഈ പ്രണയവും മരണവും ഒരുപോലെയാണ്, എപ്പോഴാണ് കയറി വരുന്നതെന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല. പ്രണയത്തെ കത്തികൊണ്ട് കുത്താനോ, ആസിഡൊഴിച്ചു വികൃതമാക്കാനോ ,ചുട്ടെരിച്ചു കൊല്ലാനോ ഒന്നും ദിയാബാനുവിനു ആകില്ല' .


Monday, March 1, 2021

അക്ഷരജാലകം/എം.കെ.ഹരികുമാർ / പാവ്ലോ കൊയ്ലോയുടെ അമ്പുകൾ metrovartha, March 1, 2021

 അക്ഷരജാലകം 

എം.കെ.ഹരികുമാർ

9995312097


പൗലോ കൊയ്ലോയുടെ അമ്പുകൾ



ബ്രസീലിലെ പ്രമുഖ  എഴുത്തുകാരനായ പൗലോ കൊയ്ലോ ഇന്ന് ലോകത്ത് ഏറ്റവും വായനക്കാരുള്ള നോവലിസ്റ്റുകളിൽ ഒരാളാണ്. അദ്ദേഹത്തിനു നോവലെഴുതാൻ വളരെ കുറച്ച് സമയം മതി. 'ദ് ആൽക്കിമിസ്റ്റ് ' എന്ന നോവലെഴുതാൻ രണ്ടാഴ്ചയേ വേണ്ടി വന്നുള്ളു .രണ്ടു വർഷത്തിലൊരിക്കൽ ഒരു നോവൽ എന്നതാണ് കൊയ്ലോയുടെ പ്ളാൻ. ഇപ്പോൾ പുറത്തുവന്നിരിക്കുന്ന 'ദ് ആർച്ചർ' (വില്ലാളി) ജീവിതത്തിൽ ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടാക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് വളരെ സരളമായ ഉത്തരം തേടുന്ന ,കൊയ്ലോയുടെ സ്ഥിരം ശൈലിയിലുള്ള ,നോവലാണ്. സങ്കീർണമായതിനെ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങൾ കൊണ്ട് ലഘൂകരിക്കാനാണ് ശ്രമം .വ്യക്തിഗതമായ സമസ്യകളുടെ ഗഹനതയിലേക്ക് നയിക്കുന്നത് കൊയ്ലോയുടെ രീതിയല്ല .


2003 ലാണ് 'ദ് ആർച്ചർ' ആദ്യമായി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്‌, പോർച്ചുഗീസ് ഭാഷയിൽ .അന്ന് ഇ ബുക്കായിരുന്നു; 'ദ് വേ ഓഫ് ദ് ബോ' എന്ന പേരിൽ .ഇപ്പോൾ പുറത്തുവന്നിട്ടുള്ളത് മാർഗരറ്റ് ജൂൾ കോസ്ത പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയ ഇംഗ്ളീഷ് പതിപ്പാണ്.ഇത് മനുഷ്യൻ്റെ ലക്ഷ്യവും മാർഗവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ    എന്നപോലെ വില്ലാളിയും അമ്പും ലക്ഷ്യവും ചേരുന്ന നേർരേഖയെയും  നിർവ്വചിക്കുന്നു. ഒരു വില്ലാളി അമ്പെയ്യുമ്പോൾ ,അതിനൊരു ലക്ഷ്യമുണ്ട്. ആ ലക്ഷ്യം തിരിച്ചും, അതിൻ്റെ നേർക്ക് വരുന്ന അമ്പിനെയും ഉന്നം വയ്ക്കുകയാണത്രേ .അതിൻ്റെ യർത്ഥം നമ്മൾ ഏത് ദിശയിലാണോ നീങ്ങുന്നത്, അതിൻ്റെ മനശ്ശക്തിയിൽ പ്രപഞ്ചസംവിധാനത്തിന് ഒരു ക്രമം ഉണ്ടാവുകയാണ് .ഉന്നത്തിലേക്ക് കൂടുതൽ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതോടെ  ലക്ഷ്യവും നമ്മളും തമ്മിൽ ഒരു പാരസ്പര്യമുണ്ടാകുന്നു. ലക്ഷ്യസ്ഥാനം നമ്മെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിൻ്റെ  പ്രാപഞ്ചികസത്യമാണിത്.


ആത്മാവിനെ ഉന്നം വയ്ക്കുന്നു


ടെത്സൂയ എന്ന ഗ്രാമീണ വില്ലാളിയുടെ കഥയിലൂടെയാണ് കൊയിലോ  ജീവിതസൂത്രം ആവിഷ്കരിക്കുന്നത്.ടെത്സൂയയെ  ഒരാൾ വന്നു പ്രലോഭിപ്പിക്കുകയും വെല്ലുവിളിക്കുകയും ചെയ്യുകയാണ്. തുടർന്ന് തൻ്റെ വില്ലുകുലയ്ക്കലിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന രഹസ്യം അയാൾ  ഒരു കുട്ടിയുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ അനാവരണം ചെയ്യുകയാണ്. സ്വയം മനസ്സിലാക്കുന്നതിൻ്റെ ,അത്മബോധത്തിൻ്റെ ,മനനത്തിൻ്റെ പരിണാമ ങ്ങളിലൂടെ ജ്ഞാനത്തിൻ്റെ പാഠങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു. വില്ലുകുലയ്ക്കുന്നതിന് ഒരു ലക്ഷ്യമുണ്ടെങ്കിൽ അത് സ്വന്തം ആത്മാവിനെയാണ് ഉന്നം വയ്ക്കുന്നത്.ഒരാൾക്ക് അയാളെ തന്നെ വേഗത്തിൽ പരാജയപ്പെടുത്താൻ കഴിയുമെന്ന് ഇതിൽനിന്ന് ഗ്രഹിക്കാവുന്നതാണ്‌. ചൈനയുടെ താവോ തത്ത്വചിന്തയും സെൻ ബുദ്ധിസവും ഇതിൽ കൂടിക്കുഴയുന്നു. ഒരു ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തിനു ഒറ്റയ്ക്ക് നിലനിൽപ്പില്ല .അതിലേക്ക് ചേരാനുള്ള ഒരു ചിന്ത വേണം. അത് സമന്വയിപ്പിക്കുന്നത് ആത്മബോധത്തിലാണ് . അവനവനിൽതന്നെയാണ് വില്ല് തൊടുക്കുന്നതും ലക്ഷ്യം ഭേദിക്കുന്നതും.നമ്മളിൽ ഉത്ഭവവും പരിസമാപ്തിയുമുണ്ട്. നമ്മുടെ സന്തോഷം നമ്മളിൽ തന്നെ ഉണ്ടാകണം .


യൗവ്വനകാലത്ത് അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞു നടന്ന കൊയ്ലോ അമേരിക്ക, യൂറോപ്പ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള വൻകരകളിൽ ചുറ്റിയടിച്ച് ജീവിതക്കാഴ്ച്ചകളുടെ വൈവിധ്യം നേരിട്ടു കണ്ടു. 1987 ൽ 'ദ് പിൽഗ്രിമേജ്' എന്ന നോവൽ ഇംഗ്ലീഷിൽ പുറത്തുവന്നതോടെയാണ് കൊയ്ലോ ശ്രദ്ധയാകർഷിക്കുന്നത്. വടക്കൻ സ്പെയിനിലെ സാൻഡിയാഗോ ഡി കമ്പോസ്റ്റെലയിലേക്ക് നടത്തിയ യാത്രയുടെ അനുഭവമാണിത് .അഞ്ഞൂറ് മൈൽ ദൈർഘ്യം ഒറ്റയ്ക്ക് നടന്നു കണ്ടു .പിന്നീട് 1988 ൽ 'ദ് ആൽക്കിമിസ്റ്റ് ' പുറത്തുവന്നു. ഈജിപ്ഷ്യൻ പിരമിഡുകൾ സന്ദർശിക്കുന്ന ആട്ടിടയൻ്റെ കഥയാണിത്.


നമ്മെ ആകർഷിക്കുന്നത്


ആസ്ട്രേലിയൻ ടെലിവിഷൻ എഴുത്തുകാരി റോണ്ട ബയൺ  എഴുതിയ 'ദ് സീക്രട്ട് ' (2006) പ്രയോഗിക മനശ്ശാസ്ത്രത്തിൽ  വൻവിജയമായിരുന്നു. അതിൽ ലോ ഓഫ് അട്രാക്ഷൻ (ആകർഷണത്തിൻ്റെ നിയമം) എന്നൊരു സിദ്ധാന്തം അവതരിപ്പിക്കുന്നുണ്ട് .ഒരാളുടെ മനസ്സിലെ ചിന്തകൾ എന്താണോ അതിൻ്റെ ശക്തിക്കനുസരിച്ചാവും  അയാളുടെ വിധി രൂപപ്പെടുക .ഒരാൾ എന്താണോ അതിലേക്കാണ് അയാൾ  ആകർഷിക്കപ്പെടുക . ഈ തത്ത്വം  കൊയ്‌ലോയുടെ 'ദ് ആർച്ചറി'ൽ കാണാം .മനസ്സ് ലക്ഷ്യം വയ്ക്കുന്നതെന്താണോ , അതിൻ്റെ  പോസിറ്റീവ് ശക്തിക്കനുസരിച്ചാണ്  സാക്ഷാത്ക്കരിക്കപ്പെടുന്നത്.ആർച്ചറിനെക്കുറിച്ച് കൊയ്ലോ തൻ്റെ ബ്ളോഗിൽ എഴുതിയത് ഇങ്ങനെയാണ് :

'അമ്പെയ്യുന്നത് ഒരു ലക്ഷ്യം കീഴടക്കാൻ മാത്രമല്ല, വില്ലിലൂടെ ലോകത്തെ കാണാനുള്ള ശ്രമമാണത്.  നിങ്ങൾ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തുകയോ എത്താതിരിക്കുകയോ ചെയ്യട്ടെ; വില്ലും അമ്പും ലക്ഷ്യവും ഒരേ മനസ്സായിത്തീരുകയാണ് പ്രധാനം' .


ശസ്ത്രവിദ്യ അഭ്യസിച്ച വ്യക്തിയാണ് കൊയ്ലോ. അദ്ദേഹം അത് വിശദമാക്കുന്നുണ്ട്. 'ശസ്ത്രവിദ്യ എത്രമാത്രം അതിശയകരമാണെന്ന  ചിന്ത എന്നെ നോവൽ രചനയിലേക്ക്  നയിക്കുകുയായിരുന്നു' - അദ്ദേഹം പറയുന്നു. കൊയ്ലോയുടെ  നോവലുകൾ ജീവിതവിജയത്തിനു ആധാരമായ തത്ത്വങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നുണ്ടെന്ന് പറയുന്നവരാണ് ഏറെയും. ഇതിനെക്കുറിച്ച് കൊയ്ലോ ഇങ്ങനെ പ്രതികരിച്ചു :'ജീവിതം വളരെ ലളിതമാണ് ,നമ്മൾ അതിനെ സങ്കീർണമാക്കരുത്‌. ഒരു ദൃഷ്ടാന്ത കഥ സംസാരിക്കുന്നത് മനുഷ്യരുടെ ഉള്ളിലെ അജ്ഞാത കേന്ദ്രങ്ങൾ തുറക്കാൻ സഹായിക്കും. ചുറ്റുമുളള ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ സൂക്ഷ്മമായി വീക്ഷിച്ചാൽ ജീവിതത്തിൻ്റെ സാരം ഗ്രഹിക്കാം. ഇതാണ് 'ദ് ആർച്ചർ'. സൗഹൃദത്തിൽ നിന്നാണ് ഞാനെല്ലാം പഠിച്ചത്. ജീവിതം പൂർണ്ണമായും ജീവിക്കൂ, ജീവിതം പഠിക്കൂ' .


ജീവിതംകൊണ്ട് എന്ത് ചെയ്യും ?


ജീവിതത്തിൻ്റെ അരക്ഷിതാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് മുറിവേല്പിക്കുന്ന പ്രചോദനം  ലഭിച്ച ശേഷമാണ് കൊയ്‌ലോ  ഏകാന്തമായ സാഹിത്യയാത്രകൾ  തുടങ്ങിയത് .യുവാവായിരിക്കെ കൊയ്ലായെ മൂന്നുതവണ മാതാപിതാക്കൾ മാനസികാരോഗ്യ കേന്ദ്രത്തിൽ പ്രവേശിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. 1980കളിൽ രാജ്യത്തെ ഏകാധിപത്യഭരണത്തെ വിമർശിച്ച്‌ പാട്ടുകളെഴുതിയതിനു ജയിലിൽ കിടന്നിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെ പീഡിതരുടെ അത്മീയപ്രശ്നങ്ങൾ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കി.'ദ് ഫിഫ്ത് മൗണ്ടൻ' എന്ന നോവലിൽ വധശിക്ഷക്ക് വിധിക്കപ്പെടുന്ന പ്രവാചകന്മാർക്ക് വേണ്ടി ദൈവത്തിൻ്റെ നിർദ്ദേശത്താൽ   ഇസ്രയേലിൽ എത്തുന്ന എലീജാ പ്രവാചകനെക്കുറിച്ചാണ് പ്രതിപാദിക്കുന്നത്. അവിടെ പ്രവാചകനു നേരിടേണ്ടി വരുന്ന  കഷ്ടപ്പാടുകളും ദുരിതങ്ങളും ഒടുവിൽ അനുഗ്രഹമായി മാറുന്നു. 


'വെറോണിക്ക ഡിസൈഡ്സ് ടു ഡൈ'    എന്ന നോവലിലും ആത്മപരീക്ഷണങ്ങളാണ്. എല്ലാമുണ്ടായിട്ടും വെറോണിക്കക്ക്  ജീവിതത്തിൽ ശൂന്യത അനുഭവപ്പെടുകയാണ്. അവൾ ഉറക്കഗുളിക കഴിച്ച് ആത്മഹത്യയ്ക്ക് ശ്രമിക്കുന്നു. എന്നാൽ അവൾ മരിച്ചില്ല. ആശുപത്രിയിൽ അവൾക്ക് ജീവിതം കുറച്ചുദിവസം കൂടി നീട്ടിക്കിട്ടി.താൻ ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കകം മരിക്കും എന്നറിഞ്ഞ വെറോണിക്ക പുതിയരീതിയിൽ ജീവിതത്തെ നോക്കുകയാണ്. നിമിഷങ്ങൾക്ക് വില കൂടുകയാണ്. ആശുപത്രിയിലെ രോഗികൾ ജീവിതം കൂടുതൽ പഠിപ്പിച്ചു. ജീവിതത്തിൽ അതുവരെ അറിയാത്ത ഒരു മൂല്യം അവളെ തുറിച്ചുനോക്കുകയാണ്. ജീവിക്കാൻ കൊതിപ്പിക്കുന്ന ദൃശ്യങ്ങൾ.പരാജയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയമാണ് സ്വപ്നങ്ങളിലൂടെ വളരാൻ നമ്മെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നതെന്ന് കൊയ്‌ലോ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് .സ്വപ്നങ്ങളുള്ളവർ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്. കാരണം ,അവരിൽ പരിവർത്തന ശക്തി നിഗൂഢമായിരിക്കുന്നുണ്ട്.  അതിനു ജീവിതംകൊണ്ട് നാമെന്ത് ചെയ്യുമെന്ന് സ്വയം ചോദിക്കേണ്ടതുണ്ട്.


കവിതയുടെ ഗണിതം


സച്ചിദാനന്ദൻ്റെ 'ഏത് രാമൻ' (മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പ് ,മാർച്ച് 6) കാവ്യാനുഭൂതിയിൽ നിന്ന് ജനിച്ച  കവിതയല്ല ;ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യയുടെ പ്രതീകമായി ഉയർന്നു വരുന്ന രാമനെ ക്രൂരനായ ഒരു നാട്ടുകാരനായി ചിത്രീകരിക്കാനായി മുൻകൂട്ടി തയ്യാറാക്കിയ പദ്ധതിയിൽ നിന്നുണ്ടായ ഗണിതമാണ്. കവിതയെ കണക്കു പോലെ കൂട്ടിക്കൂട്ടി എടുക്കുകയാണ്.ഒരു ആശയം ചിന്തിച്ച ശേഷം അത് കവിതയാക്കുകയാണ് സച്ചിദാനന്ദൻ മിക്കപ്പോഴും ചെയ്യുന്നത്. കവിതയുടെ അനുഭൂതിയില്ലാത്തത് അതുകൊണ്ടാണ്.രാമനെ  അപനിർമ്മിച്ച് നശിപ്പിച്ച ശേഷം ഞങ്ങൾ വാനരരാണെന്ന് കവിതയിൽ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. എന്നാൽ കവി മനസ്സിലാക്കണം ,രാമനും വാത്മീകിയും സീതയും അവരുടെ ആത്മീയതയും ഇന്ത്യയിലെ ജനങ്ങളുടെ, എഴുത്തുകാരുടെ ആത്മാവിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നതാണ് ;ഇന്ത്യൻ സൈക്ക് അല്ലെങ്കിൽ മാനസിക തലമാണത്. അതിൽ ഏത് രാമനെ വേണമെന്ന് ചോദിക്കുന്നത് കവിതയ്ക്ക് ചേർന്നതല്ല; എല്ലാം ചേർന്നതാണ് രാമൻ. രാമനെ സത്യൻ അന്തിക്കാടിൻ്റെ സിനിമയിലെ  കഥാപാത്രത്തെ പോലെ സമീപിച്ച് ആക്ഷേപിക്കുന്നത് സംസ്കാരമല്ല . 


കാലമുദ്രകൾ 


1)ജിത്തു ജോസഫ് 


ജോർജുകുട്ടി എന്ന നായക കഥാപാത്രത്തെ ആൾക്കൂട്ട മാധ്യമങ്ങളുടെ സ്വതന്ത്രചർച്ചയിലേക്കും  ഭാവനയിലേക്കും പറഞ്ഞുവിട്ട ജിത്തു  ജോസഫ് കോവിഡ് കാലത്ത് സിനിമാവ്യവസായത്തെ ഊർജ്വസ്വലമാക്കി.


2)മാണി മാധവചാക്യാർ


കൂടിയാട്ടത്തിൻ്റെ സൗന്ദര്യാത്മക ലയവിന്യാസത്തിൽ ആത്മാവിൻ്റെ  ആമന്ത്രണമുണ്ടെന്ന് സംവേദനം ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന വിധത്തിൽ ശരീരത്തിലേക്ക് അപരജീവിതങ്ങളെ ആവാഹിച്ച കലാകാരനാണ് മാണി മാധവചാക്യാർ .


3)സി. ആർ. പരമേശ്വരൻ


സി.ആർ.പരമേശ്വരൻ്റെ 'പ്രകൃതിനിയമം' ഒരു വായനാനുഭവം എന്ന നിലയിൽ തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയില്ല. പരമേശ്വരനെ കലയല്ല, കാര്യമാണ് ആവേശിച്ചിട്ടുള്ളത്.


4)പി .പത്മരാജൻ


മഞ്ഞുകാലം നോറ്റ കുതിര ,നക്ഷത്രങ്ങളേ കാവൽ ,പ്രതിമയും രാജകുമാരിയും എന്നീ നോവലുകൾ എഴുതിയ പത്മരാജൻ തൻ്റെ കലയിൽ രാഷ്ട്രീയപാർട്ടികളെ പ്രവേശിപ്പിച്ചില്ല.


5)എൻ.ആർ. ഗ്രാമപ്രകാശ്


നാടകൃത്ത് എൻ.ആർ.ഗ്രാമപ്രകാശ് കോവിഡ് കാലത്ത് ആൾക്കൂട്ട മാധ്യമങ്ങളിലെഴുതിയ കുറിപ്പുകൾ കൊറോണ ഡയറി എന്ന പേരിൽ പുസ്തകമായിരിക്കുന്നു. കൊറോണക്കാലത്ത് നഴ്സുമാർ  ചെയ്ത സേവനങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഇതിൽ  പ്രത്യേകം വിവരിക്കുന്നുണ്ട് .


വാക്കുകൾ 


1)മരണത്തിൽ നിന്നുള്ള അഭയകേന്ദ്രമാണ് ദൈവശാസ്ത്രം ; അതുപോലെ വേദനയിൽ നിന്നുള്ള അഭയമാണ് ഭ്രാന്ത് .


വിൽ ഡുറാൻഡ് ,

അമെരിക്കൻ ചരിത്രകാരൻ.


2) ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ മറ്റുള്ളവർ എഴുതിയത് വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവന് ക്രമേണ  ചിന്തിക്കാനുള്ള ശേഷി നഷ്ടപ്പെടും.


ആർതർ ഷോപ്പനോർ,

ജർമ്മൻ ദാർശനികൻ


3)സത്യത്തോട് സാമ്യമുള്ള പല നുണകളിൽ നിന്ന് അനുയോജ്യമായത് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന കലയാണ് ചരിത്രം.


റൂസോ,

സ്വിസ് ചിന്തകൻ 


4)കലയിൽ ബിംബങ്ങളാണ് പ്രധാനം.ആ ബിംബങ്ങൾ യഥാർത്ഥമാണോ സാങ്കല്പികമാണോ എന്ന് കലാകാരൻ അന്വേഷിക്കുന്നില്ല.  ബിംബങ്ങളെ വികാരപരമായി അവതരിപ്പിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്.


ബെനഡിറ്റോ ക്രോച്ചേ,

ഇറ്റാലിയൻ തത്ത്വജ്ഞാനി


5)ഒരെഴുത്തുകാരന് സ്വന്തം രചന  വായിക്കാനാവില്ല; അവന് അതൊരു രഹസ്യമാണ്. അതിനെ നേരിടാനാവില്ല.


മൗറിസ് ബ്ലാങ്ക്ഷോ,

ഫ്രഞ്ച് സാഹിത്യവിമർശകൻ



നിക്കാനോർ പാർറയും എതിർ കവിതയും


ചിലിയിലെ പ്രമുഖ കവി (1914- 2018) നിക്കോനാർ പാർറ ആൻ്റിപോയട്രി അഥവാ എതിർകവിതയുടെ ഉപജ്ഞാതാവായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. കവിതയുടെ  പാരമ്പര്യങ്ങളിൽ സ്വയം തളം കെട്ടി നില്ക്കുന്നതിന് പകരം പുതിയ അനുഭവങ്ങൾ, പദസമന്വയങ്ങൾ വേണമെന്ന് അദ്ദേഹം നിഷ്കർഷിച്ചു. പ്രശസ്തിയോ പദവിയോ വേണ്ടെന്ന് തീരുമാനിച്ച പാർറ എല്ലാത്തിനെയും പുതിയതെന്ന പോലെ പുനരാവിഷ്കരിച്ചു. അദ്ദേഹം ഒരു കവിതയിൽ  ഇങ്ങനെ പ്രതികരിച്ചു :


'നിങ്ങൾ ഈ ഭൂമിയെ നശിപ്പിക്കുകയാണെങ്കിൽ 

ഞാൻ വീണ്ടും 

സൃഷ്ടിക്കുമെന്ന് ചിന്തിക്കരുത് ' .


കവി ദൈവമാണെന്ന ചിന്ത വേണ്ടെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.


ജീവിച്ചിരിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് കവിതയെഴുതിയതെന്ന് പറഞ്ഞ 

പാർറ ഒരു ഫിസിഷ്യനായിരുന്നു. 1948 ൽ പുറത്തുവന്ന 'പോയംസ് ആൻഡ് ആൻറിപോയംസ് ' എന്ന സമാഹാരം പാർറയുടെ വരവ് വിളിച്ചറിയിച്ചു .യംഗ് പോയറ്റ്സ് എന്ന കവിതയിൽ ഇങ്ങനെ എഴുതി :

'കവിതയിൽ എന്തും 

സാധ്യമാണ്;

ഈ വ്യവസ്ഥയിൽ 

ശൂന്യമായ താളിൽ 

നിങ്ങൾ പിടിച്ചുകയറണം' .


ശൂന്യമായ താളിൽ പൂർവകാലത്തിൻ്റെ  യാതൊന്നുമില്ലല്ലോ.


'


Wednesday, February 24, 2021

അക്ഷരജാലകം/എം.കെ.ഹരികുമാർ / മഹാത്രിയയുടെ ജീവിതനിറവ് /metrovartha Feb, 22

 അക്ഷരജാലകം link

എം.കെ.ഹരികുമാർ

9995312097


മഹാത്രിയോയുടെ ജീവിതനിറവ്


'ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാം നേടണമെങ്കിൽ, ജീവിതത്തിന് എല്ലാം നൽകേണ്ടതുണ്ട്' -പ്രമുഖ ഇന്ത്യൻ ആത്മീയപ്രബോധന പ്രഭാഷകനും ചിന്തകനും ഗ്രന്ഥകാരനുമായ മഹാത്രിയോ  പറഞ്ഞതാണിത്.


ലോകത്ത് ഭൂരിപക്ഷം രാജ്യങ്ങളിൽ മഹാത്രിയോയുടെ പ്രഭാഷണത്തിന്  ആവശ്യക്കാരുണ്ട്.മനശ്ശാസ്ത്രം ,തത്ത്വചിന്ത, ദൈവചിന്ത എന്നിവയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് ഒരു പാത സ്വന്തമായി കണ്ടെത്തുകയാണ് മഹാത്രിയോ ചെയ്തത്. അവരെ അദ്ദേഹം നർമ്മവും ബുദ്ധിയും ഉപയോഗിച്ച് ജീവിതത്തിൽ എങ്ങനെ സ്വയംപര്യാപ്തതയും സന്തോഷവും നേടാമെന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നു.മാനേജ്മെൻ്റ് തലത്തിലും യൂണിവേഴ്സിറ്റി തലത്തിലും മഹാത്രിയോ പ്രഭാഷണങ്ങൾ നടത്താറുണ്ട്.തെറ്റിദ്ധാരണകൾ മാറ്റാനും തെളിഞ്ഞ ചിന്തകൾ  കൈവരിക്കാനുമാണ് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ വാക്കുകൾ സഹായിക്കുക .ഹോളിസ്റ്റിക് എബണ്ടൻസ് അഥവാ സമഗ്രമായ നിറവ് എന്ന ആശയമാണ് അദ്ദേഹം  അവതരിപ്പിച്ചത്. അതോടൊപ്പം 'ഇൻഫിനിത്തീസം' എന്ന  ചിന്താപദ്ധതിയും മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നു. മഹാത്രിയോവിനെ പിന്തുടരുന്നവർക്ക് ഇൻഫിനിതീസ്റ്റ് ആകാം.അനന്തമായ ദൈവികസാന്നിദ്ധ്യത്തിലേക്ക് ഉയരുകയാണ് ലക്ഷ്യം.


ദൈവം ഓരോന്നിലും


രണ്ടു ദശാബ്ദമായെങ്കിലും , തമിഴ്നാട്ടുകാരനായ ടി.ടി.രംഗരാജൻ എന്ന മഹാത്രിയോ ഇപ്പോൾ അറിവും ആനന്ദവും തേടുന്നവർക്ക് മുന്നിലുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ധാരാളം വീഡിയോകൾ ലഭ്യമാണ് .ഭൗതികജീവിതവും ആത്മീയജീവിതവും രണ്ടല്ല , ഒന്നാണെന്ന് ബോധ്യപ്പെടാൻ മഹാത്രിയോയുടെ പ്രഭാഷണങ്ങൾക്ക്  കഴിയുന്നുണ്ട്. ഒരു ക്ഷേത്രത്തിൽ ദർശനത്തിനു പോകുന്ന ഒരാൾ പടിക്കെട്ടുകൾക്കു താഴെയിരിക്കുന്ന യാചകൻ്റെ മുന്നിലല്ല ആദ്യം എത്തുക;കോവിലിനുള്ളിലെ മൂർത്തിയെയാണ് ലക്ഷ്യം വയ്ക്കുന്നത്. അവിടെയാണ് നിറവുള്ളത്.ഈ നിറവിനു വേണ്ടി എപ്പോഴും പരിശ്രമിക്കണം.എന്നാൽ സ്വന്തം  സന്തോഷം നഷ്ടപ്പെടാൻ പാടില്ല. വലിയ വിജയങ്ങൾ നേടാൻ കഴിയുന്നവരുണ്ട് .അവരുടെ വിജയത്തിൻ്റെ ഫലമായി ചുറ്റിനുമുള്ളവർക്കെല്ലാം പ്രയോജനവുമുണ്ട്.  അവരുണ്ടാക്കുന്ന വൻവിജയങ്ങൾ ആസ്വദിക്കാൻ ,അതിൽ സന്തോഷിക്കാൻ അവരവർക്കു കഴിയണം.


അനുഗ്രഹങ്ങൾ

ആഘോഷിക്കാനുള്ളത്


ഓരോ നിമിഷത്തിലും ദൈവത്തിൻ്റെ  നിറവിനായി യത്നിക്കണമെന്ന്  പറയുന്ന മഹാത്രിയോ മോസ്റ്റ് ആൻഡ് മോർ ,അൺപോസ്റ്റഡ് ലെറ്റേഴ്സ് , ക്ലാരിറ്റി ആൻഡ് പവർ എന്നീ പുസ്തകങ്ങൾ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആഘോഷിക്കാനുള്ളതാണ് ജീവിതത്തിലെ അനുഗ്രഹങ്ങൾ എന്ന  തത്ത്വം വിശദീകരിക്കാൻ മഹാത്രിയോ  ഒരു സംഭവം പറയുന്നു. ഒരു വലിയ പാർട്ടി നടക്കുകയാണ്. അവിടെ കൂടിയിരിക്കുന്നവർ ധനികരാണ്. അവിടേക്ക് വന്ന ഒരതിഥി  പറഞ്ഞു, ഒരു സന്തോഷവാർത്ത അറിയിക്കാനുണ്ടെന്ന്.എല്ലാവരും ആകാംഷയോടെ കാത്തിരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു ,എൻ്റെ  മെഴ്സിഡസ് ബെൻസ് കാർ അപകടത്തിൽ പൂർണമായി തകർന്നു. ഇതുകേട്ട് എല്ലാവരും നിശ്ശബ്ദരായി. എന്തു പറയണമെന്നറിയാതെ വിഷമിച്ചു. എന്നാൽ ആ അതിഥിക്ക് മാത്രം യാതൊരു പ്രയാസവുമില്ല . ലോകത്തിലെ വിലകൂടിയ കാർ തകർന്നതിൽ സന്തോഷമോ ?ആ ധനികൻ അവരുടെ ആകാംക്ഷ പൂരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു:  'അപകടത്തിൽപ്പെട്ട കാറിൻ്റെ ഡ്രൈവർ രക്ഷപ്പെട്ടു. ഞാനായിരുന്നു ഡ്രൈവർ .മെഴ്സിഡസ് ബെൻസ് അഞ്ചോ പത്തോ ഇനിയും എനിക്ക്  വാങ്ങാനാവും.എന്നാൽ എൻ്റെ ഒരു ചെറുവിരലെങ്കിലും നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിലോ ?എനിക്കൊന്നും സംഭവിക്കാത്തത് കൊണ്ട് , ഈ നിമിഷം ആ സന്തോഷം ഞാൻ നിങ്ങളുമായി ചേർന്ന് ആഘോഷിക്കാൻ പോവുകയാണ്' .


മഹാത്രിയോ പറയുന്നു , ഈ മനോഭാവം ജീവിതത്തിലെ അനുഗ്രഹങ്ങളിൽ സന്തോഷിക്കുന്നവർക്ക് മാത്രമുള്ളതാണ് .ജീവിതത്തിൽ ദൈവം നമുക്ക് നൽകിയിട്ടുള്ള ധാരാളം സിദ്ധികളും അവസരങ്ങളും അനുഗ്രഹങ്ങളും അറിവുകളുമുണ്ട്. അതിലെല്ലാം നമുക്ക് സന്തോഷിക്കാൻ വകയുണ്ട്. എങ്കിൽ നമുക്ക് നിരാശപ്പെടേണ്ടതില്ല; മറ്റുള്ളവരെ പഴിക്കേണ്ടതില്ല .


മഹാത്രിയോയുടെ ചില വാക്യങ്ങൾ ചുവടെ:


1)ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുക.2) ഒരു കാര്യത്തിൽ  ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുക.3)നിങ്ങളുടെ വികാരങ്ങൾ നിങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചതാണ്. മറ്റാരെയും പഴിക്കേണ്ട.4) നിങ്ങളുടെ പ്രശ്നം അറിവില്ല എന്നുള്ളതല്ല. നിഷ്ക്രിയത്വമാണ്.5) സ്നേഹം പുറത്തുകാണിക്കാൻ ഇല്ലെങ്കിൽ അത് സ്നേഹമല്ല; സ്നേഹം ഉള്ളിൽ അനുഭവിച്ചാൽ പോരാ .അത്  പ്രകടിപ്പിക്കണം .6)എനിക്ക് കാണാവുന്നിടം വരെയേ പോകാനൊക്കൂ. അവിടെ ചെന്നാൽ ഇനി പോകാനുള്ള ഇടം അവൻ കാണിച്ചുതരും.7) നിങ്ങളെക്കാൾ വലിയ ലക്ഷ്യം കണ്ടുപിടിക്കുക.8) നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ട വിജയം നിങ്ങളിൽ നിന്നു തന്നെ ശക്തമായി ആവശ്യപ്പെടുക.9) സംഗീതം ഉപകരണത്തിൽ നിന്നല്ല വരുന്നത്;ഉപകരണത്തെ അവൻ മാധ്യമമാക്കുന്നുവെന്ന് മാത്രം.10)ബന്ധങ്ങളുടെ കെട്ടുറപ്പിനു , എന്തു കൊടുക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് മാത്രം ചിന്തിക്കുക ;എന്ത് നേടാമെന്ന് ചിന്തിക്കാതിരിക്കുക.


ഏത് ബന്ധത്തെയും നിർവ്വചിക്കുന്നത് പൂർണമായ സത്യസന്ധതയും സ്വാതന്ത്ര്യവും പരസ്പരധാരണയുമാണെന്ന് മഹാത്രിയോ പറയുന്നു. എങ്കിലും നമുക്ക് ആ നിലയിലെത്താനാകുന്നില്ല. ബാഹ്യമായ വ്യത്യാസങ്ങൾ കുറച്ചുകൊണ്ടുവന്നാൽ നമ്മളെല്ലാം ആന്തരികമായി ഒരേതരം ആൾക്കാരാണെന്ന് മഹാത്രിയോ  പറയുന്നത് ഭാരതത്തിൻ്റെ മഹത്തായ തത്ത്വമാണ്. നമ്മൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് ബാഹ്യമായി വ്യത്യസ്തരാകാൻ വേണ്ടി വാശി പിടിക്കുന്നത്?


വരണ്ട വഴികൾ


കെ.ആർ.ടോണിയുടെ 'ചെമ്മണ്ണിടവഴിയും ടാർറോഡും' (മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പ് ,ഫെബ്രുവരി 20) എന്ന കവിത അനുഭവദാരിദ്ര്യംകൊണ്ട് സാമാന്യം ഭേദമായി തന്നെ പരാജയപ്പെട്ടു.


"തണ്ടിലിരുന്ന് പുകയൂതുന്ന വണ്ടിക്കാരനും കൂടി വന്നതോടെ കവിതയിൽ എനിക്ക് സ്ഥലമില്ലാതായി!

ഞാൻ മൺതിട്ടയിലേക്ക് പറ്റിനിന്നു. ചക്രപ്പാട് ചെമ്മണ്ണിൽ തെളിഞ്ഞു. തലയിൽ വിറകുകെട്ടുമായി

ഒരു കാവ്യബിംബവുമെത്തി " .


ടോണി വായനക്കാരനെക്കുറിച്ചോർക്കണം. ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നത് ടോണി ഒരു കോളേജ് അദ്ധ്യാപകനായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നാണ്. എങ്കിൽ ഇതുപോലെയേ എഴുതാൻ പറ്റൂ. എന്താണോ എഴുതുന്നത്, അതിനോട് അല്പംപോലും അടുപ്പമില്ലെന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തി ,പുറംലോകത്തെയാകെ പരിഹസിച്ച് ,സ്വന്തം സുരക്ഷിതത്വത്തിൽ ആർത്തുല്ലസിച്ച് വികാരരഹിതമായി തന്നെ എഴുതണം! . എന്നാൽ ഒരിടത്ത് ജീവിതം തിളച്ചുമറിയുന്നുണ്ടെന്ന് കാണാൻ പരിശ്രമിക്കണം.അത് കാണാൻ ത്രാണിയില്ലെങ്കിൽ സ്വയം അ വിശ്വസിക്കണം. ഒരു കവി എന്ന നിലയിൽ ,തന്നെ നിലനിർത്തിയിരിക്കുന്ന സകല സ്ഥാപനങ്ങളും വെറും മിഥ്യയുടെ എടുപ്പുകളാണെന്നും അവയെല്ലാം വ്യാജമേൽവിലാസമാണ്  ഉപയോഗിക്കുന്നതെന്നും  മനസ്സിലാക്കുന്നിടം വരെ ഈ വരണ്ട ചെമ്മണ്ണിടവഴി തുടരും.


മാനസിയുടെ പ്രമേയങ്ങൾ


മനസി എഴുപതുകളിൽ നല്ല കഥകൾ എഴുതിയിരുന്നു. അവരെ ഭാവിയിലെ മികച്ച കഥാകാരിയായി കണ്ട കുറെ വായനക്കാരുണ്ടായിരുന്നു. എൺപതുകളിൽ  വി.പി.ശിവകുമാറിൻ്റെയും നരേന്ദ്രപ്രസാദിൻ്റെയുമൊക്കെ ചർച്ചകളിൽ മാനസി എന്ന പേര് വരുമായിരുന്നു .ദീർഘകാലം മുംബൈയിൽ കഥാരഹിതയായി ജീവിച്ച മാനസി ഇപ്പോൾ 'വീട്'(ഭാഷാപോഷിണി ,ഫെബ്രുവരി ) എന്ന കഥയുമായി വന്നത് പ്രതീക്ഷ നല്കി. അവർ പറയുന്നത് ഒരു യുവതി ഭർത്താവിൻ്റെ വീട്ടിൽ പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതും ,പിന്നീട് ഭർത്താവിൻ്റെ മരണത്തെ തുടർന്ന് സ്വന്തം വീട്ടിലെത്തി നിരാശയോടെ  തിരിച്ചുപോകുന്നതാണ്. വാസ്തവത്തിൽ, മാനസിയുടെ  ഇത്തരം പ്രമേയങ്ങൾ വായനക്കാർക്ക് പുതുമയുള്ളതല്ല. ഇതിനേക്കാൾ കൊടുംഭീകരമായ ഗാർഹിക പ്രശ്നങ്ങളെ നേരിൽക്കണ്ട്, കഴുത്തിന് വെട്ടുകിട്ടി പിടഞ്ഞു വീഴുന്ന ധാരാളം സ്ത്രീകളുള്ള നാടാണിത്. അപ്പോൾ  മാനസി ഇതുപോലൊരു സംഭവം വിവരിച്ചാൽ കഥയിൽ എന്താണ് നേടുന്നത് ?വായനക്കാരെ ഇതു വല്ലതും ഏശുമോ ?


അക്കാദമിയുടെ വീതംവയ്പ്പ്


കേരള സാഹിത്യഅക്കാദമി പതിവുപോലെ ഇത്തവണയും  രാഷ്ട്രീയം നോക്കി അവാർഡ് വീതംവച്ചു. പി.അപ്പുക്കുട്ടനും റോസ്മേരിക്കും കലാനാഥനും മറ്റും  സമഗ്രസംഭാവനയ്ക്ക് അവാർഡ് കൊടുക്കുന്നതിൻ്റെ യുക്തി എന്താണെന്ന് ആരും ചോദിക്കില്ല. കാരണം, ഈ അക്കാദമിയെ എല്ലാവർക്കുമറിയാം .അക്കാദമികളിൽ  രാഷ്ട്രീയത്തിൻ്റെ പേരിൽ സ്ഥാനം നേടുന്നവർ ഒരു സ്ഥാപനത്തെ  നശിപ്പിക്കുമെന്നതിൻ്റെ തുടർ അനുഭവങ്ങളാണ് ഇതൊക്കെ .ഒരവാർഡ്‌ രണ്ടും മൂന്നും  പേർക്ക് വീതം വച്ചത് കണ്ടു.ചുരുങ്ങിയത് അഞ്ചുപേർക്കെങ്കിലും ഒരവാർഡ് പകുത്തു നല്കണം. അപ്പോൾ ലിസ്റ്റിലുള്ളവർക്കെല്ലാം കൊടുക്കാമല്ലോ.


വാക്കുകൾ 


1)ഒരാൾ സ്വയമൊരു പുഴുവായിത്തീർന്നാൽ ,പിന്നെ ആളുകൾ ചവിട്ടിത്തേച്ചു എന്ന് പരാതി പറഞ്ഞിട്ടു കാര്യമില്ല .

ഇമ്മാനുവൽ കാൻ്റ്,

(ജർമ്മൻ ചിന്തകൻ) 


2) വാക്കുകൾ പ്രകൃതിയെ പോലെയാണ് .ആത്മാവിനെ പകുതി അനാവൃതമാക്കിയിരിക്കുന്നു, പകുതി മറച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നു. 

ടെന്നിസൺ ,

(ബ്രിട്ടീഷ് കവി)


3)ജീവിതം ഒരു പൂവാണ്; സ്നേഹമാകട്ടെ ,അതിനുള്ളിലെ തേനാണ്.

വിക്ടർ ഹ്യൂഗോ ,

(ഫ്രഞ്ച് എഴുത്തുകാരൻ )


4)സെക്സ് ഇല്ലാത്തതിൻ്റെ പേരിൽ ആരും മരിക്കില്ല. എന്നാൽ പ്രണയം കിട്ടാതെ വന്നാൽ മരിക്കും.

മാർഗരറ്റ് അറ്റ്വുഡ് ,

(കനേഡിയൻ പെൺകവി)



5)ഹെമിംഗ്വെയെപ്പോലെ മറ്റൊരു എഴുത്തുകാരനെയും ഞാൻ സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ല.

ഇറ്റാലോ കാൽവിനോ,

(ഇറ്റാലിയൻ എഴുത്തുകാരൻ )



കാലമുദ്രകൾ


1)തപോവനസ്വാമികൾ


തപോവനസ്വാമികളുടെ 'ഹിമഗിരിവിഹാരം' എന്ന പുസ്തകം തന്നെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചുവെന്ന്  എൺപതുകളുടെ തുടക്കത്തിൽ നരേന്ദ്രപ്രസാദ് പറഞ്ഞതോർക്കുന്നു.


2)ജയനാരായണൻ


സൗന്ദര്യാത്മക, മിസ്റ്റിക് കഥകളിലൂടെ ചെറുകഥയെ ഏകാന്തമായ വൈകാരിക അനുഭവമാക്കിയ  ജയനാരായണൻ്റെ കഥകൾ പുന:പ്രസിദ്ധീകരിക്കണം.


3)വി .രാജകൃഷ്ണൻ

എഴുപതുകളുടെ ഒടുവിൽ വി. രാജകൃഷ്ണൻ എഴുതിയ 'രോഗത്തിൻ്റെ പൂക്കൾ ' എന്ന വിമർശനകൃതി, പുതിയ സാഹിത്യം രോഗത്തിൽ നിന്നും തിന്മയിൽ നിന്നുമാണ് വളർന്നു വരുന്നതെന്ന് വിവരിച്ചു.കോളേജ് കുട്ടികളെ പോലും ഈ കൃതി ആകർഷിച്ചു.


4)മാധവൻ അയ്യപ്പത്ത്


ബുദ്ധമതത്തിലെ ആധികാരിക ഗ്രന്ഥമായ 'ധർമ്മപദം ' മലയാളത്തിലേക്ക് പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയ മാധവൻ അയ്യപ്പത്ത്  നിശ്ശബ്ദതയിലാണ് കൂടുതലും ജീവിച്ചത്.മലയാള കവിതയിലെ സാരവത്തായ പദകോശമാണ് അയ്യപ്പത്ത്.


5)ലക്ഷ്മി ഗോപാലസ്വാമി


മലയാളം പറയുന്നത് ഒരാളിൻ്റെ  സ്വന്തം ശീലമാണ് .അവനവൻ്റെ  ഉച്ചാരണസാധ്യതയ്ക്കും ശാബ്ദികവിന്യാസത്തിനും  അനുസരിച്ച് വർത്തമാനം പറയുന്നതാണ് വികാസം.മലയാളിയല്ലാത്ത ലക്ഷ്മി ഗോപാലസ്വാമിയാണ് നന്നായി മലയാളം പറയുന്ന വനിത.


Friday, February 19, 2021

അക്ഷരജാലകം/എം.കെ.ഹരികുമാർ / സന്തോഷത്തിൻ്റെ ദർശനികത/metrovartha Feb 15,2021

 അക്ഷരജാലകംlink

എം.കെ.ഹരികുമാർ

9995312097


സന്തോഷത്തിൻ്റെ ദാർശനികത


'നിങ്ങളുടെ ജീവിതം എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞു തരാൻ  എനിക്കാവില്ല .എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ ജീവിതം എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്ന് കണ്ടെത്തുന്നതിൽ എനിക്ക് സഹായിക്കാനാകും' - ശൂന്യതയിൽ നിന്നും നിരാശയിൽ നിന്നും കഷ്ടപ്പാടിൽ നിന്നും വളർന്ന് ധാരാളമാളുകൾ കാത്തിരിക്കുന്ന യുവ പ്രചോദനപ്രഭാഷകനും ഗ്രന്ഥകാരനുമായി വളർന്ന ഇയോദീഗീ ആവോഷികയുടെ (അമെരിക്ക) വാക്കുകളാണിത്.


ജീവിക്കാൻ ഒരു വഴിയല്ല ഉള്ളത്;ആയിരക്കണക്കിനു വഴികളുണ്ട്. എന്നാൽ സുരക്ഷിതമായ ഒരു ഇടനാഴി  ലഭിച്ചാൽ ,അതിൻ്റെ കൃത്യമായ സമയക്രമങ്ങളിൽ ചിട്ടയൊപ്പിച്ചു ഒരേപോലെ ജീവിക്കുന്നവരാണ് അധികവും. അതിൻെറ പരിമിതികളെ തുറന്നു കാട്ടി  സന്തോഷത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഇടുങ്ങിയ  കാഴ്ചപ്പാടുകൾ നീക്കം ചെയ്യാനാണ് അദ്ദേഹം ശ്രമിക്കുന്നത്.


ആവോഷിക രണ്ടു പുസ്തകങ്ങൾ എഴുതിയിട്ടുണ്ട് :1) ദ് ഡെസ്റ്റിനി ഫോർമുല - ഫൈൻഡ് യുവർ പർപസ് 2) യു 2.0 :സ്റ്റോപ്പ് ഫീലിംഗ് സ്റ്റക്ക് ,റീ ഇൻവെൻ്റ് യുവേഴ്സൽഫ് .വിജയം എന്നാൽ പണമാണെന്ന സങ്കല്പത്തിലല്ല ആവോഷികയുടെ വർത്തമാനങ്ങൾ നീളുന്നത് .ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാവരെയും സന്തോഷിപ്പിക്കണമെന്ന പരമ്പരാഗതമായ ചിന്താധാരയെ തിരുത്തിക്കൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം മുന്നോട്ടുപോകുന്നത്. മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട വീക്ഷണത്തോടെ ലോകത്തെ നോക്കരുത് .എപ്പോഴും യഥാതഥമായിരിക്കേണ്ട. പുറത്തെ  എല്ലാ ശബ്ദങ്ങളും കേൾക്കേണ്ട. നിങ്ങളുടെ ഒരു പരാജയത്തിലോ  വീഴ്ചയിലോ ലോകം അവസാനിച്ചു എന്ന് കരുതേണ്ടതില്ല. ഒരു ദരിദ്രനായതുകൊണ്ട് അയാൾ സമ്പൂർണമായി അസന്തുഷ്ടനാണെന്നോ  നിരാശനാണെന്നോ അർത്ഥമില്ല. ഭൗതികമായ സമൃദ്ധിയില്ലെങ്കിലും  സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നവരുണ്ട്. മനുഷ്യൻ്റെ നോട്ടത്തിൻ്റെ  പ്രത്യേകതയാണിത് .


ആറ് മാർഗങ്ങൾ


ആവോഷിക ആറ് മാർഗങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു ,സന്തോഷം കൈവിട്ടു പോകാതിരിക്കാൻ.

1)മറ്റുള്ളവർ പറയുന്നത് കേട്ട് നിങ്ങളുടെ സന്തോഷം നശിപ്പിക്കരുത്. അവരുടെ അഭിപ്രായത്തെ മാനിക്കരുതെന്നല്ല ; സന്തോഷത്തിനുവേണ്ടി മാതാപിതാക്കളെ തള്ളാനും പാടില്ല . നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും നല്ലത് എന്താണെന്ന് സ്വയം തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട് .അതിനനുസരിച്ച് സന്തോഷത്തെ പുനർനിർവ്വചിക്കണം.


2)ലോകം മുഴുവൻ സ്വന്തം തലയിലാണെന്ന നിലപാടിൽ നിന്ന് പിന്മാറുക. കുറെ മണിക്കൂറുകൾ നിങ്ങളിൽ തന്നെ ശ്രദ്ധകേന്ദ്രീകരിക്കുക. ലോകത്ത് നടക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കെ തന്നെ അതിൻ്റെ ഭാരം നിങ്ങളുടെ ചുമലിൽ ആണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്. 


3)ഭയപ്പെടാതിരിക്കുക .മരണത്തെക്കുറിച്ച് ഓർത്ത് ഭയപ്പെട്ടാൽ ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല .ഏത് ദുരിതത്തിൽ വീണാലും ഭയപ്പെടരുത്.


4)നന്ദിയോടെയിരിക്കുക. സ്വപ്നങ്ങളുടെ പിന്നാലെ പോകാൻ എല്ലാവരും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ പ്രധാനമായി തോന്നുന്ന എല്ലാറ്റിലും വൈരുദ്ധ്യമുണ്ട് .ആഗ്രഹിക്കുന്ന പക്ഷം അതിനു സാധ്യതയുണ്ടെങ്കിലും അതെല്ലാം നമ്മളിൽ നിന്ന് വളരെ  അകലെയാണ് .കാരണം നമ്മൾ ഇന്നിലാണ് ,ഈ നിമിഷത്തിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്.ഈ നിമിഷത്തിലാണ് നമുക്ക് നിലനില്പും പൂർണതയുമുള്ളത്. ഈ നിമിഷത്തോട് നന്ദിയുള്ളവരായിരിക്കുക. ഓരോ ദിവസവും ചുരുങ്ങിയത് മൂന്നു കാര്യങ്ങളിലെങ്കിലും നന്ദി പ്രകാശിപ്പിക്കണം. നന്ദി നമ്മെ സാന്തോഷത്തിലേക്ക് നയിക്കും .


5)ശരീരത്തെയും മനസിനെയും കാത്തുരക്ഷിക്കുക. സ്വന്തം  ശരീരത്തിലേക്ക് എന്താണ് കൊടുക്കുന്നത് ,മനസ്സിൽ  ഏൽപ്പിക്കുന്നത് ഏത് തരത്തിലുള്ള ഭാരമാണ് എന്നിവയെല്ലാം ഒരാളുടെ സന്തോഷത്തെ ബാധിക്കും. അവനവനോട് അല്പം ദയ കാണിക്കണം.


6)സ്വന്തം പ്രവൃത്തിയിൽ ഉത്തരവാദിത്വമുള്ളവരാകുക. അപ്പോൾ മറ്റാരെയും പഴിക്കേണ്ടി വരില്ല .


സന്തോഷത്തിൻ്റെ പ്രകൃതി


ആവോഷികയുടെ നിർദ്ദേശങ്ങൾക്ക് അനുബന്ധമായി മറ്റു ചില കാര്യങ്ങൾ കൂടി അവതരിപ്പിക്കാൻ ഞാനാഗ്രഹിക്കുകയാണ്. സന്തോഷത്തിൽ ഒരു ദാർശനികതയുണ്ട്. ഒരാൾ താൻ സന്തോഷവാനാണോയെന്ന് എപ്പോഴും ചോദിക്കേണ്ടതുണ്ടോ? അത് വളരെ കൃത്രിമമായിരിക്കും. മനസ്സിൽ പ്രതീക്ഷയോടെ കണ്ടിരുന്ന ചില കാര്യങ്ങൾ സംഭവിക്കുമ്പോൾ സന്തോഷം തോന്നുമല്ലോ. അത് യഥാർത്ഥമാണോ? കുറേ സമയം  കഴിയുമ്പോൾ മനസ്സ് വീണ്ടും പഴയ താളത്തിലേക്ക് തന്നെ വരും. സന്തോഷമുണ്ടെന്ന് സ്വയം സ്ഥാപിക്കേണ്ടി വരുന്നു. പ്രകൃതിയിൽ ഒരു വണ്ടിനും ചീവീടിനും ശലഭത്തിനും സന്തോഷമുണ്ട്. എന്നാൽ ആ സന്തോഷം അവയുടെ പറക്കലിൽ നിമജ്ജനം ചെയ്തിരിക്കുകയാണ്. അതിൻ്റെ  പ്രകൃതിയിൽ അത് നിഗൂഢമാണ് . ചീവീടിൻ്റെ ശബ്ദം അതിൻ്റെ സന്തോഷത്തിൻ്റെ ഭാഷയാണ്.അതാകട്ടെ  ശരീരത്തിനുള്ളിൽ സമന്വയിച്ചിരിക്കുകയാണ് .ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയിൽ സ്വാഭാവികമായി ഉണ്ടാവാത്ത സന്തോഷത്തെ അത് എത്തിപ്പിടിക്കുകയല്ല. മനുഷ്യൻ്റെ കാര്യത്തിൽ ഈ എത്തിപ്പിടിക്കൽ ആവശ്യമാണ്.സന്തോഷത്തിൻ്റെ നിമിഷം കഴിഞ്ഞാൽ മനുഷ്യന് അത് നഷ്ടപ്പെടുകയാണ്. സന്തോഷം കിട്ടുകയാണെങ്കിൽ അത് നമ്മളിൽ നേരത്തേ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നിടത്താണ് യഥാർത്ഥ സന്തോഷമുള്ളത്.ജീവിതത്തിലില്ലാത്ത  സന്തോഷത്തെ അന്യമായി കണ്ട് അതാർജിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് താത്കാലിക ശാന്തി മാത്രമാണ്.


കഥാചർച്ച വിരസം ,വിഫലം


മലയാളകഥയെക്കുറിച്ച് വി .കെ. ശ്രീരാമൻ്റെ നേതൃത്വത്തിൽ സംഘടിപ്പിച്ച ഒരു ചർച്ച (ഭാഷാപോഷിണി, ഫെബ്രുവരി ) വായിച്ചതു വെറുതെയായി. തുറന്നുപറഞ്ഞാൽ ,ഈ ചർച്ചകൊണ്ട് ഒരു പ്രയോജനവുമുണ്ടായില്ല. നിരാശയാണ് ഉണ്ടാക്കിയത്. മലയാളകഥയെക്കുറിച്ച് വി.കെ.ശ്രീരാമൻ ,പി. പി. രാമചന്ദ്രൻ ,പി.എൻ.ഗോപീകൃഷ്ണൻ , കെ.ഗോവിന്ദൻ ,ഇ.പി.രാജഗോപാലൻ ,റഫീക്ക് അഹമ്മദ് തുടങ്ങിയവർക്ക് ഒന്നും പറയാനില്ല. ഈ ചർച്ച വായനക്കാരെ പ്രചോദിപ്പിക്കില്ല . ചർച്ച നടത്തിയവർ പ്രവാസജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും അനുഭവം എഴുതുന്നതിനെക്കുറിച്ചുമാണ്  ദീർഘമായി സംസാരിക്കുന്നത്. ചെറുകഥയിലെ കലയെക്കുറിച്ചുള്ള അജ്ഞത ഭയാനകമായിരുന്നു. ഗൾഫിൽ തൊഴിലാളികളെ വാടകയ്ക്ക് കൊടുക്കുന്ന ദല്ലാൾമാരെപ്പറ്റി ആരും എഴുതുന്നില്ല എന്നാണ് ശ്രീരാമൻ  പരാതിപ്പെടുന്നത്.ഗോപീകൃഷ്ണൻ ഈ ചർച്ചയെ  പ്രവാസികളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കാനുള്ള അവസരമാക്കുന്നു, എന്തോ അജണ്ടയുള്ളതുപോലെ. ഗൾഫിലെ  അനുഭവങ്ങൾ പ്ലാനിങ്ങോടെ  എഴുതാൻ ശ്രമിക്കുന്നതാണ്  മലയാളകഥയിലെ വർത്തമാനം എന്ന മട്ടിലാണ് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ വാദങ്ങൾ. ഇതൊക്കെ അർത്ഥശൂന്യമാണെന്ന് പറയട്ടെ. അനുഭവമെഴുതുന്നതിനെ സാഹിത്യം എന്ന മട്ടിൽ ഈ ചർച്ചയിൽ  അടിച്ചേൽപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് കാണാം. കലയുടെയും സൗന്ദര്യത്തിൻ്റെയും ആവിഷ്കാര മേഖലയാണ് കഥ എന്ന ചിന്തയെ തകർക്കാനും കഥയുടെ മഹത്തായ സംസ്കാരത്തെ ഉന്മൂലനം ചെയ്യാനുമുള്ള പദ്ധതിയായി ഈ ചർച്ച മാറിയത് യാദൃച്ഛികമായി കാണാനാവില്ല.മലയാളകഥയിലെ പ്രധാന പ്രശ്നം ഗൾഫാണെന്ന് പറയുന്നതിലെ വൈരുദ്ധ്യം നല്ലൊരു വായനക്കാരനെ ഞെട്ടിക്കുക തന്നെ  ചെയ്യും. 


സംവേദനമില്ലാത്തവർ


കഥ എന്ന സാഹിത്യരൂപത്തെപ്പറ്റി ഒരു ശബ്ദവും ഉയർന്നു കണ്ടില്ല.മലയാളത്തിലെ പരീക്ഷണ സ്വഭാവമുള്ള, സൗന്ദര്യാത്മകതലത്തിൽ ചർച്ച ചെയ്യാവുന്ന ,വേറിട്ട ഒരു ടോൺ സ്വീകരിക്കുന്ന കഥകളെല്ലാം മറന്നതാണോ ഇവർ ?അല്ലെങ്കിൽ ഇവർക്ക് അതിനെക്കുറിച്ച് അറിയില്ലായിരിക്കും .


ഈ ചർച്ചയിൽ പങ്കെടുത്തവരുടെ സംവേദനശീലം കാലഹരണപ്പെട്ടതും തുരുമ്പിച്ചതുമാണ്.മലയാളകഥയെ ക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ച എങ്ങനെയാണ്  ഈവിധം ബഹിർമുഖമാകുന്നത് ? എന്ത് വിഷയം ചെറുകഥയിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു എന്നത്  രണ്ടാമത്തെ കാര്യമാണ്. എങ്ങനെ എഴുതുന്നു ,ഏത് ശൈലി ,ക്രാഫ്റ്റ്, ഭാഷ സ്വീകരിക്കുന്നു എന്നതാണ് പ്രധാനം.വി.പി.ശിവകുമാറിൻ്റെ 'പന്ത്രണ്ടാം മണിക്കൂർ' യു.പി.ജയരാജിൻ്റെ ' 'നിരാശാഭരിതനായ സുഹൃത്തിനൊരു കത്ത് ' തുടങ്ങിയ കഥകൾ കേട്ടിട്ടുപോലുമില്ലാത്തവർ എന്തിനു കഥാചർച്ചയിൽ പങ്കെടുക്കുന്നു?.


സംസ്കൃത വാക്കുകളോട് താല്പര്യമില്ലെന്നും മീശ എന്നതിനു പകരം ശ്മശു എന്നോ അപ്പനു പകരം പിതാവെന്നോ മുലയ്ക്ക് സ്തനം എന്നോ പറയില്ലെന്ന് കഥാകൃത്ത് എസ്. ഹരീഷ് (പച്ചമലയാളം ,ഫെബ്രുവരി ) പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. എങ്കിൽ ഹരീഷ് എന്ന പേര് ഉടനെ മാറ്റണം. ഹരീഷ് എന്നാൽ ഹരി എന്ന ഈശൻ എന്നാണർത്ഥം. രണ്ടും സംസ്കൃതപദങ്ങൾ .അതു പോലെ ,കഥാകൃത്ത് ,നോവൽ ,നോവലിസ്റ്റ് എന്നൊന്നും പറയരുത്. അതൊക്കെ വേറെ ഭാഷയിലെ വാക്കുകളാണല്ലോ.പിതാവിനെയും സ്തനങ്ങളെയും എന്തിനാണ് പ്രതിരോധിക്കുന്നത് ?വാസ്തവത്തിൽ ,ഇതൊന്നുമല്ല ഒരെഴുത്തുകാരൻ്റെ വലിയ പ്രശ്നങ്ങൾ.


വാക്കുകൾ 


1)ലോകത്തിൻ്റെ സങ്കടങ്ങളിൽ സന്തോഷത്തോടെ ഇടപെടുക. നമുക്ക് ലോകത്തിലെ സങ്കടങ്ങളെ ചികിത്സിച്ചു ഭേദമാക്കാനാവില്ല, എന്നാൽ അതിൽ എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ കഴിയും.

ജോസഫ് കാമ്പെൽ,

(അമെരിക്കൻ  വിമർശകൻ)


2)സന്തോഷം ശരീരത്തിന് നല്ലതാണ്; എന്നാൽ ദുഃഖമാണ് മനസ്സിലെ ശക്തികൾ വികസിപ്പിക്കുന്നത്.

മാർസൽ പ്രൂസ്ത്,

(ഫ്രഞ്ച് എഴുത്തുകാരൻ )


3)ലോകത്തിലുള്ളതെല്ലാം ഒരു യെസ് പറഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് തുടങ്ങുന്നത് .ഒരു തന്മാത്ര മറ്റൊന്നിനോട് യെസ് പറഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ് പിറവിയുണ്ടായത്. 

ക്ലാരിസ് ലിസ്പെക്ടർ ,

(ബ്രസീലിയൻ എഴുത്തുകാരി )


4)ചരിത്രം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്  ഇതാണ് :രാജ്യങ്ങളോ, ഭരണകൂടങ്ങളോ ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് യാതൊന്നും പഠിക്കുന്നില്ല.

ഹെഗൽ ,

(ജർമ്മൻ ചിന്തകൻ)


5)മനുഷ്യാസ്തിത്വത്തിൻ്റെ സമസ്യ നിലനിൽക്കുന്നത് വെറുതെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതിലല്ല; ജീവിക്കാനായി എന്തെങ്കിലും ഒരു കാരണം കണ്ടെത്തുന്നതിലാണ്.

ദസ്തയെവ്സ്കി ,

(റഷ്യൻ എഴുത്തുകാരൻ )



കാലമുദ്രകൾ


1)വത്സൻ കൂർമ്മ കൊല്ലേരി


സമകാലീന ചിത്ര ,ശില്പകലയിലെ ആഴമുള്ള കാഴ്ചകൾ ഒഴുകുന്ന വത്സൻ കൂർമ്മ കൊല്ലേരി പാരീസിൽ നിന്നാണ് കലാപഠനം പൂർത്തിയാക്കിയത്. ഏത് നവമാധ്യമങ്ങൾ വന്നാലും മനുഷ്യൻ എന്ന അവസ്ഥയുടെ ജീവിക്കുന്ന അനുഭവം നഷ്ടമായാൽ എല്ലാം വ്യർത്ഥമാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു.


2)ബോസ് കൃഷ്ണമാചാരി


കേരളം വിട്ട് ഒരു കലാപ്രവർത്തനമണ്ഡലം സൃഷ്ടിച്ച ചിത്രകാരൻ ബോസ് കൃഷ്ണമാചാരി കേരളത്തിൽ ബിനാലെ എന്ന ആശയം യാഥാർത്ഥ്യമാക്കി. അതിനൊപ്പം ചിത്ര, ശില്പ ,പ്രതിഷ്ഠാപനകലയിൽ സ്പന്ദിക്കുന്ന കലാകാരജീവിതമുണ്ടെന്ന്, ആഗോള പരിപ്രേക്ഷ്യമുണ്ടെന്ന്  സാധാരണക്കാരെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നതിൽ വലിയ  പങ്കുവഹിച്ചു .


3)സിവിക് ചന്ദ്രൻ


ബാലൻ പൂതേരി എന്ന എഴുത്തുകാരന്  പത്മശ്രീ ലഭിച്ചപ്പോൾ പ്രകോപിതരായവരോട് സിവിക് ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധേയമായിരുന്നു.വനങ്ങൾ സിംഹങ്ങൾക്കും കടുവകൾക്കും  മാത്രമുള്ളതല്ല, മണ്ണിരകൾക്കും  ചെറുപ്രാണികൾക്കും കൂടി അവകാശപ്പെട്ടതാണ് എന്ന ചിന്തയാണ് അദ്ദേഹം നല്കിയത്.സാഹിത്യം ഒരു വനമാണ് ,ഓരോ എഴുത്തുകാരനും അവിടെ ഇടമുണ്ടെന്ന് കവി പാബ്ളോ നെരൂദ പറഞ്ഞത് ഓർത്തുപോയി.


4)ജോഷി 


കൊമേഴ്സ്യൽ സിനിമയുടെ വിജയത്തിൻ്റെ എല്ലാ ഹോർമുലകളും മനസ്സിലാക്കിയ ജോഷി 'പത്രം' എന്ന സിനിമയിലൂടെ മറ്റൊരു ചുവട് പരീക്ഷിച്ചു. എന്നാൽ 'പൊറിഞ്ചു മറിയം ജോസ് ' എന്ന ചിത്രത്തിലൂടെ ജോഷി മിതത്വത്തിൻ്റെയും മര്യാദയുടെയും ഇതുവരെ കാണാത്ത ഒരു സമീപനമാണ് സ്വീകരിച്ചത്; ജനപ്രിയമാക്കാൻ അധികഭാഷണമൊന്നും ഇല്ലാതെ തന്നെ ജനപ്രിയമാക്കുന്ന വിദ്യ .


5)ജി .ശങ്കരക്കുറുപ്പ് 


സുഗതകുമാരിയുടെ 'സ്വപ്നഭൂമി' എന്ന കവിതാസമാഹാരത്തിൻ്റെ  അവതാരികയിൽ (1965)  ജി. ശങ്കരക്കുറുപ്പ് എങ്ങനെ എഴുതി : 'ഇതിലെ കുലീനയായ ഭാവനയുടെ വ്യംഗ്യമര്യാദാമധുരമായ ഭാഷ താർക്കിക യുക്തിവാദികൾക്കും കേവല സിദ്ധാന്തികൾക്കും  സുഗ്രഹമായിക്കൊള്ളണമെന്നില്ല' .


സിനിമയും രാഷ്ട്രീയവും 


യുക്തിയേക്കാൾ സത്യത്തോട്  ബന്ധപ്പെട്ടതാവണം സിനിമയെന്നും  അതിൽ ശബ്ദത്തേക്കാൾ നിശ്ശബ്ദതയാണ് അഭികാമ്യമെന്നും കരുതിയ അന്തോനിയോനിക്ക് (ഇറ്റാലിയൻ നവറിയലിസ്റ്റ് സംവിധായകൻ) മാനസിക പ്രക്രിയയായിരുന്നു ആക്ഷ്നേക്കാൾ  ആകർഷകം" - ജോസ് തെറ്റയിലിൻ്റെ 'സിനിമയും രാഷ്ട്രീയവും' എന്ന പുസ്തകത്തിലെ വരികളാണിത്. ലോകസിനിമയെ ഒരു ഗവേഷകൻ്റയും പഠിതാവിൻ്റെയും മനസ്സോടെ പിന്തുടർന്നു ചെല്ലുന്ന ഈ ഗ്രന്ഥം ചലച്ചിത്രത്തെ ഗൗരവമായി കാണുന്നവർക്ക് ചരിത്രപരമായ വിജ്ഞാനം പകരുന്നുണ്ട്. രാഷ്ട്രീയസിനിമ, സോവിയറ്റ് സിനിമ, ഡോക്യുമെൻററി ,നിയോറിയലിസ്റ്റ്, അമേരിക്കൻ സിനിമ ,ഹോളിവുഡ് സിനിമ ,മൂന്നാംലോക സിനിമ എന്നിങ്ങനെ തരം തിരിച്ച് ഗ്രന്ഥകാരൻ  പരിശോധിക്കുന്നു. സിനിമ ജീവിതമാണെന്ന് ,പ്രാണവായുവാണെന്ന് കരുതുന്ന സംവിധായകരുടെ രചനകളിലൂടെ നടത്തുന്ന സഞ്ചാരമാണിത്. നല്ല സിനിമയ്ക്ക് വേണ്ടി ഒരു ആനുകാലികം പോലുമില്ലാത്ത ഭാഷയാണ് നമ്മുടേതെന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ ജോസ് തെറ്റയിലിൻ്റെ ഈ സംരംഭം പ്രസക്തമാണ്.


കേരളത്തിലെ ഫിലിം സൊസൈറ്റി  പ്രസ്ഥാനത്തിൻ്റെ  അവിഭാജ്യഘടകമായി പ്രവർത്തിച്ചിട്ടുള്ള, മുൻ മന്ത്രി കൂടിയായ ഗ്രന്ഥകാരൻ ഫെഡറേഷൻ ഓഫ് ഫിലിം സൊസൈറ്റീസ് ഓഫ് ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയ കൗൺസിൽ അംഗമായിരുന്നു. ദേശീയ ചലച്ചിത്രാസ്വാദന കോഴ്സിൽ പങ്കെടുത്ത തെറ്റയിൽ നവസിനിമയുടെ വക്താവാണ്.